บทที่ 6

ช่วงสายของวันต่อมา แฟ้มรายงานผลการชันสูตรศพของนายอัครเดช กิตติไพศาลสกุล ยังคงวางเปิดอยู่บนโต๊ะทำงานของนายแพทย์วาโย อชิระ แม้ว่าเขาจะสรุปผลและเซ็นรับรองรายงานฉบับสมบูรณ์ไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วก็ตาม

ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไล่อ่านข้อความเดิมซ้ำ ๆ อีกครั้ง... ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน... ไม่พบบาดแผลหรือร่องรอยการต่อสู้... ไม่พบสารพิษตกค้าง... ทุกอย่างชัดเจนตามหลักการทางวิทยาศาสตร์ ไม่มีข้อบ่งชี้ถึงการฆาตกรรมหรือเหตุผิดธรรมชาติใด ๆ ที่จะสามารถระบุลงไปในรายงานได้

แต่ถึงกระนั้น... ก็ยังมีบางอย่างที่รบกวนจิตใจของเขาอยู่ลึก ๆ ทั้งนี้เขายังคงรู้สึกติดใจกับคำบอกเล่าเบื้องต้น เรื่องอาการตกใจสุดขีดที่ดูจะขัดแย้งกับสภาพศพที่สงบนิ่ง อีกทั้งท่าทีของคนในครอบครัวที่ดูมีลับลมคมใน

วาโยถอนหายใจเล็กน้อยยกมือขึ้นนวดขมับ ความรู้สึก ติดใจโดยไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบมากที่สุด มันทำให้รู้สึกเหมือนขาดความเป็นมืออาชีพแต่เขาก็สลัดความรู้สึกนี้ทิ้งไปไม่ได้จริง ๆ

"หาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ เลยเรา" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทรออกหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่น่าจะให้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมได้บ้าง แม้จะรู้ดีว่าอาจจะไม่ได้คำตอบที่ต้องการก็ตาม

รอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยค่อนข้างเจือความเร่งรีบของสารวัตรรามิล ภาณุ

"ว่าไงไอ้หมอ มีไรด่วนวะ กูเพิ่งออกจากห้องประชุม"

"เออ ไม่ได้ด่วนมากหรอก แค่อยากถามอะไรนิดหน่อย" วาโยตอบกลับไปพยายามทำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด ก่อนจะเข้าเรื่องที่โทรหาเพื่อน

"เรื่องเคสตระกูลกิตติไพศาลสกุลเมื่อวันก่อนน่ะ... เคสคุณอัครเดช"

"หือ? เคสตาแก่นั่นน่ะเหรอ? มีอะไรวะ ก็ปิดเคสไปแล้วไม่ใช่รึไง ผลชันสูตรมึงก็บอกเองว่าหัวใจวาย" รามิลถามกลับด้วยความแปลกใจ

"ก็ใช่ ผลมันก็ออกมาตามนั้นแหละ แต่กูแค่อยากรู้ว่าทางฝั่งตำรวจมึงเจออะไรแปลก ๆ ที่หน้างานนอกเหนือจากรายงานที่ส่งมาให้กูรึเปล่าวะ?" วาโยถามเข้าประเด็น

รามิลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกย้อนในสิ่งที่เพื่อนถาม "แปลก ๆ เหรอ... ก็ไม่นะ ห้องนอนของแกก็เรียบร้อยดี ไม่มีร่องรอยรื้อค้นหรือต่อสู้ ที่แปลกก็คงมีแค่ที่คนในบ้านบอกว่าได้ยินเสียงดังโครมครามก่อนเจอศพ แต่พอตำรวจไปถึงก็ไม่มีอะไรเสียหายสักอย่าง... พวกคนรวยนี่บางทีก็ประสาท" รามิลตอบตามตรง

ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทกานต์ พิริยะ จะเอ่ยแทรกออกมาเมื่อเจ้าตัวเดินมาได้ยินสิ่งที่ลูกพี่ของตัวเองกล่าว

"ลูกพี่ คราบน้ำมันบนที่นอนของผู้ตายถือว่าแปลกไหมครับ เจ้ากรเพิ่งโทรมาบอกหลังจากไปตรวจสอบที่เกิดเหตุอีกครั้งเมื่อเช้า เพื่อยืนยันว่าเคสนี้ตายเองโดยธรรมชาติ"

เจ้ากรที่กานต์พูดถึงเขาคือเจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์ในทีมสืบสวนของรามิลซึ่งอายุน้อยที่สุดในทีม

เสียงของกานต์ที่ดังแทรกเข้ามาทำให้รามิลชะงักไปเล็กน้อย หางเสียงยังคงมีความเร่งรีบแฝงอยู่

"อะไรนะกานต์? คราบน้ำมันอะไร?" รามิลหันไปถามลูกน้องนอกสาย ก่อนจะหันกลับมาพูดกับวาโยในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยระคนประหลาดใจ

"เฮ้ย! โย... ลูกน้องกูเพิ่งบอกว่าไอ้กรมันโทรมาแจ้งเมื่อเช้า ตอนกลับไปดูที่เกิดเหตุซ้ำมันเจอคราบน้ำมันอะไรสักอย่างบนผ้าปูที่นอนของตาแก่อัครเดชว่ะ... กานต์บอกว่าเมื่อวานยังไม่เห็นชัด เพิ่งมาเห็นวันนี้"

คำว่าคราบน้ำมันทำให้วาโยหูผึ่งขึ้นมาทันที ความรู้สึกติดใจที่ค้างคาอยู่เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสนใจใคร่รู้อย่างรุนแรง นี่มัน...ไม่ปกติ

"น้ำมัน?" วาโยทวนคำเสียงเข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว "น้ำมันอะไร? ลักษณะเป็นยังไง? อยู่ตรงไหนของที่นอน? แล้วทำไมเมื่อวานไม่เจอ?" คำถามพรั่งพรูออกมาจากปากหมอนิติเวชหนุ่มทันที

"เฮ้ย ๆ ใจเย็นไอ้หมอ กูยังไม่รู้รายละเอียดโว้ย!" รามิล ตอบกลับมา เริ่มมีน้ำโหเล็กน้อยที่ถูกซักไซ้

"ไอ้กานต์มันก็เพิ่งบอกกูเนี่ย เดี๋ยวต้องให้ไอ้กรมันส่งรายละเอียดมาก่อน... แต่มันก็อาจจะไม่มีอะไรก็ได้มั้ง อาจจะแค่คราบสกปรกธรรมดาที่คนอาจจะทำหกไว้แล้วเพิ่งมาเห็นชัดวันนี้" รามิลพยายามพูดปัดแต่ดูเหมือนแม้แต่ตัวเองก็ไม่ค่อยมั่นใจนัก

"คราบสกปรกธรรมดาที่เพิ่งมาปรากฏชัดข้ามคืนเนี่ยนะ?" วาโยแย้งทันควัน สัญชาตญาณของหมอนิติเวชกำลังทำงาน

"มึงให้ไอ้กรมันเก็บตัวอย่างมาตรวจด้วยได้ไหม? หรืออย่างน้อยถ่ายรูปชัด ๆ ส่งมาให้กูดูหน่อย"

"เออ ๆ รู้แล้วน่า เดี๋ยวจัดการให้" รามิลรับคำอย่างเสียไม่ได้ "ว่าแต่มึงเถอะ สนใจคดีนี้เป็นพิเศษเลยนะ ทั้งที่ผลชันสูตรก็ชัดเจนแล้ว"

"กูแค่อยากแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น" วาโยตอบเสียงเรียบไม่เปิดเผยความรู้สึกสงสัยที่แท้จริงออกไป "ถ้าได้เรื่องยังไง รบกวนมึงอัปเดตด้วยแล้วกัน"

"เออ ได้เรื่องแล้วจะบอก แค่นี้นะเว้ย กูมีงานต้องทำต่อ" รามิลตัดบทก่อนจะวางสายไป

วาโยลดโทรศัพท์มือถือลงแต่สมองยังคงทำงานอย่างหนัก คราบน้ำมัน... ปรากฏขึ้นหลังจากตำรวจตรวจสอบครั้งแรกมันคืออะไรกันแน่? เกี่ยวข้องกับเสียงดังโครมครามที่คนในบ้านได้ยินหรือไม่? หรือมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ?

ถึงแม้จะยังไม่มีคำตอบแต่การค้นพบหลักฐานทางกายภาพชิ้นใหม่ที่ดูผิดปกตินี้ก็เพียงพอที่จะทำให้หมอนิติเวช ผู้ยึดมั่นในวิทยาศาสตร์อย่างวาโยเริ่มต้นตั้งคำถามกับข้อสรุปเดิมของตัวเองอย่างจริงจังเสียแล้ว บางที... การตายของคุณท่านอัครเดชอาจจะมีอะไรซับซ้อนซ่อนอยู่มากกว่าที่ตาเนื้อเห็นก็เป็นได้

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกัน ณ คฤหาสน์กิตติไพศาลสกุล หลังจากอัยยาพยายามสงบสติอารมณ์และเก็บตัวอยู่ในห้องพักเกือบตลอดทั้งเช้า

ในที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจออกมาเดินสำรวจบริเวณชั้นล่างของคฤหาสน์อีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อชื่นชมความหรูหราแต่เพื่อสังเกตการณ์และหาโอกาสพูดคุยกับใครสักคนในบ้าน

การค้นพบร่องรอยน้ำมันปริศนาและนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อคืน ทำให้เธอแน่ใจว่าการตายของคุณท่านอัครเดชไม่ใช่เรื่องธรรมดา และเบาะแสสำคัญอาจซ่อนอยู่ในความ สัมพันธ์อันซับซ้อนของคนในตระกูลนี้เอง

เธอเดินมาหยุดอยู่ใกล้กับห้องนั่งเล่นขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากโถงทางเข้าหลัก สายตาเหลือบไปเห็นแม่บ้านสาวรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่งกำลังใช้ผ้าเช็ดฝุ่นตามชั้นวางของอย่างเงียบ ๆ ดูเป็นคนที่น่าจะพอพูดคุยได้ง่ายกว่าแม่บ้านอาวุโสที่หน้าตาเคร่งขรึมคนเมื่อวาน

"ขอโทษนะคะ" อัยยาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลมากที่สุด

แม่บ้านสาวสะดุ้งเล็กน้อยหันมามองอย่างแปลกใจ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงตามมารยาท

"คะ... คุณผู้หญิงมีอะไรให้ช่วยหรือคะ?"

"เปล่าค่ะ พอดีฉันแค่ออกมาเดินเล่นนิดหน่อย" อัยยาเผยรอยยิ้มบาง ก่อนจะเกริ่นก่อนเข้าเรื่อง

"คุณอยู่ที่นี่มานานหรือยังคะ?"

"เอ่อ... ปีกว่าแล้วค่ะ" แม่บ้านสาวตอบเสียงอ่อย ยังคงไม่กล้าสบตากับเธอตามตรง

"คงจะผูกพันกับคุณท่านอัครเดชมากนะคะ ท่านจากไปกะทันหันแบบนี้ทุกคนคงจะเสียใจมาก" อัยยาลองหยั่งเชิง แม่บ้านสาวเงียบไปครู่หนึ่ง มือที่จับผ้าเช็ดฝุ่นเกร็งขึ้น

"ค่ะ... คุณท่าน... ท่านก็มีทั้งมุมที่น่าเกรงขาม แล้วก็มุมที่ใจดีค่ะ แล้วแต่ว่า..." เธอหยุดพูดไปเสียอย่างนั้นเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดมากเกินไป

"ทุกคนก็เสียใจค่ะ โดยเฉพาะคุณผู้หญิงกับคุณ ๆ ทั้งหลาย" เธอตอบไม่เต็มเสียงเท่าที่ควร

"ดูเป็นครอบครัวใหญ่ที่น่าจะอบอุ่นนะคะ" อัยยาแสร้งทำเป็นชื่นชม กวาดตามองภาพถ่ายครอบครัวขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง

คราวนี้แม่บ้านสาวไม่ตอบ เพียงแต่ก้มหน้าก้มตาเช็ดฝุ่นต่อไป แต่ท่าทางอึดอัดนั้นก็พอจะบอกอะไรบางอย่างได้ อัยยาจึงตัดสินใจถามคำถามสุดท้าย

"ท่านประธานมีลูกกี่คนเหรอคะ? ทุกคนคงจะรักท่านมาก"

"มีลูกชายสามคนค่ะ ส่วนเรื่องอื่น... ฉันไม่กล้าพูดหรอกค่ะ" แม่บ้านสาวตอบเสียงเบารีบปฏิเสธที่จะพูดต่อ พร้อมกับทำท่าจะขอตัวไปทำงานที่อื่น