การกลับมาของไวท์

----

"อา ค่ะ"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้รับคำชมจากผู้ชาย ก่อนหน้านี้เมื่อมัธยมปลายเรียกได้ว่าเธอเป็นดาวโรงเรียนถึงจะถูก ทุกวันวาเลนไทน์เกลมักจะส่งลูกน้องมารับเธอเพราะรู้ว่าของขวัญที่หลานสาวได้รับนั้นมีจำนวนมากมายมหาศาล คำหวานๆ พวกนี้เธอไม่สะทกสะท้านง่ายๆ อย่างแน่นอน

"พี่ชื่ออะไรเหรอ หนูเห็นมองเพื่อนหนูมานานละ"

ต่อมเผือกของเปียเริ่มทำงาน เพราะรูปร่างหน้าตาที่ดูสะอาดสะอ้านคงจะเป็นลูกคนใหญ่คนโต

"พี่ชื่อ คัตเตอร์ น่ะที่บ้านทำธุระกิจส่งออกผลไม้"

"อู้ว โปรไฟล์ดีจัง"

เปียถึงกับนั่งบิดตัวเป็นเลขแปดเมื่อรู้โปลไฟล์ของรุ่นพี่ตรงหน้า นี้มันสเป็คที่ฉันตามหาเลยนี่ ทั้งรูปหล่อพ่อรวย เสียอย่างเดียวเขามาจีบเพื่อนฉันจ้าา

"ขอบคุณครับ ว่าแต่น้องๆ เป็นเพื่อนกันมาก่อนหรอเนี่ย"

"เปล่าค่ะ เราสองคนพึ่งรู้จักกันตอนนั่งในหอประชุมเอง"

ปลาวาฬรีบอธิบาย โดยที่มีเปียนั่งยิ้มตาหวานอยู่ฝั่งตรงข้าม

"อา อย่างนี้นี่เองถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกพี่ได้นะ"

แนะนำตัวจบ คัตเตอร์ลุกขึ้นตรงกลับไปยังโต๊ะกลุ่มเพื่อนของตนเองทันที

"สเป็คเลยอะปลาวาฬ!"

"จีบเลยไหมละ"

ปลาวาฬรีบเสริมทัพเพื่อนสาว ทำเอาเปียยิ้มเปลือกตาปิด

"โห น่าเกลียดอะดิพี่เขาจีบแกอยู่"

"แต่เราไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาเลยนะ"

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ"

เฮ้อ ถ้าเจอสเป็คง่ายๆ แบบแกก็ดีดิเปีย

@1 เดือนต่อมา

ผับ KB

"สวัสดีครับคุณไวท์"

"เชิญครับนาย"

ชายร่างหนาสูงกำยำ ใบหน้าคมคายสันกามคมกริบคิ้วเข้มดกดำเพิ่มความคมเข้มใบหูถูกเจาะเรียงกันหลายรูราวกับไอดอล แต่ดวงตานั้นต่างจากใบหน้าสุดเพอร์เฟ็คเป็นไหนๆ เขามีดวงตาที่เฉี่ยวคมนัยต์ตานักฆ่าพร้อมฆ่าศัตรูที่คิดร้าย ไวท์ ลูกชายเพียงคนเดียวของหัวหน้าแก็งค์ เคแบล็คนั่นเอง ทั้งหน้าตาและนิสัยดั่งราชสีห์ร้าย เพียงแค่หางตาก็ทำให้คนที่เห็นขนลุกขนพ่อง เรื่องความโหดเหี้ยมไม่ต้องพูดถึง ไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าเหิมเกริมกับเขาสักคนเดียวเขาจึงได้ฉายา ไวท์สายตาฟีนิกซ์ เพราะไม่ว่าคนที่เขามองคนนั้นจะยิ่งใหญ่มาจากไหน เมื่อโดนสายตาเขามองเพียงนิดก็พร้อมศิโรราบให้เขากันทั้งนั้น

วันนี้เป็นวันแรกที่ร่างแกร่งได้กลับเข้ามายังประเทศบ้านเกิดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ทว่าที่แรกที่เขามานั้นกลับไม่ใช่บ้านหรือที่ทำงานของพ่อ กลับเป็นผับของตน ที่แอบพ่อเปิดเอาไว้ก่อนที่จะเดินทางไปยังเกาหลี

"เป็นไงบ้างไอ้ยักษ์ร้านของกู"

ไวท์เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตตัวสีขาวแขนยาวถูกถกแขนขึ้นกระดุมถูกปลดออกเห็นเข้ากับร่อนกล้ามเนื้อที่สวยงาม และรอยสักวิจิตร เพิ่มเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามทำเอาลูกค้าสาวมองตามตาละห้อย

ยักษ์ ลูกน้องคนสนิทเพียงคนเดียวที่ไวท์ไว้ใจให้ดูร้านที่รักแทนเขาร่วมหลายปี เดินตามหลังเตรียมรายงานความเป็นไป

"ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยครับไม่มีเรื่องทะเลาะวิวาทแต่อย่างใด จะมีก็แต่คนเมาทั่วไปซึ่งผมก็จัดการตามที่นายบอกทุกอย่าง"

"หึ ดีไอ้พวกเมาๆ พวกนั้นต้องจับเข้าห้องน้ำเอาน้ำเทราดตัวมันให้สร่าง"

แต่จู่ๆ ร่างแกร่งกลับหยุดเดินสีหน้าดูนิ่งเฉยมองตรงเข้าไปในประตูห้อง VIP ทำเอายักษ์สับสน

"มีอะไรหรือเปล่าครับนาย"

"พ่อกูรู้หรือยัง ว่ากูมีร้านอยู่ที่นี่"

"เออ เรื่องนั้น..."

ยักษ์ก้มหน้าไม่ทันจะได้พูดต่อ ทันใดนั้นประตูห้องกลับถูกเปิดออก ปรากฏเป็นเกลกำลังนั่งจิบไวน์สบายใจอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ ทำเอาไวท์ตกใจไม่น้อย

"พ่อ!"

"เออ คิดว่าลืมพ่อคนนี้ไปซะแล้วไอ้ลูกชาย นี่จะไม่ยอมไปหาพ่อบ้างเลยรึไง"

เกลวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เดินเข้ามากอดลูกชายทั้งยังตบลงที่แผ่นหลังเบาๆ

"คิดถึงนะไอ้ลูกชาย"

"พ่อพูดอะไร น่าขยะแขยง"

"ฮ่าฮ่า"

ทำเอาเกลหัวเราะลั่น นี่ละลูกชายของเขาตัวจริง

"นี่ ลูกพ่อยังไม่มีเมียอย่างแน่นอนถึงได้ยังขยะแขยงอะไรแบบนี้อยู่น่ะ"

ทั้งสองเดินเข้าไปนั่งในห้อง โดยที่ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างยืนคุมกันอยู่ที่หน้าห้อง

"ถ้าแค่เอาเล่นๆ ระบายความอยากก็เยอะแยะ แต่จะให้คบใครจริงๆ จังๆ มันน่าเบื่อจะตาย"

"อือ ดีๆ เพราะลูกกลับมาครั้งนี้จะต้องแต่งงานกับหนูปลาวาฬแล้วนะ"

"!!!"

ทำเอาไวท์ถลึงตาโตมองพ่อด้วยความตกใจ

"อะไรพ่อ นี่มันยุคไหนกันแล้วยังจะยึดติดสัญญากันอยู่อีกหรือไง"

"เออ พ่อก็ไม่อยากจะบังคับทั้งคู่หรอกแต่พ่อคุยกับประกายดาวแล้วตอนนี้สถานการณ์ของหนูปลาวาฬไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนนี้น้องเข้ามหาลัยต้องแยกออกไปอยู่คนเดียวและ...แก็งค์ราเกะมันกำลังจ้องจะเล่นงานอยู่"

"ไหนพ่อว่ามันย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้วไง"

"หึ ลูกคิดว่าไอ้พวกนั้นมันจะไม่กลับมาประกาศสักดาอีกเหรอ อย่างไงมันก็ต้องกลับมาอย่างแน่นอนเพื่อทำลายแก็งค์ของเราและยกตัวเองขึ้นเป็นที่ 1 แทนอย่างไงล่ะ"

"น่าสมเพศผมจะพาคนไปถล่มรังมันที่ต่างประเทศพ่อก็ไม่ยอม"

"ไม่...พ่อจะไม่ยอมเสียครอบครัวของเราไปอีกแล้วมีคนต้องเจ็บต้องตายต้องพิการเพราะพ่อมาเยอะพอแล้ว"

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีก่อนทำเอาเกลถึงกับจุกในอก คนในแก็งค์เปรียบเสมือนครอบครัวหากต้องเสียคนในครอบครัวไปอีกเกลคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง

"แล้วครอบครับของคนเจ็บพ่อยังเข้าไปดูแลอยู่ไหม"

"อือ พ่อซื้อบ้านและที่ดินไว้ให้ทุกคนในต่างจังหวัดเพื่อบั้นปลายชีวิต แต่หลังจากนี้หากเราจะต้องจัดการมันเราต้องวางแผนกันดีๆ"

"อือ ผมจะช่วยล้างแค้นให้เอง โดยเฉพาะแม่"

พูดถึงผู้เป็นแม่ทำเอาดวงตานักฆ่าของไวท์ปรากฏ แต่ก็ต้องสงบลงเมื่อฝ่ามือพ่อตบลงที่หน้าขาเรียกสติ

"มันจะได้รับกรรมอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ลูกต้องเข้าไปดูแลปลาวาฬก่อนเพราะตอนนี้คนที่จะเป็นเจ้าของคาสิโน่เป็นปลาวาฬ หากพวกมันทำอะไรปลาวาฬได้คาสิโน่จะแย่เอา"

"พ่อไม่ต้องห่วง ยัยปลาวาฬน้อยผมจะดูแลเอง"

-----

เงียบไหมน๊าเรื่องนี้ ตั้งใจแต่งสุดฤทธิ์เลยค่ะ ^^