บทที่ 12

บทที่ 12

ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างก็มองหน้ากันไปมา คล้ายกับว่ามีความในใจบางอย่างที่ตรงกัน หากแต่พูดออกมาต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งไม่ได้ จึงทำได้เพียงแค่เก็บเอาไว้ภายในใจต่อไป

“เรื่องนั้นมันก็ทำความรู้จักกันหลังจากตกลงกันได้ ผู้ใหญ่คุยกันแล้วว่าจะให้เวลาทั้งสองคนสักระยะ ที่นัดมาวันนี้ก็แค่จะบอกเอาไว้ให้ทั้งสองคนรู้ตัว ว่ากำลังจะได้หมั้นหมายกัน ส่วนเรื่องแต่งหรือไม่แต่ง ก็ให้ขึ้นอยู่กับตอนที่เด็กๆ ทั้งสองทำความรู้จักกันไปสักพักแล้ว” คราวนี้เป็นคุณหญิงจิตตรีแม่ของขุนเขาพูดขึ้น 

“แต่หนูยังไม่พร้อมค่ะ หมั้นแล้วก็แต่งเลย หนูไม่อยากต้องถอนหมั้นกับใคร ฉะนั้นตอนนี้จะไม่มีการหมั้นหมายอะไรทั้งนั้น” พายอาร์พูดออกมาอย่างไม่ยินยอม

“พายลูก...ก็ลองทำความรู้จักกันไปก่อนจะเป็นอะไรไป อีกอย่างก็ยังไม่ได้ให้หมั้นวันนี้พรุ่งนี้สักหน่อย อย่าให้พ่อกับแม่ต้องเสียหน้า...” ประโยคเหล่านั้นดังต้นแผ่วปลาย คุณหญิงวิมลไม่คิดว่าลูกสาวจะกล้ามีปากมีเสียงต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ เพราะที่ผ่านมา ไม่ว่าจะบอกให้ลูกสาวทำอะไร เธอก็ไม่เคยปฏิเสธ ยอมทำตามทุกอย่างแต่โดยดีมาตลอด วันนี้จึงจำเป็นที่จะต้องเอ่ยปากเตือนเธอเอาไว้ เพื่อไม่ให้เป็นการผิดแผน

“แต่พ่อกับแม่ทำอะไรไม่ปรึกษาหนูก่อนเลย จะให้หนูยอมหมั้นกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจริงๆ เหรอคะ?” พายอาร์ยังถามกลับไปอีกครั้ง และตอนนี้เธอเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ

“ไม่ต้องถามมาก แค่ตอบตกลงไป แค่นั้นก็พอ” คราวนี้คุณหญิงวิมลพูดขึ้นมาเสียงเข้ม

พายอาร์ได้ยินเสียงจริงจังของผู้เป็นแม่ ก็ไม่กล้าที่จะเถียงต่อ ยอมขยับตัวออกมา แล้วนั่งเงียบ ไม่คิดที่จะโต้เถียงหรือปฏิเสธการหมั้นหมายที่ผู้ใหญ่ได้บอกมาเมื่อครู่นี้ซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง

“อันที่จริงผมก็ไม่ได้ติดอะไรนะครับถ้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้คุยกันแล้ว แต่ดูเหมือนว่าน้องเขาจะไม่ค่อยยินยอมสักเท่าไหร่ ผมไม่อยากหมั้นหมายหรือแต่งงานกับคนที่ไม่เต็มใจหรือถูกบังคับน่ะครับ”

เมื่อขุนเขาเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยความคิดเห็นของตัวเองขึ้นมา ซ้ำแล้วสายตาคู่คมปลาบของเขาก็ยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของพายอาร์ อย่างไม่ลดละ ส่วนหนึ่งก็เพื่อสังเกตดูสีหน้าและท่าทางของเธอไปด้วยในเวลาเดียวกัน

“หนูพายอาร์ไม่เต็มใจงั้นเหรอจ๊ะ” คุณหญิงจิตตรีเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

วินาทีนั้นคุณหญิงวิมลถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะยื่นมือไปหยิกขาของลูกสาวเบาๆ หวังให้เธอรู้หน้าที่ของตัวเองว่าควรจะตอบอะไรกลับไป

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะคุณน้า แต่หนูแค่คิดว่าพี่ขุนเขาอาจจะไม่ได้เต็มใจด้วยเหมือนกัน ก็เลยพูดไปแบบนั้นน่ะค่ะ” พายอาร์ตอบกลับไป

“ไม่ใช่อย่างที่หนูพายคิดหรอกจ้ะ ขุนเองก็สนใจในตัวของหนูพายไม่น้อยเลย จริงไหม?” คุณหญิงจิตตรีพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะหันไปถามลูกชาย

“ใช่ครับ ถ้าน้องพายเต็มใจ เราทำความรู้จักกันดูก่อนก็ได้นะครับ แล้วค่อยมาสรุปกันว่าจะหมั้นดีหรือไม่หมั้นดี”

ขุนเขายื่นข้อเสนอไปให้กับคนที่อายุน้อยกว่า พอเข้าใจหัวอกของเธอเป็นอย่างดี ต่างฝ่ายต่างก็ถูกพ่อแม่บังคับ ให้หมั้นหมายกัน ดังนั้นวิธีนี้คงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

“ก็ได้ค่ะ ลองดูก็คงไม่เสียหายอะไร” สุดท้ายพายอาร์ก็ทำได้แค่พยักหน้าตกลงไปอย่างไม่มีทางเลือก

ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ อย่างน้อยเด็กๆ ก็ตกลงปลงใจกันแล้วว่าจะทำความรู้จักกัน และเมื่อถึงเวลาก็จะได้คำตอบที่น่ายินดีเอง…