บทที่ 16 ความจริงจากปากพี่สาว (2)

“น้องดา!” เตโซอุทานออกไปด้วยความตกใจพลางลุกขึ้นยืนพร้อมกับเตชินที่ลุกขึ้นพลางหันไปมองดาริกาที่เดินเข้ามาภายในห้องของพราวมุกพร้อมกับเจ้าของห้องซึ่งมีสีหน้าบอกบุญไม่รับอย่างขอโทษเตโซ

“มุกกลับจากโรงพยาบาลแล้วเจอกับน้องดาที่ถูกรปภ. กำลังกันไม่ให้เข้ามา ก็เลย...นี่แหละคะ” พราวมุกอธิบายด้วยน้ำเสียงลำบากใจกึ่งรู้สึกผิดที่ทำให้ดาริกาเข้ามาเกี่ยวข้องจนได้ทั้งที่เตโซพยายามกันให้ดาริกาอยู่ห่างจากเรื่องนี้มาตลอด

“มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมพี่โซ พี่เปรมไม่ได้ฆ่าพ่อใช่ไหม พี่เปรมจะทำไปทำไม พ่อดีกับพี่เปรมขนาดนั้น พี่เปรมไม่มีทางทำแบบนั้น ไม่เชื่อดาไม่เชื่อ มันไม่จริงใช่ไหมคะ” ดาริกาเอ่ยถามเสียงสะอื้นไห้พร้อมกับที่หยดน้ำตาล่วงลงอาบแก้มมองเตโซด้วยความสับสนและผิดหวังที่เตโซพูดเรื่องที่ไม่ใช่ความจริง

“น้องดา พี่...” เตโซเอ่ยขึ้นอย่างอึกอักพลางจะขยับเข้าไปหาดาริกาด้วยความเป็นห่วงความรู้สึกที่กำลังช็อกของสาวเจ้า

แต่ทว่า...

“พี่ พี่เป็นคนฆ่าพ่อของดาจริงๆ น้องดา พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง พี่ผิดที่อ่อนแออกตัญญูต่อพ่อน้องดา พี่...”

เปมิกาเปิดประตูก้าวเดินออกมาช้าๆ พลางพูดในสิ่งที่เตโซลำบากใจจะพูดออกไปแทนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมหยาดน้ำตาไหลลงอาบแก้มจนตาแดงไม่ต่างจากดาริกาที่ค่อยๆ หันมามองตนทั้งน้ำตา เปมิกาไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้กว่านี้ด้วยความรู้สึกผิดจจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของน้องสาวคนนี้ เธอทำได้แค่เพียงหลุบสายตาต่ำเมื่อเห็นน้ำตาของดาริกาที่รินไหลออกมาเรื่อยๆ ไม่หยุด

น้ำตาที่เธอไม่อยากเห็นมันจากดาริกาเลยสักนิด

ดาริกามองพี่สาวที่ถูกรับเลี้ยงมาเป็นลูกบุญธรรมอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้น้ำตามากมายไหลรินลงอาบแก้มด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวายอยู่ในใจ ทั้งเสียใจเจ็บปวดกับเรื่องราวที่มันสวนทางกันกับสิ่งที่เข้าใจมาตลอด ทั้งยังไม่อยากเชื่อว่าเปมิกาจะเป็นคนลงมือทำร้ายคนเป็นพ่อทำร้ายเธอในคืนนั้น มิหนำซ้ำสิ่งที่เธอเจอในคืนนั้นไหลย้อนกลับมาให้เธอเห็นภาพชัดเจนมากขึ้นว่าเป็นเตโซแล้วจะเป็นเปมิกาที่ทุกคนเชื่อใจได้อย่างไรกัน

เธอไม่อยากเชื่อ

ดาริกามองเปมิกาทั้งน้ำตาทั้งเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งโดยไม่พูดคำใดออกไปเพราะเธอกำลังสับสนกับความรู้สึกภายในใจของตัวเองที่เอ่อล้นออกมามากมายเมื่อเรื่องเมื่อหกปีก่อนกำลังจะถูกเปิดเผยจากคนเป็นพี่สาวที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นเปมิกา

นับตั้งแต่คืนนั้นหญิงสาวลืมเรื่องทุกอย่างแม้กระทั่งเปมิกาจนกลับมาจำได้อีกครั้งก็ไม่เคยนึกถึงเพราะสิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือเปมิกากำลังเตรียมตัวไปเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกา จึงทำให้เธอไม่ได้ดึงพี่สาวคนนี้เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายเพราะเธอคิดมาตลอดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นโดยไม่มีเปมิกาถือว่าเป็นลิขิตแล้วที่จะทำให้พี่สาวคนนี้ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องมาตั้งแต่แรกอยู่อย่างปลอดภัยและมีความสุข

เธอคิดเช่นนั้นมาตลอด

แล้วทำไมในวันนี้เธอต้องมาพบกับความจริงที่ไม่อยากเชื่อเลยสักนิดว่าคนที่เชื่อใจที่สุดคนที่ทุกคนห่วงใยและให้ความสำคัญมากที่สุดคือคนร้ายตัวจริง

ทำไมกัน…

“เตพาน้องดามานั่งก่อน” เตโซเอ่ยขึ้นด้วยความกังวลเมื่อเห็นดาริการ้องไห้ออกมาไม่หยุด ดวงตากำลังสั่นไหวด้วยความสับสนยากจะรับความรู้สึกมากมายที่ก่อตัวขึ้นจนยืนตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ครับ” เตชินรับคำพี่ชายก่อนตะก้าวเดินเข้าไปใกล้ดาริกาที่เหมือนสติไม่อยู่กับตัวเพราะทันทีที่เขาค่อยๆ แตะตัวหญิงสาวกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้แต่อย่างใดจนเขาเป็นห่วงขึ้นมาฉับพลัน

สาวเจ้ายอมให้เตชินพาไปนั่งแต่โดยดีอย่างไม่รู้ตัว แม้แต่ยามที่เตชินกอบกุมมือที่สั่นไหวเอาไว้แน่นเธอก็ยังคงตัวสั่นเทาร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียงสะอื้นไห้บ่งบอกให้รู้ว่าทั้งเจ็บปวดรวดร้าวและช็อกเกินกว่าจะควบคุมสติได้

ซึ่งทั้งเตชินและเตโซไม่เคยเห็นดาริกาเป็นเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่เกิดเรื่องในคืนนั้นเมื่อหกปีเตโซก็ไม่เห็นหญิงสาวตัวสั่นขนาดนี้มาก่อน ไม่ได้สั่นเพราะความโกรธแต่กำลังช็อกจนยากจะควบคุมกับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นจนดตโซเกิดความกังวล

เพราะสิ่งที่ทุกคนได้ยินจากปากของเปมิกาเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อ ยิ่งกับดาริกาด้วยแล้วยิ่งไม่น่าใช่ความจริง ทุกคนต่างรู้ดีว่าครอบครัวของดาริการักและดูแลเปมิกาดีมากแค่ไหนจนใครๆ ต่างก็พูดว่าคนที่เป็นลูกสาวตัวจริงของธนากรคือเปมิกา

เขาไม่แปลกใจเลยที่ดาริกาจะยอมรับความจริงไม่ได้จนรู้สึกกังวลมากเช่นนี้

“คุณเปรมนั่งลงก่อนนะคะ” พราวมุกเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเปมิกาเพื่อปลอบประโลมเธอก่อนจะพาไปนั่งฝั่งตรงข้ามดาริกา

“ดา ถ้ายังไม่พร้อมฟังเรากลับกันก่อนดีกว่าไหม” เตชินมองเปมิกาก่อนตะหันกลับมามองดาริกาที่เหมือนเริ่มรู้สึกตัวเมื่อเขากระชับมือหนาที่กอบกุมมือเล็กเพื่อส่งความอุ่นใจให้กับเธอ

“ไม่คะ ดาอยากรู้ความจริง…ความจริงที่ออกมาจากปากของพี่สาวดา” ดาริกาหันไปตอบเตชินเสียงแผ่วด้วยเพราะยังได้สติไม่เต็มร้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองเปมิกาพอดีกับที่น้ำตาไหลรินอีกครั้ง

“น้องดา พี่เห็นคัวกับเตนะ” เตโซเอื้อนเอ่ยขึ้นเสียงนุ่มพลางยื่นมือไปหวังจะเช็ดน้ำตาให้แต่แล้วก็ต้องเลื่อนขึ้นสูงเล็กน้อยลูบศีรษะของเธอแทน แสดงความเป็นพี่ชายที่อบอุ่นมาตลอดของดาริกา

“ดาจะฟังคะ ดาไม่รู้อะไรเลยมานานมากพอแล้ว มันถึงเวลาสักทีที่ความจริงควรเปิดเผยให้ดาเลิกกลายเป็นคนโง่ ดา…” เธอพูดออกมาจากความรู้สึกที่อัดอั้นก่อนจะสะอื้นขึ้นจนต้องหยุดพูดพลางหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลอีกครั้ง

“พี่จะพูดทุกอย่าง พี่จะบอกหมดทุกอย่าง...ทุกอย่างรวมไปถึงคนที่หน้าไหว้หลังหลอกอย่างไอ้ศิน!” เปมิกายิ่งรู้สึกผิดกับดาริกาเมื่อได้ยินสิ่งที่สาวเจ้าพูดออกมา ไม่วายมีอารมณ์โกรธแค้นศศินทั้งน้ำเสียงและสีหน้าที่กรุ่นโกรธขึ้นมาฉับพลัน

ทว่า คำพูดในท้ายประโยคของเปมิกาต่างทำให้ทุกคนฉงนแกมงุนงงอย่างไม่เข้าใจเมื่อบุคคลที่ไม่น่าจะเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงถูกพูดถึง

“ศิน? ศินเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยคะ” ดาริกามองสบสายตาเปมิกาพลางถามออกไปด้วยความสบสับแกมหวาดหวั่นอยู่ในใจลึกๆ เพราะตอนนี้เธอกำลังจะได้รู้ความจริงที่มักจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ทั้งนั้น

เปมิกามองสบสายตาดาริกาอย่างไม่คิดหลบสายตาเมื่อเธอกำลังจะพูดความจริงออกไป ความจริงที่เป็นสาเหตุของโศกนาฏกรรมของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างดาริกา

“เกี่ยวสิ มันเกี่ยวยิ่งกว่าคุณเตโซเสียอีน้องดา เพราะมัน...มันทำให้น้องดาต้องสูญเสียทั้งพ่อทั้งแม่ไป!”