บทที่ 17 คนร้ายตัวจริง (1)

บทที่ 17

คนร้ายตัวจริง

เตโซมองหน้าดาริกาสลับกับเปมิกาด้วยความรู้สึกผิดแกมโกรธแค้นศศินไม่ต่างจากเปมิกาก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่กล้าสบสายตาเมื่อดาริกาหันมามองอย่างต้องการคำตอบสำทับเปมิกาจากเตโซ คนเป็นพี่สาวบุญธรรมมองน้องสาวด้วยแววตาหมองเศร้าก่อนจะเริ่มพูดความจริงเมื่อหกปีก่อน

หกปีที่ทำให้ดาริกาสูญเสียทุกอย่างไปอย่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้สักนิด

“เรื่องมันเริ่มจากที่พ่อของน้องดาไปทลายแก๊งค้ามนุษย์แล้วเลือกที่จะช่วยพี่ พยายามจับคณินให้ได้แต่ก็พลาดสาวไม่ถึงตัว หลังจากนั้นคณินก็ส่งศินคอยมารังควานพี่พยายามให้พี่ตกหลุมรักมันแล้วก็สำเร็จ ตอนนั้นพี่ไม่รู้ว่ามันคือลูกของคณิน เรื่องมันเกิดขึ้นก่อนจะเกิดเรื่องเมื่อหกปีแค่สองปีเอง” เปมิกาเริ่มเล่าขึ้นตั้งแต่จุดเริ่มแรกที่ไม่มีใครรู้เรื่องมาก่อน

“แต่...ตอนนั้นศิน ศินยังไม่เคยเจอพี่เปรมไม่ใช่เหรอคะ ทำไม...” ดาริกาเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจเมื่อเปมิกาพูดจบ น้ำตายังคงไหลรินกับความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผย หากแต่ไร้เสียงสะอื้นไห้

“เราเจอกันข้างนอก เวลาศินมาบ้านพี่ก็ไม่เคยอยู่บ้านจนกระทั่งวันที่เกิดเรื่องกับแม่ของดา ในวันนั้นพี่เห็นกับตาว่าศินเป็นคนพักแม่ของดาตกตึกเพราะพี่ขึ้นไปรับลมรอแม่ของดาเพื่อกลับบ้านด้วยกัน แต่ไม่คิดว่าศินกับแม่ของดาจะขึ้นมาที่ดาดฟ้าเพื่อคุยเรื่องที่จะจับมือกับคณินในการเป็นหุ่นส่วนกัน…” เปมิกาเงียบลงด้วยความไม่กล้าพูดออกไปจนดาริกาเร่งด้วยความร้อนใจ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ” ดาริกาเอ่ยถามทั้งหวั่นกลัวทั้งร้อนใจที่จะอยากรู้ความจริง

“แม่ของน้องดาไม่ยอมเพราะเป็นการทำงานที่ทุจริตเพื่อฟอกเงิน...คุณอาปรึกษากับพี่ด้วยเพราะพี่ก็มีหุ้นรองจากแม่ของน้องดา จริงๆ แล้วคณินคุยกับแม่ของน้องดามานานแล้วแต่ไม่ยินยอมจนคณินเริ่มวางมือให้เป็นศศิน หลังจากนั้นศินก็ทำหน้าที่แทนโดยไม่ได้ประกาศให้ใครรู้ พอแม่ของน้องดาไม่ยอมก็ยื้อยุดฉุดกระชากจนศินเผลอผลักคณอาตกตึกแล้วอ้างว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ตอนนั้นคุณอากรก็เอาผิดศินไม่ได้เพราะยังเป็นเยาวชนอยู่” เตโซพูดแทนเปมิกาที่เกิดลำบากใจที่จะพูดออกมา

“เป็นอย่างที่คุณโซพูดทั้งหมด เพราะพี่กลัวและตอนนั้นพี่ก็โง่ตาบอดรักศินเลยได้แต่เก็บเงียบมาตลอด ไม่ใช่ว่าพี่ไม่วิ่งออกไปแต่เพราะวิ่งไปไม่ทันก็เลย...” เปมิกาเงียบลงเพราะไม่อยากพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง

“แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ หลังเหตุการณ์คุณอากมลล่ะครับ” ครานี้เป็นเตชินที่เอ่ยถามออกไปพลางบีบกระชับมือที่เขากำลังกุมมือเล็กอยู่ด้วยความร้อนใจไม่ต่างจากสาวเจ้า

“หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ศินที่เห็นพี่ก็คอยข่มขู่มาตลอดไหนจะคณินคนที่ส่งคนมาจับพี่ไปให้แก๊งค้ามนุษย์ พี่จับหน้ามันไม่ลืมเลยน้องดา พอมาสบโอกาสมันก็มาข่มขู่พี่ ทั้งพ่อทั้งลูกจนพี่กลัวเกินกว่าจะมีความกล้า มันทั้งขู่ทั้งบังคับจนพี่ได้เป็นคนดูแลบริษัทของแม่น้องดาต่อทั้งที่มันควรเป็นของน้องดา พี่ขอโทษ พี่ขอโทษนะน้องดา” เปมิกาสะอื้นไห้ออกมาด้วยความรู้สึกผิดอีกครั้ง

“ยังไงต่อคะ...” ดาริกาเอ่ยถามต่อด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงที่จะเอื้อนเอ่ยออกไปมากกว่านี้กับความจริงที่เธอไม่รู้อะไรเลยสักนิด

“หลังจากนั้นมันก็ให้พี่โอนทุกอย่างเป็นของมัน เรื่องนี้คุณพ่อรู้แต่ท่านก็บอกว่าไม่เป็นไร ยกให้มันไปดีกว่ามันมาทำร้ายพี่ แต่ใครจะคิดว่ามันยังไม่ยอมหยุด มันตามรังควาญและยังข่มขู่พ่อเพื่อให้พ่อยอมรับสินบน แต่เพราะพ่อปฏิเสธ คืนนั้น…” เปมิกาพูดด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวกับความจริงที่ตัวเองต้องพบเจอและยังต้องพูดสิ่งที่ปิดบังมานาน

แม้จะรู้สึกโล่งใจที่ได้พูดหากแต่มันก็เจ็บปวดและทรมานตัวเองในเวลาเดียวกันเมื่อมันคือการทำร้ายดาริกาด้วยเช่นกัน เปมิกาไม่รู้ว่าจะชดใช้ให้กับดาริกาได้อย่างไรเมื่อสิ่งที่เธอลงมือทำร้ายมันเอากลับคืนมาไม่ได้ ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งหมดสิ้นทุกอย่าง ไร้ครอบครัวที่อบอุ่นเช่นเคยนับตั้งแต่คืนนั้นเมื่อหกปีก่อน

เมื่อหกปีก่อนที่กลายเป็นฝันร้าย…

‘ศิน!’ 

ธนากรลุงขึ้นตบโต๊ะขึ้นเสียงใส่เด็กวัยสิบหกปีที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแต่กลับมีนิสัยที่กร้าวร้าวเจ้าคิดเจ้าวางแผนไม่ต่างจากคนเป็นพ่ออย่างคณิน ทั้งที่ธนากรรู้ว่าหากเมื่อคณินส่งค่อให้กับลูกชายผลลัพธ์จะน่ากลัวแค่ไหน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเลวร้ายกว่าที่คิด