บทที่ 18 เจ้าบ่าวตัวจริงที่ไม่ได้แต่ง (2)

“คุณโซบอกกับพี่แล้วว่าน้องดาลืมเรื่องเมื่อหกปีก่อนไป แล้วน้องดาจำได้ตั้งแต่เมื่อไร” เปมิกากอดพลางลูบศีรษะลูบหลังดาริกาพร้อมกับถามออกไป

“ดาจำได้ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสามเดือนก่อนคะ แต่มันคือเหตุการณ์ที่ดาเข้าไปเจอพ่อก่อนจะหมดสติแล้วตื่นขึ้นมาเจอพี่โซคะ ดาเลยเข้าใจผิดจนมาเมื่อกี้ที่ได้รู้ความจริง” ดาริกาตอบพลางผละออกยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

“คุณเตโซเป็นคนดีมาก ดีจนพี่รู้สึกผิดจนไม่กล้าจะรับความช่วยเหลือจากเขาเลย แต่เขาก็ส่งคนมาปกป้องพี่จากคนของศินกับคณินจนพฤกษ์ถูกยิงจนได้รับบาดเจ็บสาหัส” เปมิกาหลุบสายตาลงอย่างรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

“พฤกษ์เหรอคะ” ดาริกาขมวดคิ้วถามกลับ

“ดาคงไม่รู้สินะ พฤกษ์เป็นผู้ช่วยอีกคนของคุณเตโซและยังคอยเป็นสายให้กับพ่อของดาจนตอนนี้ก็ยังเป็นสายให้กับกรมตำรวจ น้อยคนที่จะรู้ว่าพฤกษ์คือคนของคุณเตโซ พี่เองก็เพิ่งมารู้ตอนได้เจอกับคุณเตโซก่อนจะเจอน้องดา” เปมิกาให้คำตอบ

“พี่โซดีกับเรามาตลอด” ดาริกาสำทับเปมิกาอย่างตัดสินใจได้แล้วว่าจะเลือกเดินเส้นทางไหนดีหลังเรียนจบ

เธอได้ตัดสินใจแล้วอย่างไม่มีเปลี่ยนใจ

“พี่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงเลยนอกจากทำสิ่งที่ถูกต้อง เป็นพยานบุคคลสำคัญให้ คุณโซเองก็ต้องการให้พี่เป็นพยาน” เปมิกาพูดขึ้นอย่างไม่ทันสังเกตอาการของดาริกาสักนิด

ดาริกาทำเพียงส่งยิ้มบางอย่างขอบคุณเปมิกาพลางครุ่นคิดไปด้วยว่าเธอจะคืนอิสระให้กับเตชินอย่างที่ชายหนุ่มต้องการมาตลอดในวันที่เธอเรียนจบ เพราะเธออยากใช้เวลาที่เหลือกับเขาก่อนที่จะไม่ได้อยู่กับคนที่เธอรักไปตลอดกาล และเธอจะมอบชีวิตให้กับเตโซกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เป็นเตโซท่านประธานที่มครต่างก็เคารพนับถือมีคนล้อมหน้าล้อมหลังอีกครั้ง

คืนทุกชีวิตของทุกคนกลับไปเป็นตัวเองในแบบที่ต้องการไม่ใช่ต้องมารับผิดชอบปกป้องเธอแบบนี้อีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องทำเพื่อคนทั้งสองอย่างไม่เรียกร้องใดๆ ทั้งสิ้น

แม้หัวใจของเธอจะเจ็บปวดก็ตาม

“น้องดา พี่ถามได้ไหมเรื่องของคุณเตชิน” เปมิกาซึ่งทราบเรื่องของเตโซกับเตชินจึงอดไม่ได้จะเอ่ยถามออกไป

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ดาริกาถามกลับแทนเป็นการตอบ

“กับคุณเตชินดารู้สึกยังไงกับเขา” เปมิกาเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รีรอหรืออ้อมค้อม

“ดา...ดารักพี่เตคะ รักมากจนไม่สามรถเห็นแก่ตัวได้อีกแล้ว” ดาริกาอึกอักก่อนจะตอบออกไป

“แล้วกับคุณเตโซล่ะ” ครานี้ถามถึงเตโซที่ควรจะเป็นสามีของดาริกาตามพินัยกรรม แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นเตชินเพราะความจริงที่ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคนที่ควรแต่งงานกับดาริกาคือเตชินไม่ใช่เตโซ

“กับพี่โซดารู้สึกว่าเป็นพี่ชายที่แสนดีที่สุดเลยคะ ถ้ามีใครมาถามว่าพี่โซไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ทำไมต้องให้ความสำคัญด้วย ดาจะแย้งกลับออกไปทันทีว่าพี่โซคือพี่ชายแท้ๆ จนละเลยความสำคัญไม่ได้คะ” ดาริกาเอ่ยตอบออกไปตามตรงกับความรู้สึกที่มีให้กับเตโซ

“น้องดาไม่คิดเหรอว่าระหว่างกับคุณเตชินอาจจะเป็นเพียงความผูกพันที่มีมากกว่าจะเกิดเป็นความรักก็ได้ แต่กับอีกคนอาจจะเป็นความรักที่ยังไม่รู้ตัว” เปมิกาเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยความคิดว่าดาริกาอาจกำลังเข้าใจผิดก็เป็นได้

“กับพี่เตคงเป็นอย่างที่พี่เปรมพูด แต่กับดาแล้วมันคือความรักค่ะ พี่เปรมก็มีความรักคงเข้าใจดี...พี่เปรมเคยรู้สึกไหมคะว่าตอนสบตากับใครแล้วรู้สึกเหมือนมีบางอย่างมากระแทกจนทั้งตัวสั่นไหวหัวใจเต้นแรก ดามีความรู้สึกแบบนั้นกับพี่เตมาตลอดจนพยายาหาทางเข้าหาหาทางสนิทกับพี่เต แต่ดาไม่เคยรู้สึกกับใครเลย” ดาริการ่ายยาวออกไปกับความรู้สึกของตัวเองที่มีให้กับเตชินมาตลอด

“นั่นสินะ...ตอนเราหวั่นไหวกับใครคนนั้น เราพยายามทำทุกอย่างให้ได้เจอให้ได้คุยเพื่อให้ได้ใกล้ชิดเขา เพื่อให้ได้เป็นคนพิเศษสำหรับเขา และไม่เคยรู้สึกกับใครพิเศษเท่าเขาคนนั้น” เปมิกาพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ

เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยรักศศิน เด็กหนุ่มที่ใครต่างก็พูดว่าคงจบไม่สวยเพราะอีกฝ่ายเด็กเกินไป

“ใช่ค่ะพี่เปรม ดารู้สึกแบบนั้นกับพี่เตคนเดียวมาตลอด แต่หกปีที่ผ่านมาเขาทั้งร้ายทั้งห่างเหินกับดาแต่ดาก็ยังรัก กับใครก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย...ความรักก็เป็นแบบนี้ ไม่มีรูปแบบตายตัวเลยเนอะ จะรักใครก็รักไม่เปลี่ยน ทำให้เราทุ่มเทให้กับอีกคนที่ไม่ได้รักแบบ” ดาริกาเริ่มระบายความรู้สึกของตัวเองที่มีกับเตชินออกไปตามความเคยชินที่มักมีเรื่องหนักใจหรือคิดไม่ตกก็จะปรึกษากับเปมิกาเหมือนสมัยก่อนไม่มีเปลี่ยน

ด้วยความไว้ใจอีกครั้ง

“นั่นสิเนอะ ความรักนี่ทำให้คนเราทึ่งจริงๆ จริงอย่างที่เขาว่า คนที่ใช่ไม่ต้องดิ้นรนอะไรเลยก็ได้รับความรักอย่างไม่ต้องเหนื่อย แต่ใครอีกคนต้องยอมหลบไปเพราะรู้ตัวดีว่าไม่ใช่” เปมิกามองน้องสาวที่มีสีหน้าและแววตาหมองเศร้าพลางยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กน้องในสายตาของเธอ

โดยที่ไม่รู้เลยว่าเปมิกากำลังพูดถึงเตโซที่ยอมเสียสละอย่างรู้ตัวดีว่าไม่ใช่เจ้าของหัวใจของดาริกา และอดคิดไม่ได้ว่าความรักก็เปรียบได้เหมือนดอกกุหลาบต้นหนึ่ง มีความหลากหลายของความสวยงามในแต่ละช่อยามที่ผลิบานหากแต่คนที่จับไม่ถูกก็มักจะถูกหนามที่ลายล้อมทิ่มแทงจนเจ็บปวด บางคนรู้ว่าควรจะยื่นมือไปชื่นชมต้นดอกกุหลาบอย่างไรแต่เพราะรู้ว่ายื่นมือไปหวังจะครอบครองก็ถูกหนามเหล่านั้นทิ่มแทงอยู่ดี

ความรักก็เป็นแบบนี้มาเสมอ