บทที่ 24 การตัดสินใจครั้งสุดท้าย (3)

งานเลี้ยงเปิดตัวท่านประธานบริหารบริษัทคนใหม่ดำเนินจนมาถึงช่วงเวลาที่ท่านประธานคนใหม่จะต้องพบปะคนในงานเพื่อแสดงถึงการเป็นผู้บริหารคนใหม่ที่จะไม่ถือตัวกับลูกน้องและแสดงให้เห็นว่าน้องชายอดีตท่านประธานบริหารจะไม่ได้คิดจะเปลี่ยนการบริหารและไม่คิดจะเปลี่ยนอุดมคติต่างไปจากเดิมจนทุกคนรู้สึกไม่พอใจ โดยเฉพาะกับผู้ถือหุ้นที่ไม่ใช่คณะบอร์ดบริหาร

เพราะเตโซมองผู้ถือหุ้นเปรียบเสมือนลูกค้าที่ควรให้เกียรติและดูแลให้ดีทั้งที่ต้องปันผลให้ก็ตาม แต่เหล่าผู้ถือหุ้นนี้ยังช่วยหาลูกค้าให้กับบริษัทมาตลอด หนำซ้ำยังเป็นลูกค้าต่างชาติที่โปรไฟล์ไม่ธรรมดา เตโซจึงให้ความสำคัญไม่ต่างจากเหล่าบอร์ดบริหารจึงกำชับกับเตชินเป็นพิเศษ และไม่วายที่จะดึงดาริกาให้อยู่ใกล้กับเตชินให้ได้มากที่สุด ถึงแม้ว่าข่าวเรื่องศศินจะถูกปิดไม่ให้ออกสื่อไปแล้วก็ตามแต่ก็ยังมีวงในนำไปพูดถึงกัน เตโซจึงเห็นแก่ตัวใช้โอกาสนี้เปิดตัวน้องสะใภ้อย่างดาริกาให้ทุกคนได้รู้โดยทั่วกันและยังกระตุ้นให้คนทั้งสองได้เข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองเสียที

“สวัสดีครับท่านประธานคนใหม่” จิรันเดินเข้ามาทักทายเตชินพร้อมกับพราวมุกและปิ่นอนงค์ จึงไม่ทันทักทายเตโซที่ขอตัวไปพบเหล่าบรรดาผู้อาวุโสของบริษัทเพื่อแจ้งเรื่องที่เตโซยอมไปเป็นประธานบริหารบริษัทของดาริกาชั่วคราว

“สวัสดีครับคุณจิรัน ขอบคุณสำหรับคำยินดีและการต้อนรับผมนะครับ ผมสัญญาว่าการบริหารยังคงเหมือนเดิมอย่างที่พี่โซบริหารครับ” เตชินยิ้มรับคำทักทายก่อนจะมองไปที่สองสาวด้วยสายตาดีใจแกมฉงนเมื่อพบว่าหญิงสาวอีกคนยังไม่เคยเห็นหน้าคาตามาก่อน

“ผมเชื่อครับ อ้อ ลืมแนะนำหลานสาวคนโตของผมอีกคน ปิ่น ปิ่นอนงค์ ลูกสาวของพี่ใหญ่ครอบครัวภรรยาผมครับ เธอเพิ่งเดินทางกลับมาหลังจากเรียนจบก่อนจะบินไปบริหารรีสอร์ตที่ภูเก็ตครับ ปิ่นนี่คุณเตชิน” จิรันแนะนำให้คนทั้งสองรู้จักกันอย่างไม่เป็นทางการเท่าไรเมื่อในวันนี้แค่ให้หลานสาวคนโตมาเป็นเพื่อนพราวมุกก่อนพาไปส่งที่สนามบินหลังงานเลี้ยงจบ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณปิ่นอนงค์ เรียกผมว่าเตก็พอครับ” เตชินยื่นมือไปทำความรู้จักพร้อมรอยยิ้มเป็นกันเองก่อนจะหันไปยักคิ้วให้กับพราวมุก

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณเต เรียกปิ่นก็พอคะ” ปิ่นอนงค์ส่งยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ไม่ได้นะคะ นายต้องเรียกง่าพี่ปิ่น พี่ปิ่นอายุเท่ากับพี่โซเลยน่ะ” พราวมุกยิ้มก่อนจะแย้งออกไปอย่างเป็นกันเอง

“อ๋อ ครับพี่ปิ่น” เตชินยิ้มรับอย่างเป็นกันเองจนลืมไปว่าควรแนะนำใครที่ยืนเงียบฟังมานานจนจิรันต้องทักขึ้นมา

“ไม่แนะนำสาวน้อยข้างหลังหน่อยเหรอครับท่านประธาน” จิรันร้องทักด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“...เธอชื่อดาริกาครับ เรียกน้องดาเหมือนผมกับมุกก็ได้ครับ” เตชินเอ่ยขึ้นแนะนำเพียงคำสั้นเท่านั้น

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องดา เอ่อ ปิ่นขอตัวสักครู่นะคะ มีสายสำคัญโทร. เข้ามา” ปิ่นอนงค์ทักทายก่อนจะก้มลงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อคนโทร. เข้ามาจึงขอตัวแล้วเดินออกจากกลุ่มไปทันที

“คุณปู่โทร. มาคะคุณลุง ไม่รับล่ะเป็นเรื่อง” พราวมุกเห็นคนโทร. เข้ามาจึงหันไปให้คำตอบกับจิรัน

“ผมได้ยินมาว่าเจ้าสัวหวงหลานสาวคนโตที่สุดแล้ว ไม่คิดว่าจะจริงและได้เห็นหลานสาวคนโตในวันนี้” เตชินเอ่ยขึ้นอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก

“หวงยิ่งกว่างูหวงไข่อีก” พราวมุกสำทับ

“เธอไม่น้อยใจหรือไง” เตชินหันไปถามพลางยิ้มขัน

“ไม่ล่ะ หลานทุกคนได้รับความรักความเอาใจใส่เท่ากันหมด แต่พี่ปิ่นพิเศษนิดหน่อย เรื่องส่วนตัวน่ะ ฉันขอไม่พูดนะ” พราวมุกให้คำตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปทางเตโซซึ่งเดินกลับมาหลังคุยธุระเรียบร้อย

“ขอโทษนะครับ ผมขอตัวน้องดาก่อน พอดีทางผู้อาวุโสอยากคุยธุระเรื่องบริษัทของน้องดาน่ะครับ เต ดูแลทางนี้ไปก่อนนะ” เตโซเอ่ยพลางตบบ่าเตชินก่อนจะหันไปยิ้มให้กับจิรันและพราวมุกก่อนจะคว้าข้อมือดาริกาเดินกลับไปทางเดิม

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” เมื่อเดินออกมาได้พอสมควรดาริกาจึงเอ่ยถามออกไป

“ผู้อาวุโสอยากคุยเรื่องที่ดาบอกพี่ว่าจะไปเรียนต่อ ทางผู้ใหญ่อยากให้ดาเก็บเงินเอาไว้แล้วจะยื่นทุนให้ไปเรียนแต่ภายในประเทศนะ เพราะพวกท่านอยากให้ดาบริษัททั้งที่นี่แล้วก็ที่บริษัทแม่ของดา รู้หรือเปล่าว่าเราน่ะชื้อใจผู้อาวุโสได้หมดเลยนะกับการฝึกงานแล้วก็เรื่องของศิน ทุกคนเลยมองเห็นถึงความรับผิดชอบได้ดีของน้องดา” เตโซให้คำตอบพลางเดินไปยังกลุ่มผู้บริหารที่รอดาริกาอยู่

“พี่โซคะ...ดาตัดสินใจแล้วคะ ดาจะไม่รับเงินทุนเพราะดาจะไปอังกฤษคะ ดาตัดสินใจได้แล้วว่าจะไปจากที่นี่ ไปทบทวนตัวเองอยู่กับตัวเองให้มากขึ้น สำหรับวันนี้ทำให้ดาได้ตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายคะว่าดาจะไปอังกฤษ” ดาริกาหยุดเดินพลางเอ่ยเรียกเตโซแล้วเงียบลงก่อนจะหันไปมองที่เตชินซึ่งมีท่าทางสนิทสนมกับพราวมุกตามปกติ หากแต่กับเธอกลับเย็นชาหมางเมินใส่ตลอดทั้งงาน

ไม่สิ...ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา

สองเดือนที่เธอฝึกงานจนส่งเล่มจบก็มีแต่เตโซที่อยู่กับเธอตลอดแต่กับเตชินเลือกที่จะเมินใส่กันจนเธอเองก็ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้าไปด้วยเช่นกัน

“น้องดา...” เตโซมองหญิงสาวก่อนจะหันไปมองเตชิน

“เขาแนะนำดาให้คนอื่นในฐานะน้องสาวคนหนึ่ง ถ้าเขายอมพูดออกมาให้ชัดเจนกว่านี้ก็คงดีค่ะ เขาไม่เคยชัดเจนเลย ดาใช้เวลาคิดก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่ม...ดาจะลองดูอีกครั้งว่าวันนี้พี่เตจะทำตัวยังไงกับดา ตั้งแต่เริ่มงานจนตอนนี้เขาก็ไม่พูดกับดาเลยนอกจากเมื่อกี้ที่แนะนำดา ดา...” ดาริกาพูดออกไปทั้งหมดของความรู้สึกทั้งที่สายตายังคงมองเตชิน

เธอพบว่าเขากลับกลายเป็นเหมือนเมื่อก่อนหลังจากเธอสูญเสียความทรงจำ จึงทำให้เธอสับสนและไม่เข้าใจไปมากกว่าเดิมรวมไปถึงตัวของเธอเองด้วย ยิ่งตอกย้ำให้เธอไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเธอคิดยังไงกับเขากันแน่ ทั้งที่เธอพยายามทำตามที่เตโซบอกแล้วเพื่อหาความแน่ใจอีกครั้งก่อนตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายแต่แล้วมันก็ออกมาในแบบที่ทำให้เธอสับสนไปมากกว่าเดิม

เธอถึงตัดสินใจได้ในทันที

“ดาตัดสินใจเร็วไปหรือเปล่า อาจเป็นเพราะเตต้องทักทายคนอื่นก็...” เตโซไม่อยากให้ดาริกาไปอยู่ไกลหูไกลตาและไม่อยากให้คนทั้งสองที่ใจตรงกันอยู่ห่างไกลกัน เพราะคนทั้งสองผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมากกมายเกินกว่าจะมองว่าเป็นพี่น้องกัน

เขาดูออกอย่างไม่มีข้อกังขาว่าคนทั้งสองใจตรงกัน

“ดาตักสินใจแล้วค่ะ พี่โซคะ ถือว่าเป็นเครื่องพิสูจน์ยังไงล่ะคะว่าระหว่างดากับพี่เตตกลงแล้วมันเป็นเพราะความต้องการพี่ชายน้องสาวหรือมากกว่านั้น ดาตัดสินใจได้ว่าควรไปเพื่อทบทวนแต่ดาก็ยังไม่รู้ว่าใจจริงๆ ของตัวเองคิดยังไงด้วย ปล่อยดาไปเถอะนะคะ” ดาริกาแทรกขึ้นขัดจังหวะเพราะไม่อยากให้คำพูดของเตโซทำให้เกิดความลังเลอีก

“น้องดา” เตโซมองดาริกาด้วยสายตาเป็นห่วงแกมหงุดหงิดน้องชายที่ทำให้ดาริกาเกิดความรู้สึกเช่นนี้