เข้าสู่ระบบรสิกาขยับเข้าใกล้จนแทบไม่เหลือระยะห่างระหว่างกัน จิรภพยกมือขึ้นประคองเอวของหญิงสาวโดยไม่ทันไตร่ตรอง ความปรารถนาที่จะรั้งเธอเอาไว้เกิดขึ้นอย่างรุนแรง ทว่าลึกลงไปภายในจิตใจกลับมีความรู้สึกต่อต้านจนเขาเริ่มหวาดกลัว รสิกาหลับตาลงและโน้มใบหน้าเข้าหาชายหนุ่ม แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกัน จิรภพกลับผละออกอย่างกะทันหัน ภาพหญิงสาวในชุดผ้าซิ่นสีม่วงหม่นปรากฏขึ้นตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด “พี่ภพ...” ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ก่อนก้าวถอยหลังจนเกือบชนประตูระเบียง “ภพเป็นอะไรไปคะ!” รสิการีบเข้าไปประคองแขนของเขา แต่จิรภพกลับยกมือขึ้นห้าม “อย่าเพิ่งเข้ามาครับรส ขอผมอยู่คนเดียวสักครู่” “แต่เมื่อกี้เรายังดี ๆ กันอยู่เลยนะคะ” “ผมรู้สึกไม่ค่อยดีครับ” ชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปภายในบ้าน ทิ้งให้รสิกายืนมองตามด้วยความไม่เข้าใจ ความสุขที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่พังทลายลงอย่างรวดเร็ว เธอไม่เข
เย็นวันเดียวกัน รสิกาเดินทางกลับมาพร้อมจิรภพที่บ้านพักส่วนตัวของชายหนุ่ม หลังจากทราบว่าเขามีอาการปวดศีรษะและพักผ่อนไม่เพียงพอ หญิงสาวก็อาสามาดูแลโดยอ้างว่าไม่อยากปล่อยให้คู่หมั้นต้องอยู่ตามลำพัง ภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์น รสิกาจัดเตรียมอาหารเย็นและผลไม้ด้วยท่าทางกระตือรือร้น เธอไม่ได้มีความสุขกับการทำหน้าที่เช่นนี้มานานแล้ว เพราะช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา จิรภพมักปฏิเสธทุกครั้งที่เธอขอเข้ามาดูแลเรื่องส่วนตัวของเขา “ภพคะ มาทานข้าวก่อนเถอะค่ะ รสเตรียมอาหารที่ภพชอบเอาไว้ให้ตั้งหลายอย่าง” จิรภพละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนมองหญิงสาวที่กำลังจัดจานอาหารอยู่บริเวณโต๊ะรับประทานอาหาร ภาพความเอาใจใส่ของรสิกาทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อก้มลงมองข้อความที่ยังไม่ได้รับการตอบกลับจากมุนินทร์ธิตา ความหนักอึ้งก็กลับเข้ามาแทนที่ ตั้งแต่ช่วงบ่าย เขาพยายามติดต่อหญิงสาวหลายครั้ง ทว่ามุนินทร์ธิตาตอบกลับเพียงว่าเธอกำลังตรวจสอบงานที่โรงทอและไม่สะดวกพูดคุยเรื่องส่วนตัว “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ” รสิกาเดินเข้ามา
หญิงสาวยอมวางสายด้วยความพึงพอใจ แม้คุณวรรณจะยังไม่สามารถรับประกันได้ว่าจิรภพจะลืมมุนินทร์ธิตาอย่างสิ้นเชิง แต่ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวันก็ทำให้เธอเชื่อมั่นมากขึ้นว่าตนเองเลือกคนไม่ผิด เมื่อเดินทางมาถึงบริษัท รสิกาเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของคู่หมั้นด้วยท่าทางสดใส เธอวางกระเป๋าถือลงบนโซฟาก่อนเดินเข้าไปโอบแขนชายหนุ่มอย่างสนิทสนม “ที่รักคิดถึงรสไหมคะ” จิรภพมองใบหน้าของหญิงสาว ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างเกิดขึ้นภายในอกอย่างไม่มีเหตุผล เขาอยากดึงเธอเข้ามากอด อยากให้เธออยู่ใกล้ ๆ และไม่ต้องการให้เธอจากไปไหน แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกต่อต้านความปรารถนานั้นอยู่ลึก ๆ “รสครับ เมื่อคืนคุณทำอะไรอยู่ก่อนที่ผมจะโทรไปหา” คำถามดังกล่าวทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของรสิกาชะงักไปเล็กน้อย “รสก็อยู่บ้านตามปกตินี่คะ ทำไมเหรอคะภพ” “ไม่มีอะไรครับ ช่วงนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่” “เพราะภพทำงานหนักเกินไปแน่เลยค่ะ ต่อไปนี้ให้รสช่วยดูแลภพนะคะ เราไม่ต้องทะเลาะกันอีกแล้ว” หญิงสาวเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้ชายหนุ่ม ก่อนเหลือบเห็นกล่องตัวอย่างผ้าไหมที่เปิดอยู่บนโต๊ะ เมื่อมองเห็นชื่อ
เช้าวันรุ่งขึ้น จิรภพตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนด้วยอาการปวดศีรษะอย่างหนัก ร่างกายอ่อนเพลียราวกับไม่ได้พักผ่อนมาตลอดทั้งคืน ทั้งที่เมื่อคืนหลังจากพูดคุยกับรสิกา เขาได้ติดต่อแพทย์เพื่อตรวจอาการใจสั่นและแน่นหน้าอก ผลตรวจเบื้องต้นไม่พบความผิดปกติร้ายแรง แพทย์จึงแนะนำให้พักผ่อนและติดตามอาการอย่างใกล้ชิด ชายหนุ่มเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู พบข้อความจากรสิกาที่ส่งมาตั้งแต่ช่วงเช้ามืดหลายข้อความ ‘เมื่อคืนภพทำให้รสมีความสุขมากเลยนะคะ’ ‘ดีใจจังที่ภพยังคิดถึงรสอยู่’ ‘วันนี้เราไปทานข้าวด้วยกันนะคะ รสคิดถึงภพมากเลย’ จิรภพอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยความสับสน ความทรงจำเกี่ยวกับบทสนทนาเมื่อคืนยังคงเลือนราง เขาจำได้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายโทรศัพท์หารสิกาและบอกว่าอยากพบเธอ แต่กลับไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงเกิดความรู้สึกเช่นนั้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เมื่อวานเขายังตั้งใจแน่วแน่ว่าจะถอนหมั้นกับเธอ แล้วเพราะอะไรความคิดถึงที่มีต่อหญิงสาวจึงเกิดขึ้นรุนแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ชายหนุ่มเปิดอ่านข้อความของมุนินทร์ธิตาที่ส่งมาเมื่อช่วงค่ำของวันก่อน ภาพใบหน้าหวานและรอยยิ้มอ่อนโยนของเธอปรากฏขึ้นในความคิด
เย็นวันเดียวกัน จิรภพยังคงนั่งตรวจสอบเอกสารการลงทุนอยู่ภายในห้องทำงาน แม้จะเลยเวลาเลิกงานมาพอสมควรแล้ว แต่ชายหนุ่มยังไม่มีความคิดที่จะเดินทางกลับบ้าน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความจากมุนินทร์ธิตาที่ส่งมาเมื่อช่วงบ่าย ‘วันนี้มุนส่งตัวอย่างผ้าไหมชุดใหม่ไปให้ฝ่ายออกแบบของโรงแรมแล้วนะคะ หากต้องการแก้ไขรายละเอียดตรงไหน แจ้งมุนได้เลยค่ะ’ จิรภพคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนกดโทรศัพท์หาเจ้าของข้อความทันที “สวัสดีค่ะคุณภพ” เสียงหวานที่ดังมาตามสายช่วยให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดทั้งวันบรรเทาลงอย่างน่าประหลาด “ยังทำงานอยู่หรือเปล่าครับ” “เพิ่งตรวจงานที่โรงทอเสร็จค่ะ กำลังจะไปรับประทานอาหารเย็นกับป้าคำ แล้วคุณล่ะคะ” “ผมยังอยู่ที่บริษัทครับ พอดีอยากได้ยินเสียงคุณก่อนกลับบ้าน” มุนินทร์ธิตานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วเบาจะดังลอดมาตามสาย “พูดแบบนี้บ่อย ๆ เดี๋ยวมุนก็เข้าใจผิดหรอกค่ะ” “แล้วถ้าผมตั้งใจให้คุณเข้าใจแบบนั้นล่ะครับ” หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบริเวณแก้ม แม้จะพยายามเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองยังไม่ควรก้าวล้ำเกินขอบเขต แต่ถ้อยคำเรียบ
ช่วงบ่ายวันรุ่งขึ้น รสิกาเดินทางมายังโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาตามสถานที่นัดหมายที่คุณวรรณส่งมาให้ หญิงสาวสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่เพื่อปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้า เนื่องจากตลอดคืนที่ผ่านมาเธอแทบไม่ได้นอนหลับเลย ความคิดเกี่ยวกับการถอนหมั้นและคำสารภาพรักที่จิรภพมีต่อมุนินทร์ธิตายังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนไม่อาจสงบใจได้ เมื่อเดินมาถึงห้องรับรองส่วนตัว พนักงานโรงแรมก็เปิดประตูเชิญเธอเข้าไปด้านใน คุณวรรณกำลังนั่งจิบชาอยู่ริมหน้าต่างในชุดผ้าไหมสีกรมท่า ท่าทางสง่างามและสุขุมของหญิงวัยกลางคนทำให้รสิกานึกไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังอาชีพค้าของเก่าของอีกฝ่ายจะเกี่ยวข้องกับศาสตร์ลึกลับเช่นนี้ “เดินทางมาเหนื่อยไหมคะคุณวรรณ” “ไม่เท่าไหร่ค่ะ เชิญนั่งก่อนสิคะ ดูเหมือนคุณจะมีเรื่องให้กังวลใจมากกว่าเมื่อวานเสียอีก” รสิกาถอดแว่นกันแดดออก ก่อนหยิบซองกระดาษที่เตรียมเอาไว้ออกมาจากกระเป๋าถือแล้ววางลงบนโต๊ะ “ภพขอถอนหมั้นกับฉันแล้วค่ะ อีกหกวันเขาจะนัดผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวมาพูดคุยกันอย่างเป็นทางการ ฉันต้องการให้คุณช่วยเปลี่ยนใจเขาก่อนถึงวันนั้น” คุณวรรณเปิดซองกระดาษออกดู ภายในมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวและสีเท







