บทที่ 10

ไป๋เหลียนฮวาเบิกตาโพลงจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนก มือบางพยายามผลักแผ่นอกกว้างให้ถอยห่าง ทว่าคนตัวโตกลับไม่ให้ความร่วมมือ ทั้งยังดึงรั้งเอวของนางลงไปนั่งบนตักเขาอีกด้วย!

“อื้อ อ่อย” 

จ้าวหลงเหว่ยบดเบียดริมฝีปากลงไป ปิดกั้นทุกคำร้องท้วงจากร่างนุ่มนิ่ม เขาขบเม้มกลีบปากสีสดทั้งบนและล่างประหนึ่งมัจฉาแทะเล็มเหยื่อ ใช้โอกาสที่หญิงสาวเปิดปากเอาอากาศเข้าปอดแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปเก็บกินความหอมหวานอย่างชำนิชำนาญ

ไป๋เหลียนฮวาตัวแข็งทื่อ ตื่นตระหนกกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ปลามังกรตัวโตมอบให้ เป็นครั้งแรกในการปฏิบัติจริงของนาง แต่เรื่องราวในม่านมุ้งนางล้วนศึกษามาจนถ่องแท้จากผู้รู้ แม้จะไม่เคยปฏิบัติแต่ก็รู้ว่าบุรุษชอบการตอบสนองแบบใด จึงแสดงท่าทีเงอะงะตอบกลับไปอย่างรู้ความ

“อืม...”

จ้าวหลงเหว่ยเห็นการตอบสนองที่ไร้เดียงสาของนางก็ให้ร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กาย เผลอครางออกมาด้วยความพึงพอใจ หยอกเย้าพัวพันปลายลิ้นเล็กจนหญิงสาวตัวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมอก

ยิ่งจูบยิ่งอยากครอบครอง ยิ่งได้ลิ้มลองก็ยิ่งอยากจะได้มากกว่านี้...

“อื้อ ๆ”

ไป๋เหลียนฮวาทุบเข้าที่อกชายหนุ่ม ส่งสัญญาณให้รู้ว่าตนเองใกล้จะหมดลมหายใจ แม้จะเสียดายทว่าฮ่องเต้หนุ่มก็มิคิดทรมานคนงาม

ริมฝีปากหยักผละออกเชื่องช้าด้วยใจไม่ยินยอม มองใบหน้างามที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยความพึงพอใจ เสียงหอบหายใจของไป๋เหลียนฮวาพาให้เขาจินตนาการไปไกล กอปรกับอกอวบที่กระเพื่อมขึ้นลงนั่น...เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“ว้าย! ไต้เท้า ท่านจะทำอันใด อ๊ะ”

เสียงหวีดร้องแหลมสูงด้วยความตกใจ ดังขึ้นเมื่อร่างบางถูกกดลงบนโต๊ะเตี้ยที่ชายหนุ่มใช้สะสางฎีกา ดวงตากลมโตสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว ปลามังกรยามหิวกระหายน่ากลัวเกินไปแล้ว!

“เหลียนเอ๋อร์...”

“ท่าน ท่านจะทำสิ่งใด เหลียนเอ๋อร์กลัวนะเจ้าคะ”

เสียงเล็กสั่นเทา นัยน์ตาคลอไปด้วยหยาดน้ำไม่ได้ทำให้จ้าวหลงเหว่ยนึกสงสารแม้แต่น้อย กลับกันมันยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบของบุรุษเพศให้ปะทุขึ้นมาอย่างยากจะระงับ

“เหลียนเอ๋อร์อย่ากลัวนะ อย่ากลัว”

ปากปลอบว่าอย่ากลัว แต่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างยวนตาอย่างเหิมเกริมเสียแล้ว

“มะ เอา ฮือ เหลียนเอ๋อร์ไม่เอา”

เสียงร้องไห้โยเยเรียกสติคนหน้ามืดตามัวให้หยุดทุกการกระทำ นี่เขาเป็นอะไรไป ฮ่องเต้เช่นเขาไม่เคยขาดสตรี ทว่าคนตรงหน้ากลับทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ถึงเพียงนี้...

“ขอโทษ เหลียนเอ๋อร์ ข้าขอโทษ”

“ฮือออ ท่านเป็นคนไม่ดี”

จ้าวหลงเหว่ยกอดกระชับร่างอันสั่นเทาของไป๋เหลียนฮวาเข้าสู่อ้อมอก นึกแค้นใจตัวเองที่บุ่มบ่ามเกินไป ทว่าใครไม่เป็นเขาก็ไม่เข้าใจหรอก ลอบสบถด่าตัวเองในใจที่เมื่อเย็นตะกละกินเนื้อแพะมากเกินไป

“ใช่ ข้าไม่ดีเอง เงียบเถอะนะ เงียบเสียเด็กดี”

ยิ่งนางฝังใบหน้าร้องไห้กับอกของตน กลางกายชายหนุ่มก็ยิ่งปวดหนึบ ท่าทีไร้เดียงสาช่างปลุกความดิบเถื่อนของเขาเสียจริง!

ฝ่ายไป๋เหลียนฮวาพอได้ร้องไห้เรียกความสงสารจากอีกฝ่ายได้แล้ว มือไม้ก็ปัดป่ายมั่วซั่วผลักเขาบ้าง ลูบไล้แผ่นอกเขาบ้าง คล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจจนได้ยินเสียงสูดหายใจของฮ่องเต้หนุ่มหนักหน่วงขึ้น นางก็ยกยิ้มสมใจ

“ท่านจุมพิตข้าเพราะชอบข้าหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ข้าชอบเจ้า ชอบตั้งแต่แรกเห็น ข้าล่วงเกินเจ้าถึงเพียงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะไม่รับผิดชอบเจ้านะ”

จ้าวหลงเหว่ยเห็นนางเงียบไปหลังจากที่เขากล่าวประโยคนี้จบก็ให้กังวลใจนัก แต่ใบหูแดงก่ำของนางก็บ่งบอกได้ชัดว่านางมิได้โกรธเคือง

ไป๋เหลียนฮวาเขินอายนัก คิดจะผลักเขาออกก็ไม่กล้า จึงทำได้เพียงขยับกายไปมาให้เขารู้ว่านางยังนั่งอยู่ตรงนี้ ทว่าผลที่ได้กลับตรงกันข้าม นอกจากชายหนุ่มจะไม่ปล่อยแล้ว ยังพลิกกายนางลงไปนอนราบบนโต๊ะอีกครั้ง

“ข้าขอแค่ข้างนอกได้หรือไม่ นะทำให้ข้าหน่อยนะเหลียนเอ๋อร์ เด็กดี”

“ทำ ทำอันใด อ๊ะ ท่าน!”