บทที่ 13 เรื่องนั้นเมื่อเกือบสองปีก่อน

              ถุงขนมโดนกัดกระจุยกระจาย  ออมถูกเรียกมาตอนใกล้ฟ้าสาง  นั่นทำให้คนอารมณ์ดีเป็นนิจ  อารมณ์เสียขึ้นมาได้

              ไม่มีใครสารภาพ  ไม่มีหลักฐานใดๆ นอกจาก...

              กล้องวงจรปิด!

              ออมเข้าไปในห้องพนักงาน  วางสัมภาระ  แล้วเดินไปยังหน้าจอของกล้องวงจรปิด  เธอย้อนภาพกลับไปก่อนหน้านั้นหนึ่งชั่วโมง  พบว่าคนร้ายมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น  นั่นคือ

              แมวส้มขนฟู

              พนักงานที่อยู่ในกะนั้นถูกสอบสวน  เพราะปล่อยให้แมวเข้ามากินของในร้าน  แต่ตัวการบีบมือตัวเอง  อย่างรู้ว่าทำผิดไปแล้ว  แล้วคงไม่ร้ายแรงถึงขั้นไล่ออก

              "พี่อย่าสอบสวนให้เสียเวลาเลยครับ"

              หนุ่มน้อยใส่แว่นกลมบอก  น้ำเสียงเข้มยิ่งกว่ากาแฟอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล

              "ดูในกล้องวงจรปิดไปเลย"

              "หนูเอาแมวเข้ามาเลี้ยงเองค่ะ"

              ตามดาวยกมือขึ้น  ใจเต้นผิดจังหวะ  ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว

.

.

              ย้อนกลับไปเมื่อห้าชั่วโมงก่อน

              แมวอ้วนขนปุกปุยตัวหนึ่งเข้ามาในโฮมรัน  ความน่ารักของมันทำให้ตามดาวชะงักไปครู่หนึ่ง  ก่อนวิ่งเข้าหาราวกับทาสผู้ภักดี

              "จะไปไหน?"

              "..."

              "หนาวไหม  พี่จะพาไปที่ลับ  ไม่เอาไม่ดิ้นนะ  ยอมซะดีๆ"

              เธอพาแมวอ้วนไปหลบในห้องพนักงาน  เทอาหารแมวที่แอบซื้อมาจากร้านโฮมรัน  ตามดาวมองมันกินอย่างหลงใหล  มีแต่ทาสแมวเท่านั้นจะเข้าใจ

              ทุกๆ ชั่วโมง  เธอจะทำเป็นไปตรวจตราห้องต่างๆ รวมทั้งแมวส้ม  ที่ขณะนี้นอนหลับอุตุบนกองผ้าที่เธอปูไว้ให้  หน้าตาของมันทำตามดาวหลงใหลอย่างหนัก

              ที่เธอไม่รู้คือ  มันไม่ได้กินแค่อาหารแมวอย่างเดียว

              ตามดาวให้อาหารแก่แมว  แล้วออกจากกะในเวลาเย็น  เธออยากฝากฝังแมวไว้กับคนกะถัดมา  แต่ของพะรุงพะรังที่แม่ฝากซื้อ  ทำให้เธอลืมซะสนิท

.

.

              ปัจจุบัน

              "หนูเอาแมวเข้ามาเลี้ยงเองค่ะ  มัน..."

              "มันทำไมคะ?"

              "น่ารักเหมือนตัวที่บ้านเลย"

              ก้มหน้างุด  โดนความกดดันทาบทับลงมาที่ต้นคอ  จนเงยหน้าสบตาไม่ไหว

              "แมวที่บ้านมันเป็นปัจเจกแมว  เลยจะเอาน้องไทเกอร์ กลับไปเลี้ยงเพิ่มอีกตัว  ไม่ได้ค่ะ"

              ซัมเมอร์ยิ้มเล็กน้อย  ที่ตามดาวตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ  แถมยังใช้คำศัพท์แบบหนอนหนังสือ  เธอกอดอกแล้วพูดออกมาอย่างเขินอาย  สายตาเลิ่กลั่ก

              "แมวอาจเติมเต็มซัมเมอร์ก็ได้  แบบถูกรักอะไรแบบนั้น  คือ..ซัมเมอร์จะรับไปเลี้ยงเองค่ะ"

              "แต่ถึงอย่างนั้น  ตามดาวก็ต้องชดใช้ค่าเสียหาย"

              ตามดาวเป็นถึงผู้สตรีมเกมมืออาชีพ  เธอจึงไม่เดือดร้อนกับเงินที่ต้องจ่าย  แต่ก็ยังรู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำทุกคนวุ่นวาย  เธอเงยหน้าประสานสายตากับซัมเมอร์  ผู้ช่วยรับอาสารับไทเกอร์ไปเลี้ยง

              "ขอบคุณนะ  ซัมเมอร์"

              คนปากร้าย  ใจดีกับเธอเสมอ  เธออยากขอไปเยี่ยมไทเกอร์บ่อยๆ  แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

              "มาเยี่ยมมันด้วยนะ"

              คนเท่เอ่ย  จูเลียยิ้มก่อนส่ายหัว  ไม่ใช่ไม่รู้ว่าซัมเมอร์เป็นคนเจ้าแผนการ  แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้   ทำเป็นอาสารับแมวไปเลี้ยง  ที่จริงคงอยากพาสาวไปดูแมวที่ห้อง

              "พวกแกไปถึงไหนกันแล้ว"

              จูเลยบังคับถามมาแบบนี้หลายครั้งแล้ว  แต่ถามตอนไม่มีใครได้ยิน

              "..."

              "ไม่บอกก็แล้วไป  ฉันจะได้รู้อยู่ดี"

              "เสือก"

              "เดี๋ยวแม่ตบปากแตก"

.

.

              สามวันถัดมา

              ตามดาวที่ยืนอยู่หน้าบ้านซัมเมอร์  เพราะคืนก่อนเจ้าตัวเกือบเป็นลมในร้านโฮมรัน  สีหน้าซีดเซียว  พอถามว่ารักษาไปถึงไหนแล้ว  ก็ตอบแค่ว่า  ไม่มีเวลาทาลิปเฉยๆ  ดังนั้น  เพื่อเป็นการไม่เสียเวลา  เธอจึงมาเยี่ยมอดีตแฟน  พร้อมกับไทเกอร์ด้วย 

              สายลมเย็นพัดมาต้องตัวเธอ  ละลายความกังวลใจ  ก่อนยิ้มเรียกความรู้สึกดีๆ แล้วกดกริ่งหน้าบ้านเข้าไป

              วินเทอร์เป็นคนเปิดประตูบ้าน  เขาเอียงหน้าสี่สิบห้าองศา  ที่เป็นมุมหล่อของตัวเอง  ซึ่งคนปกติจะทำเฉพาะตอนถ่ายรูป  แต่นาซีซัสตัวพ่อคนนี้  ทำในชีวิตประจำวันด้วยเช่นกัน

              "พี่ซัมเมอร์กำลังแต่งตัวครับ  อยู่คุยกับผมก่อน"

              "..."

              "พวกพี่กลับมาคบกันอีกแล้วเหรอ?"

              "พอดีพี่มาทำธุระหลายอย่าง  เรื่องมันยาว"

              "ผมมีเวลาฟังทั้งวัน"

              ทำเสียงละมุน  แบบพร้อมจีบทุกเมื่อ  ทำให้ตามดาวหน่ายและต้องพูดตรงๆ

              "พี่ชอบผู้หญิง  รู้ตัวตั้งแต่เด็ก"

              "..."

              ถึงกับไปไม่เป็น  เมื่อถูกปฏิเสธ  เหมือนโดนตีแสกกลางหน้า  เขากระแอมก่อนเปลี่ยนเรื่อง

              "ตอนนี้ผมขายขนมคีโต  ทางตุ๊กติ๊ก  ถ้าพี่จะช่วยกดไลค์  กดแชร์  หรือสั่งซื้อก็จะขอบคุณมากนะครับ

              อ่อ  ผมทำมาได้สามวันแล้ว  ขายได้เป็นพัน  ผมว่าเริ่มต้นได้ดีเลย  ใครมีปัญหาน้ำหนักเกิน  หรือเบาหวาน  พี่ตามดาวช่วยแชร์ขนมผมด้วยนะครับ"

              วินเทอร์พูดไม่หยุด  ราวกับทุกคำคือการไลฟ์ผ่านตุ๊กติ๊ก

              "..."

              ตามดาวสูดลมหายใจ  แต่กลั้นใจไม่ถอนหายใจแรงออกไป

              "ชื่อ  บ้านนายวินเทอร์"

              "..."

              ไม่เปิดช่องว่างให้คุยต่อ  วินเทอร์พล่ามอีกนาน  แม้ตามดาวจะเป็นผู้หญิงที่ดีเพียงไร  ก็แทบเสียสติ  เพราะข้อมูลมหาศาล  แล้วยังเป็นไปเพื่อชมตัวเองล้วนๆ

              ตามดาวนึกย้อนกลับไปถึงครอบครัวตัวเอง  ไม่มีใครดีร้อยเปอร์เซ็นต์  และเธอก็แน่ใจเพราะประสบการณ์ตรง  การมาที่นี่  และได้เจอวินเทอร์  ทำให้เธอนึกเรื่องครอบครัวตัวเองอีกครั้ง

.

.

              ย้อนกลับไปเมื่อเกือบสองปีก่อน

              พ่อของตามดาวเคยเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวย  แต่เพื่อเพิ่มอัตราผลตอบแทนของตัวเอง  อดิเรกจึงกู้เงินมา  จนทำให้หากเกิดปัญหาเพียงเล็กน้อย  บริษัทก็อาจล้มละลายได้  และเพราะอยากผูกขาดธุรกิจเป็นของตัวเอง  เขาจึงจดทะเบียนแบบห้างหุ้นส่วนจำกัด  ที่รับผิดชอบหนี้แบบไม่จำกัด

              แล้วเหตุการณ์เลวร้ายก็เกิดขึ้น  เมื่อลูกค้าชักดาบ  ทำให้ธุรกิจอดิเรกเริ่มมีปัญหา  และถึงขั้นล้มละลาย

              "หนูไม่เข้าใจเลย  ว่าทำไมพ่อต้องจดทะเบียนแบบรับผิดชอบไม่จำกัด  ทั้งที่ปู่ก็เตือนแล้ว"

              "ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น    อย่าโทษพ่อเลย  ตัวแม่เองก็ทำเต็มที่เหมือนกัน  เอาเงินที่ตาให้ไว้  มาอุดรอยรั่วธุรกิจจนหมด"

              สถานการณ์ทางบ้านตามดาวจึงวิกฤตแบบนี้มาได้ปีกว่าแล้ว  อดิเรกเอาแต่ยืมเงินคนรู้จักมาจ่ายภายในบ้าน  แล้วไม่ยอมออกไปทำอะไร  นอกจากกินเหล้าไปวันๆ

              "พ่อจะกินเหล้า  หนูก็ไม่ว่าหรอก  แต่ช่วยกันหาเงินบ้าง"

              "แกจะให้พ่อไปเป็นพ่อค้าตามตลาดนัดหรือไง  ก็รู้อยู่ว่าพ่อหน้าบาง"

              ตามดาวเก็บสีหน้า  เพราะพ่อเธอไม่ชอบให้ใครแสดงกิริยาไม่เหมาะสมกับเขา  และอาจหนีออกจากบ้าน  ถ้าเธอไม่เก็บอาการ"

              "แล้วเราจะเอาอะไรกิน  จะขอเงินคนอื่นไปแบบนี้เหรอคะ?"

              "คนอื่นที่ไหน  พ่อขอเงินญาติๆ มาใช้ทั้งนั้น  นู่นไปสั่งแม่แกไป  ให้หางานทำบ้าง  เอาแต่ทำงานบ้านไร้สาระไปวันๆ"

              "ได้  งั้นหนูจะหาเงินเลี้ยงทุกคนเอง  แต่หนูไม่ให้ค่าเหล้าหรอกนะคะ  พ่อจะได้แค่ค่าอาหารเท่านั้น”

              "..."

              "พ่อตั้งสติสักทีเถอะ  กลับมาเป็นนายอดิเรก  เจ้าของกิจการที่ผู้คนนับถือเหมือนเดิมได้แล้วนะคะ"

              "..."

              "แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องค่าเทอม  หนูจะกู้เรียน"

              "..."

              "พ่อเลิกเป็นแบบนี้นะคะ  แม่ร้องไห้เสียใจทุกวัน  กลับมาเป็นพ่อคนเดิมนะคะ  เป็นพ่อที่หนูเคยรู้จัก  กว่าเราจะรอให้ครบสามปี  หนูว่าตอนนี้พ่อไปขายอะไรที่ตลาดนัดก่อนดีกว่า  ไหนๆ พ่อก็ไม่คิดจะเป็นลูกจ้างใครอยู่แล้ว

              หนูเห็นบางร้าน  ขายดีจนคนต่อคิวยาว  บางร้านขายหมดในสองชั่วโมง  เราก็อาจทำได้นะคะ  ถึงเราจะทำธุรกรรมหลายๆ อย่าง  ยังไม่ได้ก็เถอะ  แต่ประเทศไทยก็เปิดโอกาสให้เราทำอาชีพได้อย่างอิสระนะคะ"

              ตามดาวพูดทุกอย่างในใจออกมา  แม้ว่าจะไม่เคยพูดแบบนี้ในชีวิตประจำวันมาก่อน  อดิเรกเงียบฟัง  เพราะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร  แต่ก็อดดื้อไม่ได้

              "สู่รู้  พ่อจะเมามันทุกวันแบบนี้แหละ  ใครจะทำไม"

              เขาเอ่ยก่อนทิ้งส้นหนักๆ ทุกก้าวที่เดิน  ออกจากบ้านไป  ทิ้งให้ตามดาวน้ำตาซึม  อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม  แต่ยากเต็มที