EP.3 สร้างความไว้ใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สร้างความไว้ใจ 

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

หลังจากสมาชิกใหม่มาถึงคฤหาสน์ พ่อบ้านก็รับหน้าที่พาเอริไปส่งยังห้องนอนที่เตรียมไว้สำหรับคุณหนูคนใหม่ของบ้าน

ส่วนท่านณวินก็พามิราขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน ห้องที่เคยเป็นของเขากับภรรยาผู้ล่วงลับ ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวของนายหญิงแห่งคฤหาสน์

แต่ดูเหมือนมิราจะไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับมองทุกอย่างด้วยแววตาพึงพอใจ ในที่สุดตำแหน่งที่เธอใฝ่ฝันก็มาถึง

ภายในเวลาไม่ถึงปี เธอก้าวขึ้นมายืนในจุดที่เคยเป็นของผู้หญิงอีกคนได้สำเร็จ...

ขณะที่อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ หกพี่น้องต่างพากันกลับไปยังพื้นที่ส่วนตัวของตน

ไม่มีใครคิดจะเดินตามพ่อ หรือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสมาชิกใหม่ เพราะเรือที่กำลังลอยอย่างสงบ ยิ่งปล่อยให้ล่องไปไกลเท่าไร เวลามันจมก็จะยิ่งดิ่งลึกลงไปเท่านั้น

*****

ห้องนอนของเอริ

เอริยืนมองห้องกว้างตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย เธอวางแมวสีส้มตัวอ้วนลงบนเตียงนุ่ม

เจ้าปังปังขดตัวนิ่งอยู่ตรงนั้นทันที สถานที่ใหม่ กลิ่นใหม่ และความเงียบทำให้มันไม่กล้าแม้แต่จะเดินสำรวจห้อง

“ชอบห้องนอนไหมเอริ” ท่านณวินถามด้วยรอยยิ้ม

เอริพยักหน้าเบา ๆ “ชอบค่ะ”

สายตาเธอมองไปรอบห้องอย่างไม่อยากเชื่อ “ห้องน้ำยังใหญ่กว่าห้องนอนที่บ้านเก่าอีกค่ะ”

เธอหัวเราะเขิน ๆ “หนูกลัวปังปังจะทำของพัง”

“ถ้าพัง ลุงซื้อใหม่ให้” คำตอบนั้นทำให้เด็กสาวรีบส่ายหน้า

“ไม่ได้หรอกค่ะ ของทุกอย่างดูแพงมาก” มือเล็กลูบผ้าม่านอย่างระมัดระวัง “หนูจะดูแลให้ดีที่สุด” เธอหันมายิ้ม

“ขอบคุณนะคะ ที่ให้แม่กับหนูมาอยู่ที่นี่”

คำพูดนั้นจริงใจเสียจนแม้แต่ท่านณวินยังนิ่งไป ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาดูแลสองแม่ลูกไม่ให้ลำบาก และวันนี้ เขาก็อยากมอบทุกอย่างให้พวกเธอ

มิราหันมองลูกสาว ก่อนเอ่ยขึ้น “ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” เธอมองท่านณวิน “ให้เอริเรียกคุณว่าพ่อไม่ได้เหรอคะ” บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

ท่านณวินยิ้มอ่อน “ถ้าหนูเอริไม่ลำบากใจ จะเรียกฉันพ่อก็ได้นะ”

เอริก้มหน้าลง (พ่อ) คำง่าย ๆ ที่คนอื่นเรียกกันมาตลอดชีวิต แต่สำหรับเธอ มันกลับไกลตัวเหลือเกิน

“เอริไม่ลำบากใจหรอก ใช่ไหมลูก” มิราถามย้ำ

เด็กสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนท่านณวินจะพูดขึ้นเบา ๆ “ให้เวลาเธอสักหน่อยดีกว่า”

มิรานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ”

เอริลอบถอนหายใจ ตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยมีพ่อ การจะเรียกใครคนนั้นด้วยคำนี้ จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

****

ห้องอาหาร

ค่ำวันนั้น สมาชิกทุกคนของคฤหาสน์มารวมตัวกันเป็นครั้งแรก เมื่อเอริเดินเข้ามาในห้องอาหาร เธอก็ชะงัก พี่ชายทั้งหกนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ตำแหน่งที่นั่งถูกจัดไว้อย่างสมบูรณ์ หัวโต๊ะคือท่านณวิน ด้านขวาเป็นมิรา ถัดมาคือเอริ ข้างเธอคือคลาวด์และเซียร์

ส่วนฝั่งตรงข้าม คริส โซล วีนัส และเจโรกำลังมองเธออยู่

มิราขมวดคิ้ว “ไม่เห็นมีใครบอกว่าจะกินข้าวพร้อมกัน”

พ่อบ้านโค้งตัวเล็กน้อย “คุณชายทั้งหกเป็นคนสั่งเตรียมมื้อพิเศษครับ”

คำตอบนั้นทำให้มิรานิ่งไป เธอยังจำเหตุการณ์ในงานศพได้ดี วันที่เด็กพวกนี้แทบจะไล่เธอออกจากงาน แล้ววันนี้ ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“เรื่องวันนั้น ผมต้องขอโทษแทนน้อง ๆ ด้วยครับ” คริสเป็นคนแรกที่พูดขึ้น

“…” มิราเงียบ

“พวกเราเพิ่งสูญเสียแม่” น้ำเสียงของคริสสงบจนน่าประหลาด “จึงควบคุมอารมณ์ไม่ได้”

“คุณพ่อไม่เคยเล่าเรื่องคุณมิราให้เราฟัง จึงเกิดความเข้าใจผิด” คลาวด์หันมายิ้มบาง ๆ

เอริมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจับมือแม่เบา ๆ “แม่คะ” เด็กสาวยิ้ม “อย่าคิดมากเลยนะคะ”

เธออยากให้ทุกคนในบ้านอยู่ร่วมกันได้ อยากให้แม่มีความสุข และอยากมีครอบครัวจริง ๆ สักครั้ง

แต่สายตาของมิรายังคงระแวดระวัง เธอไม่เชื่อว่าลูกชายทั้งหกของท่านณวินจะเปลี่ยนไปง่าย ๆ

“เฮ้อ ผมเองก็ผิด” ท่านณวินถอนหายใจ “ผมน่าจะบอกเรื่องของคุณให้ลูก ๆ รู้ก่อน”

เขามองลูกชาย “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว…ให้อภัยความโง่เขลาของลูกผมเถอะ”

มิรายกแก้วน้ำขึ้นช้า ๆ “ถ้าเป็นการขอโทษจากใจ…ฉันก็ยอมรับค่ะ” เธอหันไปมองเจโรกับวีนัส

เจโรกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ (อีผู้หญิงคนนี้ ยังกล้าขอคำขอโทษจากูอีก)

วีนัสใช้เท้าแตะน้องชายเบา ๆ ส่งสัญญาณให้ใจเย็น

เจโรสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้น “วันนั้นผมเข้าใจผิด ต้องขอโทษด้วยครับ” เขาฝืนยิ้ม

“ผมก็เช่นกันครับ ขอโทษจริง ๆ” วีนัสก้มศีรษะเล็กน้อย

มิรามองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า แต่ในใจกลับคิดเพียงว่า เด็กพวกนี้กำลังสวมหน้ากาก

ขณะเดียวกัน เจโรก็คิดอยู่ในใจ (รอก่อนเถอะ ถ้ากูแตะต้องมึงไม่ได้ กูก็จะทำลายลูกสาวของมึงแทน)

ท่านณวินยิ้มอย่างโล่งใจ “ถ้าเข้าใจกันแล้ว กินข้าวกันเถอะ”

เสียงช้อนกระทบจานดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนบนโต๊ะกำลังแสดงบทบาทของตนเอง

พ่อกำลังมีความสุข มิรากำลังระแวง เอริกำลังดีใจ ส่วนหกพี่น้อง กำลังรอเวลาที่เหยื่อจะตายใจ

และไม่รู้เลยว่า มื้ออาหารอันอบอุ่นนี้ คือจุดเริ่มต้นของพายุที่กำลังจะพัดถล่มชีวิตของเด็กสาวคนหนึ่งจนไม่เหลือชิ้นดี

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿