ขอความช่วยเหลือ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

                     แกร๊ก แอ๊ด!!

                     “อะ...เอ่อ...เฮีย...เฟอร์ขอโทษนะคะ...ที่เฟอร์ทำให้เฮียผิดหวัง...” ก้มหน้ายอมรับผิดต่อหน้าพี่ชาย

                     “ก็มันเกิดขึ้นไปแล้ว...มันคงเอาคืนมาไม่ได้...แล้วนี่มาหาเฮียมีอะไร...”

                     “เฟอร์แค่จะมาขอโทษ...แล้วก็...ไปกินข้าวด้วยกันไหมเฮีย...เฟอร์มีเรื่องอยากปรึกษา”

                     “อย่าบอกนะว่าท้อง...”

                     “มะ...ไม่ใช่นะคะ...เฟอร์ไม่ได้ท้อง...” รีบปฏิเสธทันที แต่เรื่องที่เธอจะปรึกษามันก็หนักใจพอๆ กับเรื่องท้องนั่นแหละ เงินตั้งมากมาย ไม่รู้จะหาไปใช้ยังไงทันในอาทิตย์นี้

                     “งั้น...เดี๋ยวเฮียไปแต่งตัวก่อน...เข้าไปรอในห้องเฮียก่อนก็ได้...” ว่าแล้วก็เปิดประตูห้องแล้วเดินนำน้องสาวเข้าห้องไป

                     “เด็กนั่น...ดีกับเฮียอยู่ใช่ไหมคะ...”เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เพราะจากที่ผ่านๆมาเรื่องผู้หญิงพี่ชายเธอนับว่าสาหัสกับทุกคนเลยก็ว่าได้

                     “ถามทำไม...มันไม่ใช่เรื่องของเฟอร์”

                     “ก็...เฟอร์ไม่อยากเห็นเฮียเสียใจอย่างที่ผ่านมานี่...”

                     “ไม่ต้องห่วงเรื่องเฮียหรอก ความรู้สึกเฮีย...เดี๋ยวเฮียจัดการเอง...อ้อ...เมื่อวานไปที่ร้านป๊าบ่นคิดถึง...กลับบ้านไปกินข้าวที่บ้านบ้างนะ” แทนที่เขาจะถามเรื่องเธอกับพะพาย ทว่ากลับไม่คิดจะเอ่ยถึงเลยด้วยซ้ำ

                     จริงๆ เขาก็เป็นห่วงน้องแหละ แต่น้องสาวเธอก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว จะให้เขาที่เป็นแค่พี่ชายไปยุ่งวุ่นวายมาก เห็นทีจะไม่ใช่เรื่อง ทำได้แค่อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ คอยให้คำปรึกษาพอ

                     “โอเค...เดี๋ยวอาทิตย์หน้าเฟอร์กลับค่ะ...”

                     “ปะ...ไปกันได้แล้ว...จะไปกินอะไร...เลือกมาเลย”

                     “เฟอร์อยากกินข้าวต้มกุ๊ยค่ะ...อยากกินผัดแขนงหมูกรอบ”

                     “โอเค...” พยักหน้าแล้วตอบรับ จากนั้นก็พาน้องสาวไปกินตามที่บอก แต่พอมาถึง เฟอร์ก็เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนจะลำบากใจไม่กล้าพูดกับฟร้องค์ แถมเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารไม่ยอมพูดอะไรเลยสักนิดเดียว

                     “ช่วงนี้เฮียไปร้านบ่อยไหมคะ”

                     “ก็ผ่านบ่อยอยู่ ไปช็อปปิ้งกับฟ้า...เลยแวะไปหาม๊าบ้าง...แอบเซ็งๆ อยู่เหมือนกัน ป๊าชอบแอบม๊ามายืมเงิน เฮียจนแล้วเนี่ย” ฟร้องค์บ่นๆ ขึ้นมา ทำเอาซะร่างเล็กกลืนอาหารลงคอลำบากเลยทีนี้ กะว่าจะมาขอยืมเงินสักหน่อย จบและ ไอ้เราก็ขี้เกรงใจซะด้วยไง พูดมาขนาดนี้ ไม่ยืมแล้วก็ได้วะ เฟอร์คิด “เอ้อ...แล้วที่บอกว่ามีเรื่องจะปรึกษาอะ...เรื่องอะไร”

                     “อ้อ...ไม่มีอะไรค่ะ...เฟอร์แค่หลอกให้เฮียมาเลี้ยงข้าวเฉยๆ”แสร้งทำเป็นยิ้ม ทั้งที่จริงก็ว่าจะมาขอยืมเงินพี่ชายนี่แหละ

                     “แสบนักนะ...แล้วเงินเดือนเดือนนี้จะเอาเลยไหม...เฮียจะได้ไปถอนให้เลย”

                     “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ...เฟอร์ยังเหลือใช้อยู่...” ยิ้มแห้งๆ ทั้งที่ความจริงจะหมดตัวอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าที่เหลืออยู่ตอนนี้จะอยู่ถึงสิ้นเดือนหรือเปล่า แต่เอาวะ คนแบบเธอเก่งอยู่แล้ว ต้องหาทางออกได้แน่ๆ

                  @พาฟิน คอนโดมิเนียม

                     หลังจากกินมื้อดึกเสร็จก็กลับมายังคอนโด เธอก็แยกเข้าห้องตัวเองเลย พร้อมกลับมานั่งคิดหนักว่าจะเอากระเป๋ามาให้เพื่อนยืมยังไงดี แต่แล้วก็คิดได้ว่าเอาเข้าจริงๆ ตัวตนที่เป็นเธอก็มีแค่พะพายที่รู้ เพราะงั้น ถ้าจะลองเสี่ยงขอความช่วยเหลือเขาอีกสักครั้ง ก็ต้องยอมแล้วล่ะ

                     เฟอร์ : นาย

                     พะพาย : อะไร

                     พะพายตอบกลับข้อความเธอในทันที ราวกับว่ากำลังรอข้อความของเธออยู่อย่างไงอย่างงั้น

                     เฟอร์ : อยู่ไหนเหรอ

                     พะพาย : ร้านเหล้า ทำไม?

                     เฟอร์ : ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องให้ช่วยหน่อย

                     พะพาย : ไม่ช่วย!!

                     เฟอร์ : นะพะพายสุดหล่อ ช่วยฉันเถอะนะ สักครั้ง (ส่งสติ๊กเกอร์ตาปริบๆ ไป)

                     พะพาย : ไม่ช่วย แล้วฉันก็ไม่ว่างด้วย

                     เฟอร์ : ฉันยอมทุกอย่างแล้วจริงๆ ขอเถอะนะ...ครั้งนี้ช่วยฉันหน่อย

                     พะพาย : อยากมาก็มา (ส่งตำแหน่งที่เขาอยู่ให้)

                     เฟอร์ : โอเค กำลังไป

                     “เยส!! เอาวะ...ไปก่อน...แล้วค่อยคิดหาทางอีกที” พูดกับตัวเอง ก่อนที่จะลุกไปเปลี่ยนเป็นชุดเดรสเกาะอกสีขาวแสนสั้นทันที ปัดแก้ม ทาตา ปัดมาสคาร่าอีกหน่อย ก็ออกจากห้องไปได้แล้ว

                     ด้านพะพาย...

                     ขณะที่กำลังกระดกแอลกอฮอล์อยู่นั้น เฟอร์ก็ทักมา ตอนแรกก็ว่าจะไม่ตอบแหละ แต่เอาวะ เผื่อได้ ลองเสี่ยงดูอีกสักรอบอย่างมีความหวัง

                     “ไอ้พาย...” เสียงชาลีเรียกให้หันไปสนใจ เมื่อชาลีเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะพร้อมกับเด็กอีกสองสามคน ก่อนที่จะพยักหน้าให้เด็กๆ อย่างรู้งาน หวังแจกจ่ายสาวข้างกายให้เพื่อนๆ เพื่อคลายเหงาในค่ำคืนนี้

                     “คืนนี้กูมีเด็กแล้ว...กูไม่เอา...แล้วมึงเอาไปเลย...”

                     “แอลกอฮอล์...เอ้า...กูจ่ายไปแล้ว...มึงก็รับๆ ไปเถอะ” ชาลียังคงคะยั้นคะยอสาวผมบลอนด์มาให้เขาอีกครั้ง หนำซ้ำยัยนั่นยังมานั่งเอานมเบียดเขาอีก โอ๊ยกูจะบ้า นมนำหน้าขนาดนี้ไม่บอกก็รู้ว่านมปลอม แล้วเขาก็ไม่ได้ชอบคนศัลยกรรมด้วยสิ มองแค่หางตายังรู้เลยว่าปลอมทั้งตัว

                     “มึงก็เอาไปดิ กูบอกแล้วไงว่ามีเด็กแล้ว” สบถด้วยความหัวเสีย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์แทน

                     “อะไรของมันวะไอ้เรย์...”

                     “มึงไม่ผิดหรอก...มันนัดเฟอร์ไว้มั้ง...มานู้นแล้ว” พยักหน้าบอกเพื่อนให้หันไปมองพะพายที่เดินไปหาเฟอร์ที่เคาน์เตอร์บาร์

                     “นาย...มาฉันสั่งเหล้าให้” เสียงหวานๆ เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าสวย

                     “มีอะไรก็ว่ามา...แต่ถ้ามันไม่คุ้มกับที่ฉันต้องทิ้งเด็กคนเมื่อกี้ไป บอกเลยนะ ฉันฆ่าเธอแน่”

                     “คุ้มสิ...นายอยากได้อะไรฉันให้ทุกอย่างเลย...”

                     “ทุกอย่าง...แน่นะ” เลิกคิ้วแล้วมองหน้าเธออย่างไม่ค่อยไว้ใจ หน้าหวานๆ แต่อาบยาพิษแบบเธอมันเชื่อได้ที่ไหนกัน

                     “แน่สิ...”

                     “แล้วเธอต้องการอะไร...”

                     “ยืมกระเป๋าคอลเล็กชั่นใหม่ของพี่สะใภ้ให้ฉันหน่อยสิ...”

                     “แล้วฉันจะได้อะไร แล้วไม่ต้องมารับปากฉันส่งๆ อีกนะ...ไม่งั้นเธอจะหมดความเชื่อใจและความช่วยเหลือจากฉันทันที...รู้ใช่ไหมว่าการทุบหม้อข้าวตัวเองมันเสี่ยงแค่ไหน”

                     “นายก็...อย่าใจร้อนนักสิ...พี่คะขอแบบนี้อีกแก้วค่ะ...” ยกมือสั่งเครื่องดื่มให้เขาทันทีเมื่อในมือของเขาหมดแล้ว แถมยังเมินต่อใบหน้าดุดันของเขาที่จ้องมองมาที่เธอ

                     หมับ!!

                     เมื่อแอลกอฮอล์วางลงตรงหน้า เธอก็คว้าแก้วมาถือไว้ พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนตักของเขา ด้วยท่าทีเชิงเย้ายวน เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของพะพายให้ปรากฏขึ้นอย่างพึงพอใจอยู่ไม่น้อย พร้อมกับใช้ลำแขนโอบเอวร่างเล็กเอาไว้

                     “แบบนี้...ค่อยน่าช่วยหน่อย” โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปกระซิบข้างใบหูเธอ จนร่างเล็กต้องรีบหดคอหลบมันทำทีเป็นเหนียมอาย

                     “มาฉันป้อนนะ” ว่าแล้วก็ยกแก้วป้อนเขา ทำหน้าทำตายั่วยวนให้พะพายพอใจ

                     หมับ!!

                     “ป้อนด้วยปาก”

                     “วะ...ว่าไงนะ!!”รอยยิ้มของเธอสะดุดทันที แอบตกใจอยู่ไม่น้อยที่เขาสั่งให้เธอป้อนมันด้วยปาก

                     “เมาส์ทูเมาส์” ใช้นิ้วแตะไปที่ปากเล็ก ก่อนที่จะแตะไปที่ปากเขาในเวลาต่อมา ตามด้วยยกคิ้วให้กวนๆ

                     “จะทำไม่ทำ...ไม่ทำฉันกลับ...ส่วนกระเป๋าก็ไปคุยกับยัยฟ้าเอง”

                     “ทะ...ทำ...ทำสิ...แหม...นายก็...ใจร้อนไปได้”รีบใช้แจนเล็กข้างที่ว่างโอบรอบลำคอเขาไว้ก่อน และแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วมองแก้วที่อยู่ในมือ ไม่วายช้อนสายตาไปมองหน้าเขาที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วอย่างเหนือชั้นกว่า

                     “ก็ทำสิ...รอเธอป้อนเหล้าอยู่นะ...”