สร้างเรื่องให้ตัวเอง

ฟุ่บ!!

“เธอรู้ไหมว่ายิ่งเธอดิ้น มันยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์” พะพายกล่าวพร้อมกับโยนร่างเล็กลงบนเตียง ตามด้วยขึ้นไปคร่อมเธอเอาไว้หวังจะข่มขวัญเธอให้กลัว

“นะ...นี่นาย...ปล่อยฉันไปเถอะ...” เมื่อหมดหนทางที่จะห้ามเขา เธอจึงใช้น้ำตาเข้ามาช่วย และได้ผล เพราะทำให้คนบนตัวเธอถึงกับชะงัก “ฉัน...ฉันยังลืมคนเก่าไม่ได้...” จริงๆ คำพูดของเธอมันก็ไม่ได้โกหกซะทีเดียว เพราะลึกๆ แล้วเธอเองก็ยังคงลืมคนที่เธอชอบมากๆ ไม่ได้จริงๆ แต่มันก็ทำให้พะพายหมดอารมณ์จนต้องลุกขึ้น ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

“หึ่ย!!” พูดมาขนาดนี้ใครมันจะไปทำลงวะ พะพายสบถขึ้นกับตัวเองในใจ

“เรื่องเงินสามแสน...ฉันจะหามาคืนนายเอง”

“งั้นภายในอาทิตย์นี้ ก็เอามาคืนให้หมดด้วยล่ะ” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้องของเธอไป ขัดขืนไม่ว่า แต่มาบอกว่าลืมคนเก่าไม่ได้โคตรจะหงุดหงิด แล้วเขาเป็นอะไรของเขา ถึงได้เอาตัวมาวุ่นวายกับยัยนี่ ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาเลย 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

แกร๊ก แอ๊ด!!

“อะไรของเฮียพายคะเนี่ย...ฟ้าก็นึกว่าเฮียกลับไปแล้วซะอีก” ละอองฟ้าโวยวายเมื่อเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามออกมา โดยมีฟร้องค์เดินตามมาด้วยแบบติดๆ หัวเสียกับยัยนั่นเเล้วยังจะมาหงุดหงิดกับไอ้บ้านี่อีก

“ไม่ต้องมาพูดมากเลย...เข้าไปทำอะไรกับมันตั้งนานสองนาน...” จับร่างของน้องสาวหมุนไปหมุนมาเพื่อสำรวจอย่างละเอียด จากนั้นก็ปรายตาไปมองฟร้องค์ที่เดินถอดเสื้อโชว์ซิกแพคแน่นๆ ออกมาทำลอยหน้าลอยตาใส่พะพายอย่างไม่สะทกสะท้าน แอบยั่วยุกลายๆ ราวกับจงใจให้พะพายเข้าใจผิด

และใช่เขาเข้าใจผิดจริงๆ อุตส่าห์ใจดีให้เข้าไปเปิดใจคุยกัน แต่ทำไมดูเหมือนจะเป็นการเปิดช่องทางให้ทั้งคู่ได้เปิดอย่างอื่นแทนล่ะเนี่ย ตายๆ พ่อรู้เขาตายแน่ๆ พ่ออุตส่าห์ไว้เนื้อเชื่อใจวานให้เขามาสอดส่องดูแลน้องถ้าพ่อรู้มีหวังโดนด่ายับ

“มึงทำอะไรน้องกู...” พะพายเอ่ยถามด้วยเสียงที่ดุดันจ้องมองหน้าฟร้องค์อย่างเอาเรื่อง

“แล้วมึงทำอะไรน้องกู...” ฟร้องค์เองก็ถามกลับกวนๆ เช่นกัน

“กะ...ก็...น้องมึงสมยอมกูเอง” ปั้นน้ำเป็นตัว ทั้งที่เมื่อกี้ก็เพิ่งจะทะเลาะกันมา แถมก็ยังไม่เคยได้กันเลยสักครั้ง แต่ในเมื่อเขาเห็นว่าน้องสาวกับมันเลยเถิดไปแล้ว มีหรือที่เขาจะยอมเสียเปรียบคนเดียว

“น้องมึงก็สมยอมกูเอง...”

“นี่...เฮีย...กลับกันได้แล้ว...ฟ้ายังไม่มีอะไรสึกหรอทั้งนั้นแหละ ไปๆๆๆ” ละอองฟ้าเมื่อเห็นว่าทั้งคู่เหมือนจะเปิดศึกจึงรีบดันพี่ชายออกจากห้องแล้วหันไปลากกระเป๋าเดินทางมายัดใส่มือพะพาย เพื่อตัดปัญหาไม่ให้ทั้งคู่มีปากเสียงกัน

“อย่าเผลอนะมึง...กูเจ็ดยับน้องมึงแน่...” ฟร้องค์ตะโกนใส่พะพาย ไม่วายทำหน้ากวนบาทาใส่อีก

“แด๊ดดี๊...” ละอองฟ้าหันไปปราม

“มึงว่าไงนะ...” พะพายเตรียมจะเดินกลับมา แต่ละอองฟ้าก็ยกแขนกันเขาเอาไว้ แล้วรีบเดินเข้าลิฟต์ไปทันที

ก่อนที่ลิฟต์จะปิดลง เธอก็แอบส่งยิ้มหวาน พร้อมกับชูเลิฟให้ฟร้องค์ด้วยท่าทีทะเล้นอีก แต่พอพะพายหันมาจับผิดเธอก็แสร้งทำเป็นเอามือทัดหูตัวเองแบบเนียนๆ

"น้อยๆหน่อยฟ้า ไว้หน้าเฮียบ้าง"ตำหนิน้องสาว ตอนนี้อารมณ์ของเขาพานไปทั่วจริงๆ อยากจะรู้นักผู้ชายที่ยัยนั่นบอกยังลืมไม่ได้มันเป็นใครกัน 

“เฮียเลิกบ่นฟ้าได้ไหมเนี่ย บ่นมาตลอดทางแล้วไม่เหนื่อยหรือไง” ว่าแล้วก็เดินไปห้องของตัวเอง แต่ทันทีที่เปิดเข้าไปกลิ่นอาหารก็ลอยตลบอบอวลชวนให้หิว “ว๊าว...หิวพอดีเลย...” เธอกล่าวก่อนจะเดินไปหยิบจานอาหารที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะไปอุ่น แล้วเอามานั่งกินหน้าตาเฉย

ส่วนพะพายก็อยู่กินอาหารที่เฟอร์สั่งมาให้กับน้องสาวจนดึกดื่น กินไปก็ปรับทัศนคติไป แล้วก็ถามย้ำๆ ว่าเธอกับมันได้กันแล้วหรือยัง

“เฮียพาย...ฟ้าก็บอกแล้วไงว่ายังไม่มีอะไรเสียหาย...ว่าแต่ฟ้า...เฮียเองนั่นแหละระวังชะตาขาดนะ...ไปทำน้องสาวแด๊ดดี๊แบบนั้นน่ะ”

“เฮียก็แค่ข่มขวัญเล่นๆ ...”

“หืม...ดูจากท่าทางแล้วไม่เล่นแล้วมั้ง...” ไม่อยากจะพูดเลยจริงๆ เห็นแบบนี้บอกเลยจากคาสโนว่าตัวพ่อ ช่วงนี้คือเหี่ยวเฉาสุดๆ ตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ได้ปลดปล่อยเลย...สงสัยคงต้องไปหาเด็กแจ่มๆ มาแก้เซ็งสักหน่อยแล้ว

หลังจากทานอาหารค่ำกับน้องสาวเสร็จ เขาก็ต้องขอตัวกลับ บวกกับที่นัดเพื่อนๆ เอาไว้ด้วย แต่ก่อนจะออกจากห้อง ก็ไม่วายหันไปกำชับกับน้องสาวอีกเป็นครั้งที่ร้อย

“อย่าให้รู้นะ ว่าเฮียเห็นฟ้าไปหามันน่ะ”

“งั้นเฮียก็ห้ามไปยุ่งกับพี่เฟอร์”

“ได้ไง...ยัยนั่นเป็นของเฮียไปแล้ว”

“งั้นเฮียก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามฟ้า...เพราะหัวใจฟ้า...เป็นของแด๊ดดี๊ฟร้องค์ไปแล้วเหมือนกัน” พูดด้วยท่าทีเอาแต่ใจ แล้วปิดประตูใส่หน้าพะพายทันที

ปึ้ง!!

“เฮ้อ...กูจะบ้า” สบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย พร้อมกับเดินไปขึ้นลิฟต์ ทว่าระหว่างที่กำลังจะก้าวขาออกไปนั้น สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นคู่อริของเฟอร์สองคนที่แอบอยู่ คงจะแอบฟังเขาและน้องสาวคุยกันแน่ๆ แต่พอเขาจะเดินเข้าไปยัยสองคนนั้นก็วิ่งหนีเข้าห้องของตัวเองไปเสียแล้ว

“เหอะ...ตัวใครตัวมันก็แล้วกัน” พะพายกล่าวขึ้นกับตัวเอง และไม่ว่าต่อไปนี้ ยัยนั่นจะเจอเรื่องอะไร เขาจะไม่ยุ่งด้วยแล้ว ปัญหาที่ก่อขึ้นมาเอง ก็แก้เองเถอะ

ด้านเฟอร์...

คนตัวเล็กนั่งเลื่อนมือถือเล่นๆ ไปด้วยความเบื่อหน่าย แต่แล้วจังหวะที่เธอกำลังจะลุกไปอาบน้ำนอน เสียงข้อความในมือถือของเธอก็ดังขึ้นมา

สโนว์ : เฟอร์...พอดีว่าเมื่อวานเราเห็นเฟอร์ใช้กระเป๋าคอลเล็กชั่นใหม่ เราขอยืมหน่อยได้ไหม หรือจะขายเป็นมือสองให้เราก็ได้นะ เราไม่ถือ พอดีว่าเราจะไปออกงานกับเพื่อน แล้วเห็นว่าเฟอร์เองก็มีกระเป๋าตั้งหลายใบ

“บ้าเอ๊ย...มายืมตอนนี้ฉันจะมีให้ไหมล่ะเนี่ย” ร่างเล็กอุทานขึ้นกับตัวเอง แอบหนักใจอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะของใช้พวกนั้น เธอก็ล้วนยืมเด็กของพี่ชายมาถ่ายอัพลงโซเชียลทั้งนั้นเลย แทบจะไม่มีของเธอเลยเเหละ

“เอาไงดีล่ะทีนี้” ยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองเพื่อระบายความหงุดหงิด ไม่น่าอีโก้สูงเลย แล้วสร้างภาพไปซะเยอะ แถมตอนนี้เธอกำลังทุบหม้อข้าวตัวเองอีก แล้วแบบนี้เธอจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

เฟอร์ : แล้วเธอต้องใช้วันไหนล่ะ ช่วงนี้เราไม่ค่อยอยู่คอนโด พอดีกลับไปอยู่บ้านช่วยป๊าดูแลธุรกิจ

แหน่ะ ยังจะสร้างเรื่องให้ตัวเองเพิ่มอีก เฟอร์เอ๊ย อยากจะจิกหัวตัวเองแล้วตบเรียกสติสักทีสองที แต่พอมาคิดๆ แล้วหากไม่มีของพวกนี้ เธอเองก็คงจะไม่มีคนเข้าหา บางทีการที่เธอให้ยัยนี่ยืม ยัยนี่อาจจะกลายมาเป็นมิตรแท้เธอก็ได้ เอาวะ คงต้องหาทางเอากระเป๋าใบนั้นมาให้ได้

สโนว์ : พรุ่งนี้น่ะ เฟอร์เพื่อนรักพอจะให้เรายืมได้ไหม

“พะ...พรุ่งนี้!! จะบ้าตาย...พรุ่งนี้ฉันจะไปเอามาได้ยังไง...หนี้สามแสนของไอ้บ้านั่นก็ไม่มีใช้...แถมยังโวยวายยัยเด็กนั่นต่อหน้าพี่ชายไปตั้งเยอะ จนทั้งคู่ทะเลาะกันใหญ่โต แล้วแบบนี้...โอ๊ย...” ร่างเล็กเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ไร้หนทางที่จะแก้ไข เธอรู้ว่าเธอนิสัยไม่ดีเรื่องนี้ ชอบสร้างภาพ ชอบอีโก้สูง มโนโปรไฟล์ตัวเองขึ้นเพราะอยากจะดูดี และเป็นที่สนใจกับคนอื่น เอาง่ายๆ ทุกอย่างในโลกโซเชียล เธออุปโลกน์มันขึ้นมาทั้งหมด

แต่ที่เธอทำเพราะเธอก็แค่อยากมีเพื่อน เธอชอบให้คนอื่นเข้าหาเธอเยอะๆ ชอบเป็นที่สนใจ แต่ไม่คิดว่ายิ่งเธอโกหก เรื่องมันก็ยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่

“แต่เธอจะโกหกคนอื่นตลอดไปไม่ได้ไง สักวันคนอื่นก็ต้องรู้ ว่าชีวิตหรูๆ ไฮโซที่เธอสร้างมันขึ้นมา มันไม่มีอยู่จริง ทำไมไม่ยอมรับความจริงไปเลย จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยสร้างเรื่อง”

“งั้นเธอก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา เมื่อไหร่ก็ตามที่ความจริงเปิดเผย สุดท้ายแล้วเธอจะไม่เหลือใครจริงๆ สักคน”

“แต่ฉันก็ไม่ได้ทำใครเดือดร้อนนี่”

“ไม่เดือดร้อนน่ะใช่ แต่ไม่มีใครชอบเรื่องโกหก”

อยู่ๆ บทสนทนาของเธอกับใครสักคนก็ดังขึ้นในหัว เธอคลับคล้ายคับคาว่าเธอเคยไประบายความในใจให้ใครบางคนฟัง แต่เธอจำมันไม่ได้ ซึ่งตอนนี้เธอเริ่มคิดแล้วว่าสิ่งที่เธอสร้างมันขึ้นมา มันกำลังทำให้เธอเดือดร้อนจริงๆ หากทุกคนรู้ว่าทั้งหมดคือเรื่องโกหก เธอจะถูกคนอื่นมองว่ายังไง?