เสียอารมณ์

หมับ!!

“อ๊ะ...พะพาย...ทำอะไรเนี่ย”

“เธอทำฉันมีอารมณ์แล้ว...เพราะงั้นเธอต้องรับผิดชอบ”

“เป็นฉันได้ไง...ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย...”

“ไม่รู้ล่ะ...เธอเป็นต้นเหตุ...เพราะงั้น...เธอต้องรับผิดชอบฉันเดี๋ยวนี้” ดูความเอาแต่ใจของเขาสิ มาโทษว่าเป็นเพราะเธอได้ยังไง ในเมื่อเขาเองที่คิดแต่เรื่องพันนั้น

แต่แล้วยังไง คนหน้ามึนอย่างพะพายมีหรือที่จะสนใจ ชีวิตนี้ใช้ความต้องการนำทางชีวิตเลยมั้ง ถึงได้จ้องแต่จะจับเธอกินตลอดเวลาแบบนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำเวรทำกรรมอะไรกับเขาไว้นักหนา ถึงได้เหวี่ยงคนที่ไม่ใช่สเปคมาหา ทั้งที่สเปคของเธอมันคือนักเรียนแพทย์ที่แสนสุภาพ แล้วนี่อะไร อะไรกันครับเนี่ย!!!!

“โทษฉันได้ไง โทษความหื่นกามของนายสิ”

“เออ...โทษความหื่นกามของฉันก็ได้...งั้น...ไหนๆ ฉันก็เป็นคนหื่นแล้ว...แล้วเธอก็เป็นเมียฉัน...ช่วยสนองความต้องการให้ฉันหน่อยดิ...นะๆ ...เดี๋ยวอยากได้อะไรจะเปย์ให้หมดเลย” ดูความหน้ามึนของเขาสิ ขอกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

หมับ!!

สองมือของเฟอร์ยกขึ้นดันหน้ามึนๆ ของพะพายออกด้วยความหงุดหงิด ถามว่าเซ็กซ์ของเขามันดีไหม ก็ดีแหละ แต่เอากันทุกวันใครมันจะไปไหวเนี่ย

“โอ๊ย...ไอ้บ้า...พักบ้างเหอะพะพาย...”

“โอ๊ยเฟอร์...ช่วยกันหน่อยดิ...ทนไม่ไหวแล้วเนี่ย”

“ไม่เอา...ถ้านายทำตัวหื่นกามไม่เลิก ฉันจะกลับไปนอนที่บ้าน...”

“ไปด้วย~” นอกจากไม่กลัวคำขู่ เขาก็ยังไม่คิดที่จะสลดเลย ยังตีมึนตอบด้วยความกวนอีก ไม่รู้ว่าประสาทจะกินเธอเมื่อไหร่ หรือกินไปแล้วอันนี้ก็ไม่รู้

“หึ่ย!! ฉันขอออกไปสูดอากาศที่ดาดฟ้านะ...” พูดจบก็ลุกพรวดออกจากที่นอนแล้วชิ้งหนีขึ้นไปบนดาดฟ้าทันที แต่ก่อนจะออกไปก็ไม่วายแต่งตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน

ส่วนเขา เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็ต้องไปจัดการกับอารมณ์ของตัวเองที่มันคลั่งค้างอยู่ออกไป จากนั้นก็ออกมาเปิดทุเรียนที่สั่งไปก่อนหน้านี้กิน

กึก!!

“โอ๊ย!! สั่งกรอบนอกนุ่มใน...นี่อะไรวะเนี่ย” คำแรกที่กัดเข้าไปฟันเกือบแตก นี่มันแทบจะเป็นทุเรียนดิบเลยมั้ง

“สั่งกรอบนอก แต่นุ่มอยู่ไหน...แม่งเอ๊ยจะกินของโปรดก็เสียอารมณ์เลย สรุป8พันกู...เสียให้ยัยโจรตัวเล็กนั่นอีกแล้ว...แสบนักนะยัยเฟอร์...เย็บก็ไม่ได้เย็บ แถมของที่สั่งก็ไม่ได้ดั่งใจอีก...วันนี้มันวันซวยอะไรของกูเนี่ย!!!” ยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองเพื่อระบายความหงุดหงิด จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำอัดลมมากินแทน

ด้านเฟอร์...

ฟึ่ด!

“เฮ้อ...ค่อยยังชั่วหน่อย...ออกมาสูดอากาศแบบนี้รู้สึกดีขึ้นมาชะมัด” สองแขนอ้ารับลม พร้อมกับสูดอากาศที่บริสุทธิ์เข้าปอด

สายลมอ่อนๆ ที่พัดมากระทบผิวกายของเธอนั้น ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา หลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอเรื่องให้ต้องเครียด ทั้งเรื่องเพื่อนเอย เรื่องพะพายเอย

“เธอ...มาทำอะไรที่นี่” เสียงเรียบนิ่งของใครบางคนเอ่ยถามเธอจากทางด้านหลัง ก่อนที่เธอจะรีบหันไปมองตามเสียง แล้วคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“ยูมิ...เธอจริงๆ ด้วย”

“ก็ใช่น่ะสิ...แล้วคิดว่าใคร...” ไหวไหล่ใส่เธอเบาๆ แล้วเดินไปนั่งที่ม้านั่งตัวยาว มือเล็กหยิบเครื่องสี่เหลี่ยมราคาแพงออกมากดๆ แล้วก็เชื่อมต่อบลูทูธเพื่อเปิดเพลงฟัง หวังให้ช่วยบรรเทาความตึงเครียดที่มันสะสมมานานของเธอ โดยมีเฟอร์ที่เดินเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อย่างถือวิสาสะ ทว่ายูมิเองก็ไม่ได้ว่าอะไร

“นี่...ฟังเพลงอะไรอยู่เหรอ...ขอฟังด้วย...”

“นี่...อะไรของเธอเนี่ย...ทำไมถึงได้ยุ่งวุ่นวายขนาดนี้” แม้หน้าตาและน้ำเสียงจะดูโวยวาย แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะดึงหูฟังไร้สายอีกข้างของตัวเองคืนเลยสักนิด

“เพลงนี้ฉันก็ชอบ...ฉันชอบฟังก่อนนอน...ผ่อนคลายดีนะ” ส่วนเฟอร์เองเมื่อได้ฟังเพลงที่ตัวเองชอบ ก็ไม่วายเอ่ยบอก

“ฉันไม่ได้ชอบเพลงนี้...มันรันมาเอง” ยูมิแก้ตัว พอเฟอร์ได้ยินดังนั้นก็เคาะไปที่หน้าจอมือถือของยูมิที่ดับให้จอแสดงผลขึ้นมา หวังพิสูจน์ว่าสิ่งที่ยูมิพูดมาจริงหรือเปล่า

“ไม่ชอบ...แต่บันทึกไว้เป็นรายการโปรด...อืมๆ ...ไม่ชอบจริงๆ นั่นแหละ” เธอแอบแซวคนข้างๆ ที่ดันปากแข็ง

จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งฟังเพลงด้วยกันไปเรื่อยๆ จวบจนฟ้าเริ่มมืด ก็ได้เวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ด้วยเพราะเป็นบนดาดฟ้า เลยทำให้เธอได้เห็นวิวชัดเจน แถมทิศทางที่ตะวันจะลาลับขอบฟ้าก็อยู่ตรงหน้าของทั้งคู่พอดี

“สวยเนอะ...ครั้งแรกเลยที่ฉันได้นั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกับเพื่อน”

“...” ยูมิเหลือบมองเฟอร์เพียงนิดเมื่อได้ยินเช่นนั้น โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา จากนั้นก็มองไปที่เบื้องหน้า มองดูภาพตะวันตกดินไปพร้อมๆ กับเธอเงียบๆ

“อาทิตย์หน้า...มีเลือกชมรม...เราเข้าชมรมเดียวกันไหมยูมิ”

“เธออยากเข้าชมรมอะไร”

“จิตอาสา...เห็นว่าปีนี้จะได้ขึ้นเขาไปช่วยเด็กๆ บนดอย...ฉันอยากไปกางเต้นท์สักครั้งในชีวิต...อีกอย่างฉันได้ยินมาว่าใครที่ได้ไปที่นั่นด้วยกัน...กลับลงมาจะคบกันตลอดไป”

“...” ยูมินิ่งไปครู่หนึ่ง ในใจของเธอเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งท่าทีของเธอมันทำให้เฟอร์หันมามองด้วยความสงสัย บวกกับเฝ้ารอคำตอบจากเธอ

“ยูมิ...เราไปด้วยกันไหม” เธออ้อนวอนและชักชวนอีกครั้ง

“อื้ม...”

“จริงนะ...เย่ๆ ...เธอน่ารักที่สุดเลย” ด้วยความดีใจก็โผลเข้ากอดยูมิในทันที

“นี่...อย่ามากอดฉัน” ความใกล้ชิด บวกกับเธอไม่ค่อยชินที่คนเพิ่งรู้จักจะมาถึงเนื้อถึงตัว จึงดันเฟอร์ให้ออกห่าง

“เฟอร์!!” แต่แล้วจังหวะที่เฟอร์ดื้อด้านไม่ยอมถอนกอดออกจากยูมิ เสียงเข้มๆ ของพะพายก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เรียกความสนใจให้ยูมิและเฟอร์หันไปมองตามเสียงพร้อมกัน

“แฟนเธอมาตามแล้ว...งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ” ยูมิรีบลุกขึ้น

“อ้าว...โอเคแล้วเจอกันตอนสมัครชมรมนะ” เงยหน้าบอกกับยูมิด้วยรอยยิ้ม ส่วนยูมิก็พยักหน้าตอบรับแล้วเดินกลับออกไป

ตึก ตึก ตึก!!

“เมื่อกี้...เธอกอดกับยัยนั่นเหรอ” พะพายเดินมานั่งข้างเธอด้วยท่าทีตึงตัง ดูไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่เห็นเท่าไหร่ ทำไมอยู่ๆ เขาก็รู้สึกได้กลิ่นตุๆ กับเรื่องนี้ขึ้นมา

“ทำไม...กอดเพื่อนไม่ได้เหรอ...”

“เฟอร์...เมื่อไหร่เธอจะฟังที่ฉันเตือนบ้าง...เธอรู้จักยัยนั่นกี่วัน...ทำไมถึงกล้าเรียกว่าเพื่อน”

“นี่พะพาย...เราคุยเรื่องนี้กันแล้วไง...”

“ฉันรู้...ว่าเราคุยเรื่องนี้กันแล้ว...แต่ฉันไม่ชอบยัยนั่นเธอเข้าใจไหม...”

“อย่ามาอคติกับเพื่อนฉันนะ...” ยกมือชี้หน้าคาดโทษเขา

“งั้นฉันจะคอยดูก็แล้วกัน...ว่าคนที่เธอมองว่าเป็นเพื่อน...จะคิดกับเธอเป็นเพื่อนหรือเปล่า” พูดจบก็ลุกขึ้น โดยที่ไม่ลืมดึงร่างเล็กขึ้นไปด้วย จากนั้นก็ลากเธอเดินกลับห้องไป ซึ่งทุกการกระทำของทั้งคู่นั้น ยูมิที่แอบดูอยู่อีกมุมหนึ่งก็เห็นมันทั้งหมด โดยที่เฟอร์และพะพายเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังถูกจับตามองอยู่