อย่ามาเล่นกับความรู้สึกNC++

“กลับบ้านไปได้แล้ว...เดี๋ยวมันจะมืด...แล้วก็...เอารถฉันไปใช้ได้เลย” พะพายบอกเฟอร์ เมื่อตัวเองต้องนอนที่โรงพยาบาลเนื่องจากต้องรอดูอาการ ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่ากลับมืดๆ มันจะอันตรายจึงอยากให้เธอรีบกลับ

“โอเค...งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวมาหานะ”

ตกดึก...

ระหว่างที่พะพายกำลังเลื่อนนั่นเลื่อนนี่ดูอย่างเบื่อหน่ายนั้น เสียงเคาะประตูห้องพักผู้ป่วยของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเฟอร์ ที่มาพร้อมกระเป๋า และถุงอาหารเพียบ

“คิดถึงฉันอยู่หรือเปล่า”

“มาได้ไงเนี่ย...” ทันทีที่เห็นเธอความเบื่อหน่ายเมื่อครู่ก็หายไปชั่วพริบตา รอยยิ้มกว้างๆ ของเขาระบายขึ้นบนใบหน้า ส่วนเฟอร์ก็หอบข้าวของที่เต็มไม้เต็มมือไปวางจัดแจงให้เข้าที่เข้าทาง

“มานอนเฝ้านายไง”

“แล้วนั่นอะไร” ปรายตาไปมองที่ถุงอาหารในมือเธอที่ถือติดไม้ติดมือมาด้วย

“หิวไหม...กินข้าวกัน”

“ดึกแล้วนะ...แล้วพยาบาลก็เอาข้าวเย็นมาให้ฉันแล้วด้วย”

“โธ่...พะพาย...แต่ฉันอุตส่าห์ตั้งใจซื้อมากินกับนายเลยนะ เนี่ยยังไม่ได้กินอะไรเลย” เฟอร์ทำหน้ายู่ใส่ จนเขาต้องใจอ่อน ลงจากเตียงมาช่วยเธอแกะกล่องอาหารแล้วนั่งกินด้วยกันบนโต๊ะอาหาร

“อร่อยไหม...กินเยอะๆ นะ...” เฟอร์เอ่ยถามระหว่างที่ตักนั่นตักนี่ไปใส่จานให้เขา

“อร่อย...กินกับเธอกินอะไรก็อร่อย”

“ปากหวาน ถ้าจูบจะหวานไหมน้า” ดูความทะเล้นของเธอสิ ตั้งแต่รู้ใจตัวเองก็ขี้เล่นขึ้นเยอะ กล้าต่อฝีปาก หยอดเขาไม่พักเลย

“ไม่ใช่แค่ปาก...อย่างอื่นก็หวานเหมือนกัน”

“ขอโทษจ้ะ...พอดีวันนี้ไม่อยากกินของคาว”

“แต่ฉันอยากกิน”

“พะ...พาย...มะไม่เอา...นี่มันโรงพยาบาล”

“ก็ฉันเบื่อนี่นา อีกอย่างฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“เพื่อความชัวร์ไง เผื่อดันสมองเสื่อมบางส่วนขึ้นมาทำไง...”

หลังจากกินมื้อดึกเสร็จ เฟอร์ก็ขอแยกไปอาบน้ำ ขณะที่เธอกำลังอาบน้ำชะล้างทำความสะอาดคราบเหงื่อไคลอยู่นั้น พะพายก็ดันกระหน่ำเคาะประตูขึ้นมาเสียงดัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

"เฟอร์...เปิดหน่อย...ปวดฉี่"เสียงแว่วๆ จากด้านนอกทำให้เธอปิดน้ำที่ฝักบัว เพื่อฟังให้แน่ใจว่าใช่เขาจริงๆ หรือเธอหูแว่วกันแน่

พอฟังชัดเจนแล้วว่าเป็นเขาจึงปิดน้ำแล้วดึงผ้าขนหนูขึ้นมาพันตัว ตามด้วยเดินไปเปิดประตูให้ ทั้งที่เธอกำลังสระผม แถมฟองก็ยังเต็มหัวอยู่เลย แต่ก็ต้องมาเปิดให้เขาก่อน

"มาปวดอะไรตอนนี้เนี่ย"กล่าวอย่างหัวเสียจากนั้นก็ปล่อยให้เขาจัดการธุระส่วนตัวของเขา ส่วนเธอก็เดินไปอีกโซนและเปิดฝักบัวเพื่ออาบน้ำต่อ แต่แทนที่ฉี่เสร็จเขาจะออกจากห้องน้ำไป เขากลับหน้ามึนเดินมาหาเธอ มองดูเธออาบน้ำด้วยสายตาโลมเลีย โดยที่คนถูกมองนั้นไม่รู้ตัวเลยเพราะหันหลังให้เขา

หมับ!!

"อ๊ะ...พะพาย...ฉันอาบน้ำอยู่"คนถูกสวมกอดจากทางด้านหลังอุทาน ด้วยความตกใจเล็กน้อย แต่แทนที่พะพายจะสลด เขากลับลูบไล้จากหน้าท้องแบนราบที่เปียกชุ่มลงไปยังจุดกระสันของเธอ มือข้างหนึ่งบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่ม ไม่พอใช้นิ้วสะกิดยอดประทุมของเธอ เสียจนร่างเล็กรู้สึกวูบวาบเสียวซ่าน จนแทบยืนทรงตัวไม่ไหว

"อื้ม...พะ...พาย...อ๊ะ...ฉันอาบน้ำอยู่"ปากร้องห้ามแต่การกระทำกลับตอบสนองเขาทุกส่วน ไม่ว่าจะเอวบางที่ร่อนกระตุกใส่นิ้วใหญ่ ที่สอดและชักเข้าออกถี่ๆ ในร่องแสนหวานของเธอ ไม่พอยังเอียงคอให้เขาซุกไซ้ได้ถนัดยิ่งขึ้น

ปากหยักขบกัดไปตามไหล่ลามไปจนถึงต้นคอ ก่อนจะทิ้งทวนด้วยการขบกัดเบาๆ ที่ใบหู ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอเธอเสียจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งกาย เสียงครางอื้ออึงดังระงมห้องน้ำ ในขณะที่สายน้ำจากฝักบัวก็สาดลงมาปะทะผิวกายเป็นสายอย่างต่อเนื่อง นิ้วใหญ่เย็นๆ ชักเข้าออกถี่ๆ จากตอนแรกสอดเข้าไปเพียงนิ้วเดียว ก็เพิ่มจำนวนเข้าไปอีกเป็นสองนิ้ว ตามด้วยตวัดรัวขึ้นเป็นเท่าตัว ปลุกปั่นให้ร่างเล็กอารมณ์ยิ่งพลุ่งพล่านเพิ่มขึ้นไปอีก

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ!!!

"อ๊ะ...อ๊าส์...อื้ม...ซี๊ด...พะ...พาย...อื้ม"ยิ่งเขาเพิ่มความเร็วมากขึ้นเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมองเห็นปลายทางสีรุ้งมากเท่านั้น และเหมือนเขาจะรับรู้ได้ว่าเธอกำลังจะเสร็จ จึงหยุดแล้วถอดนิ้วออก "ยะ...หยุดทำไม"หันมาถามอย่างไม่เข้าใจ

"มีอารมณ์ไหม"ยักคิ้วเชิงกวน

"พะพาย!! ฉันไม่ตลกด้วยนะ...อีกนิดเดียวก็น้ำแตกแล้ว...ก็ไม่น่าถามไหม"

"เอ้า...ฉันมาทำเธอมีอารมณ์เหรอเนี่ย...ว่า...แค่จะเข้ามาฉี่...ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้"

"จะเล่นกับฉันแบบนี้ใช่ปะ...ได้!!!"จ้องมองเขาตาเขียวอย่างเอาเรื่อง จากนั้นก็หันไปปิดน้ำที่ฝักบัว ตามด้วยกระชากกางเกงของคนป่วยลงไปกองที่พื้น ตามด้วยคุกเข่าลงที่พื้น แล้วใช้มือจับท่อนลำที่โด่ชี้หน้าเธอชักขึ้นลง

"แบบนี้ก็เข้าทางฉันสิ...อ๊าส์...อื้ม...ใช้นมถูได้ไหม"คนหน้ามึนเอ่ยขอร้อง มือข้างหน้าลูบไปที่ศีรษะเธอเบาๆ พลางโยกไปด้วย ส่วนอีกมือเกาะไปที่ผนังกั้น หวังระบายความกระสันที่มันเล่นงานเขาอย่างจัง

“ได้สิ...” ยกยิ้มร้าย แล้วใช้สองเต้าอวบๆ ถูไถไปตามท่อนลำของเขา ความใหญ่โตเมื่อถูกเร้าด้วยสองอกอวบของเธอมันฟินเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ แถมเสียวซ่านจนแทบขาดใจ

“อื้ม...ซี้ดดดด...เฟอร์พายเสียว...เร็วอีกหน่อย” สั่งอย่างคนเอาแต่ใจ ซึ่งเฟอร์ก็ไม่ได้ขัดอะไร แถมยังจับสองเต้าเด้งๆ เข้าหากันแล้วบีบจนท่อนรักที่อยู่ร่องอกรู้สึกอึดอัดจนอยากจะแตกกระจายตรงนี้เลย

ยิ่งเมื่อเธอเร่งจังหวะ อารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านลอยไปไกล จวบจนจะถึงเส้นแสงสีรุ้ง แต่ทว่าเมื่อร่างสูงเริ่มมีปฏิกิริยาซอยเอวสวนขึ้นมาด้วยเธอกลับหยุดชะงักลงทันที พร้อมกับยืนขึ้นยกยิ้มร้ายบ้าง

“ยะ...หยุดทำไม...กำลังฟินเลย...” พะพายหน้าเหวอทันที เมื่อกี้เกือบจะเสร็จอยู่แล้วแท้ๆ

แล้วดูความร้ายกาจของเธอสิ โน้มใบหน้าเข้ามาใช้เรียวลิ้นตวัดไปที่เม็ดทับทิมทั้งสองข้าง ลากไปขบกัดที่หน้าท้องแกร่งราวกับจะปลุกเร้าอารมณ์ของเขาที่สะดุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

“อื้ม...เฟอร์...เซ็กซี่เป็นบ้าเลย...ชอบจัง...” ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นเพื่อระบายความเสียวอีกครั้ง เป็นอีกครั้งที่อารมณ์ของเขากลับมาพลุ่งพล่านอีกครั้ง จนปากเล็กๆ ดูดกลืนแท่งร้อนของเขา ดูดเลียและอม ตามด้วยใช้มือชักร่วมไปด้วย เรียกได้ว่าฟินจนอยากจะแดดิ้นตายไปเดี๋ยวนี้ แต่แล้ว เธอก็หยุดลงอีกครั้งเมื่ออารมณ์ที่พุ่งสูงปรี๊ดของเขากำลังจะแตะขอบฟ้า

“มีอารมณ์เหรอ” เอ่ยถามหน้าตายหลังจากหยุดมันลงอีกครั้ง

ใบหน้าจิ้มลิ้มมองแล้วยกยิ้มเย้ยหยันบ้าง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วดันร่างสูงออกจากห้องน้ำไป ทั้งที่ยังไม่ได้ใส่กางเกง แถมความใหญ่โตของเขายังแข็งโด่ชี้หน้าเธอไม่พัก แต่แล้วไงใครจะสน ในเมื่อเขาทำกับเธอก่อน เขาไม่รู้หรือไงว่าเล่นกับความรู้สึกแบบนั้นมันน่าหงุดหงิดแค่ไหน

“เฮ้ย...เฟอร์...เดี๋ยวดิ...เฮ้ย...ทำให้เสร็จก่อน...เฟอร์ขอร้อง...พายไม่ไหวแล้ว...เฟอร์” เสียงพะพายโวยวายอยู่ที่หน้าห้องน้ำ พร้อมกับระดมเคาะประตูอย่างหนักหน่วง ส่วนเธอก็ไม่สนใจรีบอาบน้ำให้เสร็จ

แกร๊ก แอ๊ด!!

หมับ!!

“ว๊าย...พะพายปล่อย!!” ร่างเล็กถูกสวมกอดจากทางด้านหลังพร้อมซุกใบหน้าไปที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหาย ส่วนเฟอร์ก็ดีดดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการอันอุกอาจของเขา

“แสบมากนะ...เธอทำฉันค้าง”

“นายทำฉันก่อน ช่วยไม่ได้...สมน้ำหน้า...แล้วก็ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย...ฉันจะไปนอน”

พะพายไม่สนใจ ไหวไหล่ใส่ ก่อนที่จะก้มลงช้อนร่างเล็กเดินดุ่มๆ ไปยังเตียงผู้ป่วย ตามด้วยขึ้นไปคร่อมร่างเธอเอาไว้

“มาให้จับกินซะดีๆ”

“ไม่!! ไม่ให้กิน...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย”

“ขอโทษ...เรามาเริ่มกันใหม่นะที่รัก...นะครับนะ...” ส่งสายตาเว้าวอน หวังให้แฟนสาวเห็นใจ จากนั้นไม่นานบทรักที่แสนเร่าร้อนก็เริ่มขึ้น โดยที่เธอเองก็ไม่อาจต้านทานแรงรักอันร้อนแรงไปได้เลย สุดท้ายแล้วพยศไปก็สู้เขาไม่เคยจะได้อยู่ดี

เพราะแรงปรารถนาของเขามันแรงกล้าเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งมวล ก็นะเขาใช้ความเสี้ยนนำทางชีวิตอยู่แล้วนี่