Partager

บทที่ 14 โดดเดี่ยว

last update Date de publication: 2025-02-07 14:06:51

ตำหนักเล็กหลังเรือนบัดนี้ดูแคบลงถนัดตาเมื่อมีข้าวของเครื่องใช้ของลี่อินเข้ามาเพิ่มเติม หากแต่นั่นก็ทำให้ปิงเซียงรู้สึกอุ่นใจที่บัดนี้จะมีเจ้านายคอยปกป้องและดูแลท่านหญิงตัวน้อยของนางแล้ว

                    “ปิงเซียง เจ้าไปตามช่างฝีมือมาซ่อมแซมตำหนัก และไปหาสาวใช้มาเพิ่มอีก เราคงต้องอยู่จวนอ๋องอีกนานกว่าข้าจะคิดหาวิธีได้”

                    “เพคะพระชายา”

          ลี่อินใช้สินเดิมของตนในการปรับปรุงตำหนักหลังเล็กนี้เสียใหม่

แม้ตำหนักหลังนี้จะหนาวเหน็บ หากแต่เมื่อกำจัดต้นไม้ที่ขึ้นรกทั่วตำหนักออก ปล่อยให้แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาบ้างอากาศรอบตำหนักก็อบอุ่นขึ้นไม่น้อย ลี่อินยังสั่งให้คนสวนปลูกดอกไม้ไว้หน้าจวนจะได้ทำให้ตำหนักที่ดูน่ากลัวหลังนี้มีสีสันมากขึ้น อี้หนิงเด็กหน้อยวัยขวบเศษชื่นชอบดอกไม้ไม่น้อยแววตาเศร้าหมองของนางกลับดุสดใสขึ้น เด็กน้อยที่พึ่งหัดเดินคลานเล่นไปทั่วล้านหน้าตำหนัก ทำเอาปิงเซียงต้องคอยเดินตามจนเหนื่อยล้า ลี่อินนั่งมองหลานรักที่ร้องอ้อแอ้อย่างอารมณ์ดีในใจของนางก็อบอุ่นหัวใจขึ้น

          ด้านหยางหมิงที่ยุ่งอยู่กับการฝึกทหารในกองทัพชานเมือง เมื่อกลับเข้าจวนก็พบว่าเสวี่ยหนิงย้ายของเข้าตำหนักตะวันออกเรียบร้อยแล้ว ตำหนักที่ร้างเจ้าของมาสองปี บัดนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

                    “ท่านอ๋อง!” เสวี่ยหนิงตกใจ เมื่อเห็นหยางหมิงจ้องมองนางอยู่หน้าตำหนัก

                    “ข้าเห็นพระชายากำลังปักผ้าอยู่เลยไม่กล้าเรียก” หยางหมิงคลี่ยิ้มก่อนเดินเข้าไปนั่งข้างนาง

                    “หม่อมฉันปักสายคาดเอวในพระองค์ ดูสิเพคะสวยหรือไม่”

                    “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องความประณีตของงานปัก แต่หากเป็นเจ้าทำทุกอย่างสวยหมดสำหรับข้า”  แววตาอบอุ่นส่งไปยังเสวี่ยหนิง

                    “ท่านอ๋องกล่าวชมเกินไปแล้ว” เสวี่ยหนิงก้มหน้าด้วยความเขินอาย

                    “พรุ่งนี้ต้องเข้าไปถวายพระพรฝ่าบาทกับฮองเฮา เจ้าเตรียมตัวให้ดีเถอะ” หยางหมิงยื่นมือสัมผัสสายคาดเอวในมือนาง พลางโน้มตัวเข้าใกล้นางมากขึ้น

                    “แล้วพระชายาเอกล่ะเพคะ” เสวี่ยหนิงเอ่ยถาม

                    “บอกเจ้าแล้ว ให้เรียนนางตามศักดิ์เดิมพระชายาของข้ามีเพียงเจ้าคนเดียว” หยางหมิงทำหน้าดุ

                    “ขออภัยเพคะ หม่อมฉันเข้าใจแล้ว” แม้ใบหน้าที่สื่อออกมาจะเศร้าสร้อยเพราะรู้สึกผิดหากแต่ในกลับยิ้มดีใจ นางที่ต่ำศักดิ์บัดนี้สามารถเอาชนะลี่อินผู้เปรียบเสมือนดวงใจของฮองเฮาได้แล้ว

                    “แล้วองค์หญิงสามจะทำเช่นไร หากพระชายารัชทายาทพบนางเข้า”

                    “นั่นเป็นสิ่งที่พี่สาวนางทำไว้ ก็ให้นางหาวิธีเอง” หยางหมิง

กลับมานั่งตัวตรง เขาไม่ชอบใจที่ต้องกล่าวถึงเรื่องในอดีต

          ชินอ๋องออกจากตำหนักตะวันออก ก็มุ่งหน้าไปยังตำหนักเล็กหลังจวน อย่างไรเสียก็ควรบอกนางด้วยตัวเองไม่เช่นนั้นจะถูกหาว่าเป็นคนเลือกที่รัก มักที่ชังเอาได้

          เมื่อเข้าเขตตำหนักเล็กกลับได้ยินเสียงหัวเราะลอยมาแต่ไกล แลสวนของตำหนักก็ดูมีชีวิตชีวาไม่ต่างจากตำหนักตะวันออก แต่หากดูเรียบง่าย มองดูผ่อนคลายมากกว่า ดอกไม้ราคาไม่แพงถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ทำให้พวกมันดูสวยงามไม่แพ้พืชพันธุ์ราคาแพงในตำหนักเสวี่ยหนิง

          อี้เฉาที่มองเห็นท่านอ๋องกำลังเดินมาจึงรีบเข้าไปแจ้งลี่อินให้เตรียมรับมือ

                    “พระชายา ท่านอ๋องเสด็จมาเพคะ”

          ลี่อินที่กำลังป้อนขนมอี้หนิงอยู่หยุดชะงักในทันที นางรู้เพียงว่าตั้งแต่วันที่นางย้ายออกจากตำหนักตะวันออก เขาก็ออกไปตรวจกองทัพชานเมือง ไม่รู้ว่าบัดนี้เขากลับมาแล้ว

                    “ปิงเซียง พาอี้หนิงไปเล่นในห้องนางก่อน” ลี่อินกล่าวพลางยื่นเด็กน้อยให้ปิงเซียงรับไป

          เพียงครู่คล้อยหลังที่นางกำนัลถอยออกจากห้องโถง หยางหมิงก็ก้าวเข้าธรณีประตูมา

                    “ถวายพระพรท่านอ๋อง” ลี่อินใบหน้าไร้อารมณ์ยอบกายถวายพระพร

                    “องค์หญิงสามตามสบาย”

“ที่นี่ดูน่าอยู่ขึ้นนี่”

หยางหมิงมองดูรอบ ๆ ตำหนักที่บัดนี้สะอาดหมดจด หน้าต่างถูกซ่อมแซมเสียใหม่ เครื่องเรือนราคาแพงลายเรียบง่ายถูกจัดวางประดับตำหนักให้ดูโอ่อ่า

          “ขอบพระทัยที่ทรงชมเพคะ ท่านอ๋องจะดื่มชาหรือไม่” ลี่อินทำหน้าที่เจ้าของตำหนักที่ดี

          “ไม่ต้อง ข้าแวะมาบอกเจ้าแล้วก็จะกลับ วันพรุ่งยามเหม่าเจ้ากับเสวี่ยหนิงต้องเข้าวังพร้อมข้า เพื่อถวายพระพรฝ่าบาทกับฮองเฮา”

กล่าวจบหยางหมิงก็หันหลังกลับ หากแต่เขาหยุดเดินก่อนจะมีคุณธรรมเตือนนาง

          “พรุ่งนี้เจ้าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับรัชทายาทและพระชายา จงเตรียมตัวให้พร้อม”

          “ขอบพระทัยที่ทรงเตือนเพคะ” ลี่อินมีสีหน้าเป็นกังวลอยู่บ้าง แม้นางจะไม่ใส่ใจกับคำพูดของผู้อื่น หากแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับสองแคว้น นางจำเป็นต้องจัดการให้ดี

          ยามเหม่ารถม้าของชินอ๋องรั้งรออยู่หน้าจวน ลี่อินไม่กล้าเชื่องช้าเร่ง

อี้เฉาแต่งกายให้นางอย่างรีบเร่ง แม้สาวใช้ข้างกายจะไม่ชื่นชอบชุดที่นางใส่นักแต่ลี่อินกลับไม่สนใจ ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกจากตำหนักเล็ก

          หากจะออกจากจวนทางประตูใหญ่อย่างไรเสียก็ต้องผ่านตำหนักท่านอ๋อง ประจวบเหมาะกับหยางหมิงอ๋องออกมาจากตำหนักพอดิบพอดี

นั่นทำให้ลี่อินแปลกใจไม่น้อยที่เขาออกมาจากตำหนักของตน แทนที่จะเป็นตำหนักของเสวี่ยหนิง

                    “คารวะท่านอ๋องเพคะ” ลี่อินกล่าวทักทาย

          หยางหมิงหันมองสตรีเบื้องหน้า ชุดต้าสิ่วซานเรียบง่ายที่นางสวมใส่กลับทำให้สตรีผู้นี้ดูโดดเด่น ชุดสีไข่มุกปักลายดอกโบตั๋นทำให้นางดูบริสุทธิ์เหนือสตรีใดในใต้หล้า ผมที่รวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบง่ายบ่งบอกถึงความอ่อนเยาว์ของนาง สายตาหยางหมิงจับจ้องใบหน้างามที่ยังก้มคารวะ ขนตางอนยาวรับกับดวงตากลมโต จมูกได้รูปทำให้ริมฝีมากชมพูระเรื่อนั้นดูน่าหลงใหลยิ่งนัก หยางหมิงตกอยู่ในภวังค์อย่างอยากจะถอนตัว

                    “หม่อมฉันลุกขึ้นได้หรือยัง” ลี่อินที่ยอบกายนานจนปวดขา กล่าวขึ้น

                    “อือ ลุกขึ้นได้” หยางหมิงกระแอมไล่ความน่าขายหน้า ก่อนจะทำเมินเฉยเดินนำหน้านางออกจากจวน

                    “ท่านอ๋องเพคะ” เสียงหวานของเสวี่ยหนิงดังขึ้น ทำให้ลี่อินที่กำลังจะขึ้นรถม้าอดหันกลับไปมองไม่ได้

          เสวี่ยหนิงที่อ่อนหวานในสายตาของหยางหมิงสวมต้าสิ่วซานสีแดงฉานลายหงส์สีทอง ผมที่เกล้าขึ้นเป็นมวยอย่างประณีต ถูกปักด้วยปิ่นทองมากมาย นั่นกลับไม่ได้ทำให้หยางหมิงมองแล้วสบายตากลับกันเขาชอบชุดที่เรียบง่ายของลี่อินเสียมากกว่า

                    “ขออภัยเพคะ หม่อมฉันมาถึงช้า” เสวี่ยหนิงแย้มยิ้มเมื่อเห็นว่าอาภรณ์ของตนอยู่เหนือลี่อินหลายเท่า

                    “ยังไม่สายพระชายาไม่ต้องขอโทษ ขึ้นรถม้าก่อนเถิด”

                    “อือ”

เสวี่ยหนิงพยักหน้าตอบ ก่อนจะเบียดลี่อินให้ถอยห่างพลางยื่นมือให้หยางหมิงประคองนางขึ้นรถม้า

หยางหมิงปรายตามองลี่อินที่ถอยหลีกทางให้เสวี่ยหนิงครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับแล้วขึ้นรถม้าตามเสวี่ยหนิงไป

          “ให้กระหม่อมช่วยไหมพ่ะย่ะค่ะ” เย่จินที่มองดูสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนเอ่ยถามลี่อินที่ยังคงยืนอยู่หน้ารถม้า

          “อือ”

เย่จินยื่นแขนให้ลี่อินจับเป็นที่ยึดไม่ให้ตกจากรถม้า ก่อนที่ลี่อินจะปล่อยแขนของเขาเมื่อยืนมั่นคงในรถม้าได้ กระนั้นนางกลับได้รับสายตาไม่พอใจของหยางหมิงที่ส่งมาหานาง โดยที่นางเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะเคืองนางเรื่องใดกัน

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Commentaires (1)
goodnovel comment avatar
ต้นตุลา เสียง
ทำไมซ้ำกับบทที่แล้ว แล้วตอนที่หายไป จะไปอ่านที่ไหน,.........
VOIR TOUS LES COMMENTAIRES

Dernier chapitre

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   ตอนพิเศษ ชีวิตเรียบง่าย

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดปลิวไหว ม่านรถม้าสะบัดไปมาตามแรงลม เด็กชายวัยสองขวบเล่นซนบนรถม้าโดยไม่เหน็ดเหนื่อย “ถานจุนเฟิง หยุดเล่นได้แล้วตอนนี้จะถึงจวนแล้ว” ลี่อินที่กำลังอ่านบัญชีร้านกล่าวกับโอรสของตน “จุนเฟิงมาหาพ่อ ท่านแม่กำลังคร่ำเคร่ง” หยางหมิงเรียกลูกชายมาหา บัดนี้เขาสิ้นคราบชิงอ๋องผู้บ้าคลั่ง กลายเป็นพ่อค้าธรรมดาเท่านั้น “จื้อหาวบอกว่า ดินแดนทางตอนเหนือของแคว้นหานมีดอกไม้กลิ่นหอมมากมาย แลไข่มุกก็ราคาถูกฮูหยินสนใจหรือไม่” หยางหมิงเอ่ยถึงสหายเก่าที่หลังจากสำนึกตนมาสองปี จึงติดต่อหาเขาอีกครั้ง “สนใจสิเพคะ ท่านพี่แจ้งโหวน้อยด้วยว่าหลังจากงานเฉลิมฉลองการก่อตั้งแคว้นเว่ย เราจะเดินทางไปเจรจาราคาอีกครั้ง” ลี่อินยิ้มกว้างนางดีใจทุกครั้งหากสามารถหาวัตถุดิบราคาถูกและดีได้ “ของขวัญอี้หนิงครบสี่ปีจะให้สิ่งใดนางดีเพคะ” ลี่อินขอความเห็นกับหยางหมิง “เช่นนั้นมอบร้านขายอัญมณีในเมืองเถียนชิง พร้อมกับเงินอีกหมื่นตำลึงให้นางดีหรือไม่ โตขึ้นมานางจะได้เป็นสตรีที่ร่ำรวยที่สุดในแค้นฉี ไม่มีผู

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   ตอนพิเศษ อวดชายา

    ใกล้พิธีอภิเษกสมรสของฉินตงหยาง หยางหมิงพาลี่อิงเข้าวังหลวงเพื่อขอพระราชทานอนุญาตร่วมพิธีอภิเษกสมรส “ทูลเสด็จพ่อ เสด็จแม่ กระหม่อมและพระชายามาขอให้ทั้งสองพระองค์พระราชทานอนุญาตเข้าร่วมงานอภิเษกสมรสของรัชทายาทแคว้นหานพ่ะย่ะค่ะ” “กำลังตั้งครรภ์จะเดินทางไกลได้อย่างไร ให้เพียงหยางหมิงไปก็พอ ส่วนลี่อินพักอยู่ที่จวนเถอะ” ฮองเฮากล่าวแย้งทั้งที่ยังปักผ้าอยู่ “ทูลฮองเฮา รัชทายาทแคว้นหานเป็นสหายของหม่อมฉันจึงจำเป็นต้องไปร่วมยินดีเพคะ” ลี่อินไม่ยินยอมทำตาม “เจ้าไปรังแต่จะเป็นภาระ เดินเหินลำบากอยู่จวนดีแล้ว” “หม่อมฉันยังคล่องแคล่ว ครรภ์ยังอ่อนไม่ได้เป็นภาระแต่อย่างใด” นางโต้แย้งทุกคำห้ามของมารดาสวามี หยางหมิงกับฮ่องเต้ทำได้เพียงนั่งดื่มน้ำชาอย่างเงียบเชียบ ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดกระหว่างที่สตรีทั้งสองกำลังโต้แย้งกัน “นี่ เหตุใดถึงมิยอมเชื่อฟังเอาซะเลยเจ้าเป็นลูกสะใภ้สมควรเชื่อฟังแม่สามีมิใช่หรือ” อวิ๋นซินจ้องมองลี่อินด้วยสายตาตำหนิ หากแต่ลูกสะใภ้ผู้นี้กลับ

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 52 รักแรก

    ม้าศึกคู่กายชินอ๋องหยุดนิ่งหน้าจวนอ๋อง บุรุษบนหลังม้าไม่รีรอมุ่งหน้าไปตำหนักตะวันออกด้วยความร้อนใจ ทว่าภายในตำหนักกลับไม่มีผู้ใดอยู่ทำให้แน่ใจแล้วว่าลี่อินหนีเขาไปจริง ร่างทั้งร่างของหยางหมิงหนักอึ้งจนมิอาจย่างก้าวได้ หัวใจทั้งดวงเต้นช้าลงเรื่อย ๆ น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาที่เจ้าของร่างไม่รู้ตัว ภพของลี่อินในเวลาโกรธ เวลาร้องไห้ หัวเราะ แข็งกร้าว ผุดขึ้นในหัวเขาซ้ำไปซ้ำมา “ไปแค้วนฉี!” คำสั่งเดียวของหยางหมิง ทำทั้งกองทัพต้องเดินทางอีกครั้ง ประชาชนต่างงุนงง กองทัพที่กลับเข้าเมืองเพียงหนึ่งชั่วยาม บัดนี้กลับเดินทัพอีกครั้งมีเหตุใดสำคัญจนมิหยุดพัก การเดินทางโดยไม่หยุดพักทำเหล่าทหารอ่อนล้าไม่น้อย หากแต่มิมีใครกล้าปริปากบ่น กองกำลังเรือนหมื่นเหยียบเข้าใกล้เมืองเถียนชิง “ท่านอ๋อง สายสืบแคว้นหานแจ้งข่าวว่ารัชทายาทตงหยางจะเข้าพิธีอภิเษกสมรสอีกสิบห้าวันข้างหน้าพ่ะย่ะค่ะ” เย่จินรายงาน ม้าศึกของหยางหมิงหยุดชะงักทันที เขาหวาดกลัวว่าสิ่งที่ตนคาดเดาจะเป็นจริง “ข่าวนี้แคว้นฉีรู้เรื่องหรือไม่” มือหนากำบังเหียนแน่นจนเ

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 51 ผิดสัญญา

    หิมะในเมืองเหออันสงบลง คนเจ็บป่วยเพราะภัยหนาวไม่มีแล้ว หน้าที่ของลี่อินในเมืองเหออันจึงสิ้นสุดลง นางไม่มีความจำเป็นที่จะรั้งอยู่ที่เหออันอีก จึงคิดขอกลับเมืองหลวงเพราะเป็นห่วงร้านประทินโฉมอีกทั้งเรื่องในจวนไม่มีผู้ใดคอยจัดการ “ท่านอ๋อง ข้าจะกลับซู่โจวก่อนได้หรือไม่” ลี่อินยืนอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร สีหน้าจริงจังจ้องบุรุษที่ยังอ่านสาน์สของทัพอยู่ “รอกลับพร้อมข้า” เสียงเอาแต่ใจดังขึ้น “กว่าท่านอ๋องจะเสด็จกลับ ก็อีกครึ่งเดือน หม่อมฉันเป็นกังวลเรื่องร้านหมื่นบุปผา อีกทั้งกิจการของจวนอ๋องก็ไม่ได้ตรวจบัญชีมาแรมเดือน” “แต่หากเจ้าแอบหนีหลับแคว้นฉีเล่า” ครานี้หยางหมิงยอมเงยหน้าจากสาน์สกองทัพ มองมายังนางด้วยแววตาเศร้าสร้อย “หม่อมฉันจะหนีไปทำไมกัน” ลี่อินท้อใจที่จะอธิบาย “ก็เจ้าไม่มีใจให้ข้า หากครบสองเดือนสัญญาระหว่างข้ากับฮ่องเต้แคว้นฉีก็ถือว่าเป็นโมฆะ” น้ำเสียงเศร้าหมองนั้นลี่อินไม่ได้ตอบกลับ ยิ่งทำให้หยางหมิงรู้สึกหวาดหวั่น หากแต่นางกลับเดินไปหยุดเบื้องหน้าเขาพลางยอบก

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 50 เหน็บหนาว

    ตงหยางมิอาจรั้งอยู่ในแคว้นอื่นได้นาน ยิ่งเป็นชายแดนแล้วความอึดอัดยิ่งเพิ่มมากขึ้น ก่อนหิมะจะตกหนักอีกครั้งจึงจำต้องบอกลาลี่อิน “ข้ายังยืนกรานคำเดิม หากเจ้ามิอยากอยู่กับชินอ๋องแล้ว ไปหาข้าที่แคว้นหาน แม้ไม่อาจห่วงใยในฐานะคนรักแต่ข้ายังห่วงใยเจ้าในฐานะสหายเสมอ” ตงหยางยื่นหยกประจำตัวกลับให้นางเช่นเดิม “ขอบพระทัยรัชทายาท” ลี่อินยอบกายกล่าวลา ก่อนรถม้าจะเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองไป หยางหมิงยิ้มพอใจเมื่อเห็นบุรุษอื่นที่นางห่วงใยจากไปเสียที แม้เป็นเพียงสหายแต่เขาก็ยอมรับไม่ได้เช่นเดิม “รัชทายาทยังคงตัดใจจากเจ้าไม่ได้” หยางหมิงมองหยกในมือลี่อิน “สักวันเขาจะเจอสตรีที่ตนรักเพคะ” ลี่อินกล่าวพลางหันกายเข้าเมืองไป “เหมือนข้าที่เจอแล้ว” หยางหมิงเดินตามนาง “ใครกันหรือเพคะ” “เจ้าไง อาอิน” ลี่อินหน้าแดงเมื่อเขาบอกชื่อสตรีในดวงใจ ก่อนก้มหน้ารีบเดินหนีเข้าโรงหมอไป ทำให้ชินอ๋องยิ้มอย่างมีหวังว่าภายในสองเดือนนางต้องยินยอมอยู่ข้างกายเขาเป็นแน่

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 49 เดินทางขึ้นเหนือ

    “เราต้องกลับแคว้นเว่ยพรุ่งนี้” น้ำเสียงเคร่งเครียดเอ่ยขึ้น “มีอะไรหรือไม่เพคะ” “เมืองอันเหอมีพายุหิมะถล่ม ราษฎรขาดแคลนเสบียง กองทัพที่นั่นมิอาจรับมือได้ข้าต้องรีบไปจัดการ “แล้วเหตุใดหม่อมฉันต้องไปด้วย ท่านอ๋องเดินทางลำพังจะไม่เร็วกว่าหรือ หม่อมฉันจะไปรอพระองค์ที่จวนพร้อมอี้หนิง” “ข้าจะไม่ไปไหนหากไม่มีเจ้า” หยางหมิงแววตาจริงจังจ้องนางอยู่เช่นนั้น “หากแต่อี้หนิงยังเด็กหากเผชิญหิมะ...” “นางจะอยู่ที่แคว้นฉี” หยางหมิงกล่าวขัด “ท่านอ๋องตรัสว่าอย่างไรนะเพคะ?”ลี่อินไม่อยากเชื่อว่าหยางหมิงจะยินยอมให้อี้หนิงที่มีสายเลือดของตระกูลถานอยู่ที่แคว้นฉี “นางอยู่ที่นี่จะมีความสุขกว่า ไม่ต้องถูกสายตาดูแคลนของผู้อื่นจ้องมองเช่นที่อยู่ในแคว้นเว่ย ที่นั่นไม่สามารถให้ความรักกับนางได้ต่างจากไทเฮาเสวี่ยฉีที่มอบความรักให้กับเด็กคนนั้นได้ไม่สิ้นสุด”คำพูดของหยางหมิง ทำให้นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้ห่วงใยผู้อื่นมากกว่าที่เขาแสดงออก คลื่นความสุขจึงก่อตัวขึ้นภายในใจของนางอ

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 12 ยื่นข้อเสนอ

    หยางหมิงที่ถูกลี่อินกวนอารมณ์ให้ขุ่นมัวแต่เช้า จ้องสายตาดื้อรั้นนั้นของนางเช่นกัน หากแต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาถูกดวงตาคู่งามราวไข่มุกนั้นล่อลวงให้ตกอยู่ในภวังค์ “ตกลงท่านอ๋องจะอนุญาตหรือไม่” ลี่อินขมวดคิ้วแน่น เสียงของนางปลุกให้หยางหมิงตื่นจากภวังค์ เขาดึงสายตากล

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 11 ดูแคลน

    ขบวนเจ้าสาวยาวหลายลี้ เหรียญทองมงคลถูกแจกจ่ายตลอดเส้นทางในเมืองซีหนาน หากแต่นั่นก็มิอาจกลบเสียงซุบซิบนินทาในหมู่ชาวบ้านได้ “เหตุใดข้าไม่เห็นเจ้าบ่าวเล่า” “ได้ยินมาว่าองค์หญิงสามอยากแต่งเข้าจวนอ๋อง ถึงขั้นขอให้ฝ่าบาทปฏิเสธจดหมายแต่งงานของแคว้นหาน”

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 10 สาส์นขอแต่งงาน

    พระราชสาส์นขอแต่งงานแคว้นเว่ยถูกส่งมาพร้อมกับพระราชสาส์นของแคว้นหานทั้งสองแคว้นล้วนสู่ขอองค์หญิงสามซ่งลี่อิน ทำให้บัดนี้ราชสำนักแคว้นฉีต้องหารือกันอีกครั้ง หย่งเฮ่าฮ่องเต้แคว้นฉีไม่คิดจะยกลี่อินให้กับชินอ๋อง ด้วยแคว้นเว่ยขอลี่อินเป็นชายาเอกแลเสวี่ยหนิงเป็นชายารอง การจะให้ธิดา

  • ลิขิตรัก ตำหนักอ๋อง   บทที่ 9 ล้มเหลว

    หยางหมิงเมื่อยอมอภิเษกสมรสเพื่อความมั่นคงของแคว้นแล้ว ครานี้จึงขอทำตามใจปรารถนาแต่งงานกับสตรีที่ตนรัก “ทูลเสด็จพ่อ หม่อมฉันขอพระองค์พระราชทานอนุญาตแต่งซ่งเสวี่ยหนิงท่านหญิงแคว้นฉีเป็นพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” หยางหมิงคุกเข่าหน้าโต๊ะทรงอักษร “ข้าจะให้เจ้าแต่งซ่งเสวี่ย

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status