บทที่ 21 คลังอาวุธเปิดออก

วิชาบรรยายของถัวเค่อชีดำเนินไปอย่างน่าเบื่อ จางอี้หมิงนั่งมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย ครุ่นคิดในใจว่า “ปฏิกิริยาของลมปราณขณะที่ข้าบรรเลงเพลงราคะกับแม่นางฉีเหอคืออะไร”

นี่เป็นการปรับสมดุลงั้นหรือ

ไม่สิ! ไม่ถูกต้อง!

ตอนนี้ลมปราณภายในของข้ายังไม่สมดุล

แต่แม่นางฉีเหอเป็นนางคณิกาในสำนักสังคีต จะเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ได้อย่างไร

ถ้าหาว่านางเป็นหญิงบริสุทธิ์จริง ก็เท่ากับว่าตัวข้าคือผู้เปิดประสบการณ์ให้นาง จางอี้หมิงเอ๋ย เจ้าคือผู้มีพระคุณของนาง

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นลมปราณของข้าก็ควรเข้าสู่จุดสมดุลแล้ว

หลังเลิกเรียนข้าควรกลับไปเปิดตำราดูให้ละเอียดว่าเกี่ยวข้องหรือไม่

จางอี้หมิง นั่งเอนพิงเก้าอี้ จนกระทั่งเวลาเรียนในวิชาบรรยายอันแสนน่าเบื่อนี้สิ้นสุดลง

เฮ้อ! เอาเวลาไปนั่งรอน้ำค้างจากใบไม้หยดลงพื้นยังสนุกมากกว่า

จางอี้หมิงปิดตำราลงพลางถอดถอนลมหายใจออกมา เสียงลมหายใจนั้นสร้างความสนใจแก่หลินหนิงสาวน้อยใบหน้างดงามดวงตากลมโต และหวงจื่อรั่วองครักษ์สาวประจำจวนที่มีใบหน้างดงามหมดจดดุจเทพธิดา

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลินหนิงถามด้วยความใคร่รู้

ท่าทางน่าเบื่อของข้าชัดเจนขนาดนี้เจ้ายังถามอีกหรือว่าเป็นอย่างไร สงสัยเจ้าคงอยากหาเรื่องพูดคุยกับข้ากระมัง

“วิชาบรรยายข้าเบื่อยิ่งนัก หากเป็นวิชาต่อสู้ข้าคงมีความสุขมากกว่า”

จางอี้หมิงกล่าวขึ้น คาดหวังให้หลินหนิงรับรู้ว่าตัวของเขาคือหนึ่งในยอดยุทธ์ที่พึ่งพาได้ไม่น้อย สตรีร่างบอบบางอย่างเจ้าควรมีข้ายืนอยู่ข้างกาย

“น่าเบื่อจริงอย่างที่เจ้าว่า แต่ก็ได้ความรู้มิน้อย เรื่องทฤษฎีแบบนี้ถึงอย่างไรก็ควรต้องรู้”

หลินหนิงกล่าวราวกับว่าตัวเองเป็นยอดบัณฑิตหญิงแห่งใต้หล้า แม้ว่าความจริงแล้วตัวของนางจะรู้สึกเบื่อเช่นกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นก็ควรจะวางมาดให้ดูดี

“พูดถึงวิชาต่อสู้ ข้าเองก็อยากเห็นจื่อรั่วได้แสดงวิชาฝีมือบ้าง”

บ้าเอ้ย! แม่นางน้อยดวงตากลมโต เจ้าควรถามถึงฝีไม้ลายมือของข้า ไม่ใช่ถามถึงแม่นางหวงผู้นี้

จางอี้หมิงครุ่นคิดพลางมองใบหน้าแสนสวยของแม่นางหลินหนิง

“ใช่แล้ว ข้าเองก็อย่างเห็นฝีมือของแม่นางจื่อรั่ว”

ใช่! แม้ว่านางจะอยู่ภายในจวนเดียวกับข้า แต่ข้าจดจำหน้านางมิได้ คาดว่าช่วงระยะที่นางเติบโตขึ้นจนงดงามสะพรั่งเช่นนี้ ข้าคงไม่ได้อยู่ในจวนตอนช่วงเวลานั้น

ก็แหงสิ! ข้ามาอยู่ที่เทียนหยางทั้งแต่อายุ 8 ขวบ กลับบ้านเพียงเดือนละครั้งจนกระทั่งเติบใหญ่ กลับไปข้าก็เอาแต่หมกตัวในห้องตำรา พอโตขึ้นมาก็เอาแต่แอบมองแม่นางซงเอ๋อร์ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำให้ข้าพลาดชื่นชมความงาม เอ้ย! ฝีมือด้านวรยุทธ์ของแม่นางหวง

“ไว้ถึงเวลาข้าจะแสดงให้ดู”

หวงจื่อรั่วเอ่ยตอบเบาๆ ด้วยใบหน้าอันเรียบเฉยเช่นเดิม

ระหว่างที่ทั้งสามกำลังสนทนาความอยู่ ทันใดนั้น เสียงตะโกนจาก ซ่งอิน ผู้ฝึกสอนวิชาควบคุมลมปราณก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

“ทุกคน ไปที่ลานกว้างหน้าห้องเรียนเดี๋ยวนี้!”

ผู้ฝึกตนทุกคนลุกเดินตามเสียงเรียกนั้นไป หลินหนิงหันหน้ามามองจางอี้หมิงแล้วกล่าวว่า “หวังว่าวิชานี้ จะทำให้ท่านมีชีวิตชีวาขึ้น”

หลินหนิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มอันสดใส จางอี้หมิงพลันคิดขึ้นมาภายในใจ “รอยยิ้มของเจ้าก็สร้างชีวิตชีวาให้ข้าเช่นกัน”

จากนั้นทั้งสามคนก็ลุกเดินไปตามเสียงเรียกของซ่งอิน

ลานฝึกหน้าห้องเรียน

ซ่งอิน ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของเหล่าศิษย์หน้าใหม่นับร้อยคน ใบหน้าของเขานิ่งขรึม ด้วยท่าทีที่ดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งนัก เสื้อคลุมสีขาวสะบัดเบาๆ ตามแรงลมที่พัดผ่าน เส้นผมสีดำขลับถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย

เขามองกวาดสายตาไปรอบลานฝึก พลางเอ่ยเสียงดังฟังชัดที่สะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่

“ตั้งแต่วันนี้ไป ทุกคนจะต้องมีอาวุธประจำกายหนึ่งชิ้น”

เสียงของเหล่าศิษย์หน้าใหม่ฮือฮาขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าอาวุธประจำกาย

“ข้าอยากได้ดาบฆ่ามังกร”

“ข้าอยากได้กระบี่อิงฟ้า”

“เงียบ!”

เสียงอื้ออึงเงียบลง จากนั้นซ่งอินก็พูดต่อ “จงเดินไปตามทางเดินสายตะวันออก เจ้าจะพบคลังอาวุธ ที่นั่นมีศิษย์ผู้รับผิดชอบรออยู่ เขาจะอธิบายวิธีการเลือกอาวุธให้เจ้า”

เหล่าศิษย์เริ่มทยอยเดินตามคำสั่งไปตามทางเดิน ทว่า เมื่อจางอี้หมิงกำลังก้าวเดินออกไปพร้อมคนอื่น ซ่งอินกลับยื่นมือออกมากั้นเขาไว้

“ศิษย์พี่อี้หมิง ท่านมีอาวุธอยู่แล้ว ยืนรออยู่ด้านหลังกับข้าก็เพียงพอ”

“อืม”

ทางเดินสู่คลังอาวุธทอดยาวไปยังทิศตะวันออก เบื้องหน้าคือประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกแกะสลักด้วยลวดลายวิจิตร เส้นสีทองที่ขอบประตูส่องประกายเบาๆ แสดงถึงพลังปราณที่คอยป้องกันบุคคลภายนอก

เมื่อทุกคนมาถึง ผู้ที่ยืนรออยู่คือ โฮ่วเมี่ยน ศิษย์ระดับสามของสำนักเทียนหยาง ชายหนุ่มร่างกำยำ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบ ที่แสดงถึงความเชี่ยวชาญในศิลปะการใช้อาวุธ กล้ามเนื้อที่แน่นตึงบ่งบอกถึงการฝึกฝนที่เข้มงวด

โฮ่วเมี่ยนก้าวออกมายืนเบื้องหน้า ก่อนจะมองไปรอบๆ อย่างสุขุมและกล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

“พวกเจ้าทั้งหมดคือศิษย์ใหม่ของสำนักเทียนหยาง ตั้งแต่นี้ไป พวกเจ้าจะได้เลือกอาวุธประจำกายหนึ่งชิ้นจากคลังอาวุธนี้ แต่ข้าขอเตือนว่า อย่าได้คิดว่าเพียงแค่เจ้าเลือกอาวุธ อาวุธชิ้นนั้นจะยอมรับเจ้าโดยง่าย”

น้ำเสียงของเขาทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน

“หากเจ้าเลือกอาวุธที่ไม่คู่ควร อาวุธนั้นจะปฏิเสธเจ้า บางทีเจ้าอาจถูกดีดออกจนบาดเจ็บ แต่หากเจ้าได้รับการยอมรับ อาวุธนั้นจะเป็นสหายคู่ใจของเจ้าไปตลอดชีวิต”

พูดจบ โฮ่วเมี่ยนโบกมือเบาๆ ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นภายในคลังอาวุธที่เต็มไปด้วยอาวุธหลากหลายชนิดที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเหล่าศิษย์ก้าวเข้าไป ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ภายในมีทั้งดาบเล่มยาว กระบี่ที่เงางาม ทวนทรงพลัง ธนูที่ดูสง่างาม และอาวุธอีกมากมายที่ส่งแสงสะท้อนแวววาว

บรรยากาศภายในคลังเต็มไปด้วยพลังปราณเข้มข้นที่ล่องลอยในอากาศ คล้ายกับอาวุธแต่ละชิ้นกำลังเฝ้ามองผู้ที่เข้ามา

เหล่าศิษย์เริ่มทยอยเดินไปหยิบอาวุธ บางคนเพียงแตะอาวุธก็ถูกดีดถอยหลังจนล้มลง บ้างก็ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ขณะที่บางคนโชคดี อาวุธยอมรับและเปล่งแสงอ่อนๆ ออกมา

หลินหนิง ศิษย์หญิงร่างเล็กใบหน้างดงาม นางเดินตรงไปหยิบกระบี่เล่มหนึ่ง กระบี่นั้นเงางาม น้ำหนักเบาและคมกริบ คล้ายกับถูกสร้างขึ้นเพื่อนางโดยเฉพาะ

“กระบี่นี้เหมาะกับเจ้าจริงๆ!” หวงจื่อรั่วที่ยืนมองอยู่เอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม

หลินหนิงยิ้มตอบอย่างพึงพอใจ ในขณะที่หวงจื่อรั่วยังคงมองหาอาวุธที่เหมาะกับตัวเองต่อไป

จางอี้หมิงที่ยืนมองดูเหล่าศิษย์หน้าใหม่เลือกอาวุธก็นึกภาพตัวเองในวัยเด็กที่บังอาจหยิบดาบที่ถูกตีขึ้นมาเพื่อเจ้าสำนัก แม้จะถูกดีดออกมาหลายรอบ แต่สุดท้ายก็หยิบมันมาไว้กับตัวได้

อาวุธประจำกายของจางอี้หมิงนั้น นอกจากดาบที่ได้รับมอบมาจากสำนักเทียนหยางแห่งนี้แล้ว ยังมีดาบอีกเล่มหนึ่ง ซึ่งเป็นอาวุธที่มารดาผู้ให้กำเนิดมอบให้ก่อนจากไป แต่นางกลับกำชับว่าให้ใช้งานเฉพาะยามจำเป็นเท่านั้น เขาจึงไม่ค่อยแตะต้องดาบเล่มนั้นสักเท่าไหร่ และมักใช้ดาบจากสำนักเทียนหยางเป็นประจำมากกว่า

ระหว่างที่ทุกคนกำลังเลือกอาวุธอยู่นั้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากด้านหลัง ซุนสีห่าว บุตรชายรองเจ้ากรมคลัง ผู้มีชื่อเสียงในด้านความเย่อหยิ่งและถือดี เดินเข้ามาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เขามองอาวุธรอบๆ ด้วยสีหน้าที่ดูแคลน ก่อนจะกล่าวเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน

“เอาอาวุธที่ทรงพลังที่สุดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”