ตอนที่ 8

วิวาห์(ไม่)ไร้รัก

Writer : Aile'N

ตอนที่ 8

ตากลมมองตามแผ่นหลังของสามีในอนาคตอันใกล้ที่เดินไปสวมกอดผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่ไว้หน้า ทั้งคู่ยิ้มให้กันหวานชื่นก่อนที่ฝ่ายหญิงนั้นจะเหยียดสายตามองมาที่เธออย่างผู้กำชัยชนะ รินลดาพยายามข่มอารมณ์ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สากับอะไรทั้งนั้นก่อนจะเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับคนทั้งสอง

วรธันย์แสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการขยับเก้าอี้ให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งในขณะที่ร่างบางต้องช่วยเหลือตัวเอง พวกเขาแสดงออกชัดว่าเธอเป็นเพียงส่วนเกิน เธอเข้าใจและไม่ถือสาแม้จะเห็นรอยยิ้มและสายตาเยาะเย้ยของผู้หญิงคนนั้นส่งมาอย่างออกนอกหน้าก็ตาม

"นี่เกวลินเป็นคนรักของฉัน" ร่างสูงแนะนำคนข้างกายอย่างไม่ทุกข์ร้อน ดูจะจงใจเน้นย้ำสถานะของอีกฝ่ายให้เธอฟังเสียยิ่งกว่าอะไร

"สวัสดีค่ะ" เสียงหวานเอ่ยทักทายเรียบๆ ไม่ได้แนะนำตัวเองเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะรู้จักเธอแล้วไม่มากก็น้อย ไม่อย่างนั้นวรธันย์คงแนะนำเธอกลับไปบ้างแล้ว

"สวัสดีค่ะ คงไม่ว่าอะไรนะคะถ้าฉันจะขอนั่งด้วย" อีกฝ่ายแย้มยิ้มหวานหยด แกล้งถามด้วยความเกรงอกเกรงใจ ที่มองออกไม่ใช่ว่ารินลดามองคนเป็นแต่หล่อนไม่ได้ปกปิดตัวตนของตัวเองมาตั้งแรกแล้วต่างหาก

"ตามสบายค่ะ" ร่างบางตอบรับเรียบๆ ไม่ทันได้คุยอะไรกันอีกพนักงานก็เข้ามารับออเดอร์ ยอมรับเลยว่าเธอไม่เคยมาที่หรูหราแบบนี้ อาหารแต่ละจานในเมนูนั้นเป็นอาหารต่างชาติเสียส่วนใหญ่ ราคาไม่ต้องพูดถึงแค่เห็นตัวเลขก็ไม่รู้สึกอยากกินแล้ว...

"ตายจริง! พี่ก็ลืมไปว่าน้องหญิงคงจะไม่เคยมากินอาหารหรูๆ ในโรงแรมแบบนี้ ให้พี่สั่งให้ดีกว่าเนอะ" น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเห็นใจปน...ดูถูกดังขึ้น ใครคนนั้นเรียกแทนตัวเองว่าพี่โดยไม่คิดถามความคิดเห็นของใครแม้แต่คู่สนทนาที่เพิ่งพบกัน

"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ เอา Tenderloin Steak...Spaghetti with tomato sauce แล้วก็ Caesar salad เครื่องดื่มขอเป็น Blue Hawaii กับน้ำเปล่าอย่างละแก้วค่ะ" รินลดาปฏิเสธเรียบๆ ก่อนหันไปสั่งอาหารพร้อมด้วยเครื่องดื่มกับพนักงานรวดเดียวก่อนส่งเมนูคืนให้

คนหวังดีประสงค์ร้ายที่ตั้งใจจะแกล้งให้ร่างบางขายหน้าถึงกับเหวอไปชั่วขณะ ความจริงเมนูที่เธอสั่งไปก็ไม่ได้พิสดารหรือยากเกินความสามารถ เป็นอาหารขึ้นชื่อทั่วๆ ไป ในเมนูก็มีชื่อทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทยให้อ่าน เพียงแต่เธอสั่งเป็นสำเนียงอังกฤษอย่างไม่เขินอายเลยทำแผนการของใครคนนั้นคลาดเคลื่อน

"แหม สั่งซะคล่องปากเชียว เคยกินด้วยหรอจ๊ะ" เกวลินกระแอมไอแก้เก้อ ไม่วายหาเรื่อง (ชวนคุย) ด้วยรอยยิ้มหวานอาบยาพิษ...คนร่างสูงข้างๆ ยังคงนิ่งเฉยแม้คนรักของตัวเองจะเอาแต่พูดไม่หยุด ดูท่าจะชอบใจเสียด้วยซ้ำ

"ไม่เคยก็สั่งได้ค่ะ พวกคุณก็รีบสั่งเถอะค่ะ พนักงานยืนรอนานแล้ว..." ร่างบางตัดบทเสียงเรียบ อยากรีบกินรีบกลับแต่ก็คงเป็นไปได้ยาก วรธันย์คงไม่ได้พาเธอมานั่งกินข้าวพร้อมคนรักของเขาเฉยๆ หรอกเชื่อสิ...

คนทั้งสองยอมสั่งอาหารโดยง่าย แต่ก็ไม่วายหยอดคำหวานต่อกันไปมาราวกับคู่รักหนุ่มสาวที่เพิ่งตกลงคบกันใหม่ๆ โชคดีที่โต๊ะอยู่ชิดกำแพงกระจกเลยพอจะมีที่ให้รินลดาวางสายตา แม้วิวจะมีแต่ตึกรามบ้านช่องกับแสงไฟบนท้องถนนก็ยังดีกว่าการทนนั่งมองใครกับใครทำอะไร

"แหม ธันย์ล่ะก็...อย่าทำแบบนี้สิคะ เกรงใจคู่หมั้นของคุณบ้าง" ฝั่งตรงข้ามยังคงมีเสียงสนทนาหวานหยด เธอไม่เห็นได้ยินว่าวรธันย์จะพูดอะไรเลย ได้ยินก็แต่เสียงเกวลินที่พยายามจะพูดดังๆ เพื่อดึงความสนใจจากเธอให้ได้ พอหันไปมองก็เห็นว่าฝ่ายสาวเจ้าเบียดเรือนร่างเข้าหาแทบจะเกยขึ้นบนตักแกร่ง เกรงใจงั้นหรอ? ไม่ใช่ตอนนี้มั้ง ถ้าคิดจะเกรงใจเธอจริงๆ คงไม่มีผู้หญิงคนนี้อยู่ร่วมโต๊ะมาตั้งแต่แรก...

"ทำไมต้องเกรงใจ ในเมื่อผมกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่คุณ...เป็นแฟนผม" วรธันย์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ดวงตาคมเหลือบมองมาเพียงนิดราวกับต้องการเช็คว่าเธอมองอยู่ เมื่อพอใจเขาก็กลับไปมองตาคนรักตาหวานเชื่อม มองๆ แล้วก็เหมาะสมกันดีนะ...

"ขอโทษด้วยนะจ๊ะที่ทำให้ลำบากใจ แต่เราก็...รักกันมาก่อน" คนไม่ได้รู้สึกผิดพยายามขอโทษขอโพยให้เหมือนรู้สึกผิด...ประโยคหลังกับมุมปากที่คล้ายจะเหยียดยิ้มทำให้คนฟังรู้สึกแบบนั้น

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่าที่นี่มันก็...ที่สาธารณะ..." รินลดายกยิ้มบาง เอ่ยค้างไว้พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อให้คนฟังฉุกคิดเอาเองว่าควรจะปฏิบัติตัวแบบไหนในที่แบบนี้

ว่าจะแกล้งยั่วโทสะของอีกฝ่ายแต่พอถูกตอบหลับมาแบบนั้นก็ทำคนทั้งคู่หน้าตึงไปนิดๆ เลยเหมือนกัน จากที่คิดไว้ว่าคงกำจัดได้ไม่ยากเห็นทีคงต้องคิดใหม่ รินลดาดูจะนิ่งเฉยเกินไปจนมองไม่ออกว่าสิ่งที่ทำไปจะมีผลลัพธ์ยังไง

ร่างบางเองก็รู้ถึงจุดประสงค์ของคนทั้งคู่ ทั้งเรื่องที่เขาพาหล่อนมาร่วมโต๊ะด้วย ไหนจะคำพูดและการกระทำที่พยายามแสดงให้เธอเห็นถึงความรักที่ดูจะมากเกินไปจนเหมือนปั้นแต่งของพวกเขา คงจะต้องการบีบบังคับให้เธอรู้สึกผิดและเป็นฝ่ายถอนตัวไปเอง ซึ่งตอนแรกเธอก็รู้สึกเห็นใจอยู่นะ ขนาดรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอกับคุณสุรศักดิ์และคุณนาฏยาแล้ว เพียงแต่พวกท่านไม่เห็นด้วย ตอนนี้แทนที่ทั้งคู่จะแสดงความจริงใจให้เธอเห็นกลับแสดงออกตรงกันข้าม ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณท่านถึงไม่อยากได้เกวลินเป็นสะใภ้

"อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ฉันไม่อยากอ้อมค้อม..." ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของหญิงสาวหน้าสวยคมเรียบตึงขึ้นทันทีเมื่อแผนแรกใช้ไม่ได้ผล สรรพนามแทนตัวเองเริ่มแปรเปลี่ยน หล่อนปรายตามองมายังคนฝั่งตรงข้ามอย่างไม่พอใจแต่ก็ยังเก็บอาการอยู่หลายส่วน

รินลดาเองก็ยืดตัวตรงเตรียมตัวตั้งรับอย่างเต็มที่ มันช่วยไม่ได้ที่ถึงแม้เธอจะไม่อยากมีปัญหากับใคร แต่ในจุดที่ยืนอยู่ตอนนี้นั้นไม่สามารถเลี่ยงคนทั้งคู่ได้จริงๆ สิ่งที่พอจะทำได้ก็มีแต่อดทนกับอดทนมากๆ เท่านั้น

"รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ เธอกำลังทำลายชีวิตคู่ของเราสองคน ถ้ายังมีจิตสำนึกที่ดีล่ะก็หลีกทางไปซะ! " น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานแข็งกร้าวขึ้นพร้อมกับแววตา ร่างบางไม่ได้ตกใจเพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตาก็รู้แล้วว่าเหตุการณ์ราวๆ นี้จะต้องเกิดขึ้น อีกฝ่ายเริ่มพูดจาดีด้วยในตอนแรก แต่สีหน้าและแววตาไม่ได้สอดคล้องไปตามกัน ไม่รู้ว่าหล่อนเป็นไบโพล่าหรือเปล่า...

"พวกคุณ...คบกันมากี่ปีแล้วคะ" รินลดาถอนหายใจอย่างตึงเครียด ลำพังแค่วรธันย์คนเดียวเธอก็เหนื่อยใจจะแย่ นี่ต้องมาเจอคนประเภทเดียวกันกับเขาอีก

"สองปี! " เกวลินตอบเสียงเข้ม เชิดใบหน้าขึ้นอย่างเย้ยหยัน แม้ความจริงแล้วจะพูดเกินจริงเพื่อข่มคนฟังก็ตาม

"แล้วมัวทำอะไรกันอยู่ ถึงไม่แต่งงานกันก่อนที่ฉันจะเข้ามา? " เสียงหวานย้อนถามกลับราบเรียบ ไม่ได้จะเหน็บแนบหรือถากถางแต่อย่างใด เพราะถ้าพวกเขาแต่งงานกันก่อนหน้าที่เธอจะเข้ามา เธอก็จะไม่ได้อยู่ในสถานะที่อึดอัดแบบนี้ไง

ดูเหมือนคำถามนั้นจะทำคนฟังตอบลำบากถึงได้อึกอักไม่ตอบกลับในทันทีเหมือนคำถามก่อนหน้า...แม้แต่ร่างสูงเองก็ยังเปลี่ยนท่าทีด้วยรู้ดีว่าเพราะเหตุใด ใครจะพูดเรื่องแต่งงานกันเล่าในเมื่อความสัมพันธ์เริ่มต้นของเขากับเกวลินเกิดจากความใคร่ พ่อแม่ก็ไม่เคยพาไปหา เจอกันแค่ข้างนอกไม่เคยไปเหยียบถึงบ้านของกันและกันเลยสักครั้ง

"เราแต่งแน่ ถ้าเธอไม่เข้ามาซะก่อน! " คนที่เพิ่งหาเสียงเจอพยายามตอบออกมาอย่างมาดมั่น แม้จะรู้เต็มอกว่าความจริงเป็นอย่างไร แต่เพื่อกำจัดรินลดายังไงก็ต้องโกหกให้เนียนๆ ไปก่อน

"ฉันเองก็เห็นใจพวกคุณนะคะ แต่การตัดสินใจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่ฉัน ถ้าพวกคุณอยากคัดค้านก็ไปบอกคุณท่านเอาเอง" ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง เธอเข้าใจทั้งคู่แต่สิ่งที่ทั้งคู่ทำไม่ถูกคือการมาบีบบับคับเธอ แทนที่จะควงคู่กันไปขอความเมตตาจากคุณท่านดีๆ

"โกหก! ถ้าแกไม่ยอมตกลง ใครที่ไหนจะไปบังคับแกได้ นอกเสียจากว่าอยากได้เงิน อยากจับผู้ชายรวยจนตัวสั่น! " คนฟังหน้าชานิดหน่อยเมื่อสรรพนามที่ถูกเรียกเริ่มเปลี่ยนไปตามแรงอารมณ์ ไม่คิดเลยว่าคนสวยๆ ทำนิสัยแบบนี้แล้วจะไม่น่ามองเป็นอย่างมาก...

"แล้วฉันสามารถบังคับคุณท่านได้ด้วยหรอคะ คุณธันย์ก็น่าจะรู้จักคุณพ่อคุณแม่ของคุณดี ใช่มั้ยคะ? หรือว่า...ไม่เคยสนใจพวกท่านเลย? " รินลดาย้อนกลับเสียงเรียบ ไม่วายหันไปเหน็บร่างสูงที่เอาแต่นั่งทำหน้าน่าหมั่นไส้โดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอไม่พอใจเขาตั้งแต่ยังไม่เจอหน้า ตลอดระยะเวลาที่คุณหญิงเข้าโรงพยาบาลเธอไม่เคยเจอหน้าเขาเลยสักครั้ง ไม่รู้ว่ายังกล้าเรียกตัวเองว่าลูกอยู่อีกหรือเปล่า

"นี่เธอ..!! ? " วรธันย์แทบอยากจะพุ่งข้ามโต๊ะไปหาคนพูดด้วยความโกรธจัด กล้าดียังไงมากล่าวหาเขาแบบนั้น!

"ขอโทษทีค่ะ แค่พูดไปตามที่เห็น...และเห็นว่าวันที่คุณแม่คุณเข้าห้องผ่าตัด...คุณไม่เคยไปเยี่ยมท่านเลย" คราวนี้ร่างสูงถึงกับพูดไม่ออก ความจริงจากปากร่างบางทำเอาเจ็บจนหน้าชา เขายอมรับผิดเพราะช่วงนั้นเครียดๆ เรื่องทำงานและพ่อก็เอาแต่พูดเรื่องแต่งงานมีทายาทจนพาลทำให้ทะเลาะกันบ่อยครั้ง เลยทำให้ไม่อยากเจอหน้า ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเขาไม่ได้เจอแม่เลยเช่นกัน

"นี่แกจะเปิดสงครามกับพวกฉันจริงๆ สินะ อย่านึกว่ามีคนให้ท้ายแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรแกนะ! " พอคำพูดทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ เกวลินก็เริ่มเอากำลังข่มขู่

"ก็ถ้าฉันเป็นอะไรไป คุณก็คือผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียว...อ้อ อาจจะมีคุณด้วย ใช่มั้ยคะ" เสียงหวานตอบยียวน เธอแสร้งทำเป็นเพิ่งนึกได้ก่อนหันไปจ้องหน้าว่าที่สามีตอนถามประโยคหลัง

"นี่แก..!! " เกวลินหวีดร้องอย่างเหลืออด แต่ก็ต้องหยุดไว้แค่นั้นเมื่อพนักงานเริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ หล่อนแย้มยิ้มพลางกล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท ผิดกับตอนแปลงร่างเป็นยักษ์ก่อนหน้าราวกับเป็นคนละคน

"ทานก่อนเถอะค่ะ ค่อยคุยทีหลัง เดี๋ยวอาหารจะเย็นซะก่อน" ร่างบางพูดขึ้นหลังพนักงานเดินออกไป อาหารราคาแพงหน้าตาย่อมดูดีตามไปด้วย ตอนนี้กระเพาะของเธอจึงประท้วงว่าหิวเต็มที

"คิดว่าฉันจะกินลงหรือไงฮะ! " คนฝั่งตรงข้ามแค่นเสียงอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะถูกชวนกินข้าวในสถานการณ์แบบนี้

"ไม่รู้สิคะ แต่คงต้องขอทานก่อน" เธอเอ่ยขอเป็นมารยาทพลางยิ้มบางอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับมองว่าเป็นการกระทำยั่วโทสะ กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ติดตรงถูกคนตัวใหญ่จับไหล่ไว้ ก่อนพยักพเยิดใบหน้าประมาณว่าให้กินก่อนค่อยคุย ตลกดีเหมือนกันที่เขาเชื่อฟังคำพูดของเธอด้วย...

"ตกลงเธอจะไม่ยอมหลีกทางดีๆ ใช่มั้ย" เมื่อกินอิ่มเกวลินก็ยิงคำถามใส่รินลดาทันทีราวกับเฝ้ารอเวลานี้มาเนิ่นนาน

"ฉันบอกไปแล้วค่ะว่าฉันไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรทั้งนั้น พวกคุณต้องไปคุยกับคุณท่านเอาเอง ถ้าพูดดีๆ พวกท่านอาจจะยอมยกเลิกงานแต่งให้ก็ได้นะคะ" ร่างบางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พยายามตอบคำถามของอีกฝ่ายอย่างใจเย็นเพราะอยากกลับห้องไปพักผ่อนเต็มแก่..

"แค่แกหายไปสักคนเรื่องมันก็จบ ต้องการเงินใช่มั้ย อยากได้เท่าไรพวกฉันจะจ่ายให้! " คนพูดเหยียดยิ้ม หล่อนยังคงดื้อรั้นจะบีบบังคับให้คนฟังพาตัวเองออกไปให้ไกล คราวนี้ไม่ใช่กำลังข่มขู่แต่เป็นอำนาจเงิน!

"เห้อ...ฉันจะขอตอบอีกครั้งและจะเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ฉันไม่ได้ต้องการเงิน...และฉันก็ไม่ได้อยากจะมาอยู่ในสถานะนี้ แต่ฉันปฏิเสธไม่ได้จริงๆ พวกคุณต้องไปคุยกับคุณท่านเอาเอง เข้าใจตรงกันนะคะ" น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกอย่างจริงจัง ดวงตากลมมองสบตาคนทั้งคู่มั่นคงไม่คิดหลบ แต่คนมีทิฐิยังไงก็ไม่ยอมเข้าใจ...

"หึ ที่ไม่อยากได้เงินจากฉัน ก็เพราะว่าถ้าได้แต่งงานกับธันย์เธอจะได้มากกว่านี้ใช่มั้ยล่ะ! "

"แล้วแต่จะคิดเถอะค่ะ ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จะไปต่อกันก็ได้นะคะ แต่ฉันคงต้องขอตัวกลับก่อน โชคดีค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตัดบทอย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายมีอะไรจะพูดถากถางเธออีก สิ้นคำก็ปลีกตัวออกมาอย่างเสียมารยาทเพราะเหนื่อยที่จะพูดแล้ว ในเมื่อพูดอะไรไปก็ดูไร้ประโยชน์ พวกเขาอยากคิดอยากทำอะไรก็ปล่อยพวกเขาคิดทำไปก็แล้วกัน...

..

..

..

..

เอาเด้~ น้องไม่ยอมให้รังแกง่ายๆ เด้อ