ログイン“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 105 วี๊ดดดดด เสียงนกหวีดดังเรียกให้นักกีฬาบาสทุกคนเดินมารวมกันที่กลางสนามเพื่อจับสลากเลือกฝ่ายเริ่มเกม จังหวะนั้น จินกำลังเดินมาพร้อมเพื่อนร่วมทีม ก็เบนทิศทางกะทันหัน ก้าวขายาว ๆ พุ่งตรงมาทางไอมิเอะ ทำเอาไอมิเอะชะงักไปทั้งร่าง หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม ยิ่งเมื่อดวงตาคมเข้มจ้องตรงมาที่เธอต
บทที่ 97 “มันผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน มันดูปุ๊บก็รู้ว่ามึงซื่อบื้อ แล้วมึงก็เสือกไปทำตัวเป็นเหยื่อให้มันหลอก หน้าโง่อย่างมึง ไม่ทันเกมมันหรอก ยิ่งมันเห็นมึงง่าย มันก็ยิ่งหลอกแดกมึง อีเด็กโง่” “...ฮือฮึก” คำพูดของนานะทำเอาไอมิเอะเม้มปากสั่น ก่อนน้ำตาจะไหลพรั่งพรูอย่างห้ามไม่อยู่ “กูรู้ว่ามึงซื่อบื้
“เล่นแรงไปไหมไอ้เหี้ย แข่งบาสนะเว้ย! ไม่ใช่แข่งมวยไทย” นักกีฬาฝั่งตรงข้ามต่อว่าจิน ซึ่งจินก็ยืนเช็ดเหงื่อที่กรอบหน้า ดวงตาคมกริบใต้เส้นผมเปียกชื้นเหงื่อเหลือบมองอย่างไม่แยแส “เล่นแรงแล้วไง กากก็แพ้ไป” แล้วจินก็เอ่ยเสียงเรียบทำให้ฝั่งตรงข้ามหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธทันที “มึงพูดจาหมาๆ แบบนี้ได้ไงวะ!
แต่ยังไม่ทันได้หายใจ เขาก็กระแทกแก่นกายสวนเข้ามาอย่างหนักหน่วง ไม่ยั้งแรงแม้แต่น้อย แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้รถสั่นสะเทือน จังหวะถี่และแรงจนรถยนต์โยกไหวเป็นจังหวะอย่างชัดเจน ไอมิเอะกัดฟันพยายามทน เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ มือเล็กจิกกับเบาะเพื่อหาที่เกาะ แต่จินกลับเอื้อมมือใหญ่มาบีบแก้มทั้งสองข้างของเ







