เข้าสู่ระบบ“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
“เมื่อคืนโทรไป...ทำไมไม่รับ” เสียงทุ้มต่ำพูดลอดไรฟันพลางกัดกรามแน่น คำพูดนั้นเบาแทบจะเป็นกระซิบ แต่มันดังก้องในหัวเธออย่างชัดเจนจนขนลุก เธอหันมองเขาเล็กน้อย ตาเบิกโพลงเพราะไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจถึงขั้นนั้น “…เราเหนื่อย...เลยเผลอหลับ…” เธอพูดเสียงเบา ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจก็ร่วงวูบไปอยู่ที่พื้น ร
ริมฝีปากหยักได้รูปของจินเม้มเข้าหากันแน่นขึ้นนิดหน่อย สีหน้าดูไม่สะทกสะท้าน แต่ลมหายใจที่ผ่านช่องอกหนานั้นหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ สายตาของจิน ทำเอาโต๊ะทั้งโต๊ะสัมผัสได้ถึงออร่าร้อนระอุที่จินส่งออกมา แม้เขาจะนั่งนิ่งเงียบ แต่แรงกดดันนั้นกลับรุนแรงจนแม้แต่เส้นด้ายยังแอบเหลือบมองด้วยความเสียวสันหลัง แล
“ไม่ได้ชัดเหี้ยไรทั้งนั้น กูแค่เห็นว่าแม่งได้ยาก กูอยากได้ กูก็ต้องลงทุนหน่อย จีบแล้วไง ได้แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะทิ้งหรือจะเก็บ” สำหรับจิน ของแบบนี้ มีก่อนได้ก่อน ที่เหลือค่อยคิดทีหลัง จะรักไม่รักไม่รู้ รู้แค่อยากได้ก่อน เดี๋ยวที่เหลือค่อยว่ากัน เอามาให้ได้ก่อน เรื่องรู้สึกค่อยเคลียร์ทีหลัง มี
ตอนนั้นเขาไม่ได้พูดเพราะอิน ตอนนั้นไม่ได้รู้จักเธอจริงๆ ด้วยซ้ำ แค่เจอหน้าบ่อยๆ เพราะเรียนห้องเรียนเดียวกัน เท่านั้นเอง แต่เพื่อนทั้งสองดันจดจำคำพูดนั้นไว้อย่างฝังใจ มองว่านั่นคือ ‘รักแรกของจิน’ แล้วก็พยายามปั่น พยายามเชียร์ให้สมหวังมาตลอด ทั้งที่ความจริงแล้ว ตอนนั้นจินแค่พูดไปงั้น แบบเดียวกับที่







