ログイン“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ อยากใส่ใจ” เส้นด้ายทำเสียงอ้อนพร้อมกับทำท่าชูมือเท้าคาง “อยากใส่ใจหรืออยากเสือก” ทิศเหนือเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แสบสันเต็มระดับ พร้อมเหล่ตามองด้วยหางตาแบบรู้ทันสุด ๆ “กูผิดเหรอที่กูเป็นคนไทย? คนไทยชอบใส่ใจทุกรายละเอียด โดยเฉพาะเรื่องของคนอื่น!” เส้นด้ายก็ตอบกลับเสี
“กูก็เหมือนกัน” ไตเติลตอบตามอย่างไว “จิน มึงจะเรียนที่ไหนเหรอ?” เส้นด้ายหันไปถามเจ้าตัวต้นเรื่องบ้าง “ไม่รู้ ยังไม่ได้ตัดสินใจ” จินตอบสั้น ๆ แบบเดิม น้ำเสียงไม่สนโลก แต่สายตานั้นยังไม่ได้ละไปจากไอมิเอะเลย “พวกมึงไม่วางแผนชีวิตกันเลยเหรอ อีกห้าเดือนก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ทำไมทำตัวเอ้อระเหยลอ
มันเหมือนกับว่าเธอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาเข้ามามีอำนาจเหนือร่างกายและจิตใจของเธอไปแล้ว ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความปั่นป่วนในอก กลับยิ่งทำให้เธออยากให้เขาทำอะไรบางอย่างต่อไป จินไม่หยุดแค่การลูบ เขายังคงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่า
“แล้วจะไม่รับแอดสักคนเลยเหรอ ห้าพันคนนี้มึงปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ เลย?” ยี่หวาแทบจะตบโต๊ะ ไอมิเอะก็ยิ้มแห้ง ๆ พลางกดปิดแอป เธอไม่ได้ตอบอะไร สีหน้าก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเลย “ห้าพันคนนี่น่าจะแอดมาทั้งโรงเรียนเรานะ ไอ้เด็กนั่นมันเอาเฟซมึงให้คนอื่นด้วยแน่เลย ถึงได้แอดมาในเวลาไล่เลี่ยกันเยอะขนาดนี้” เส้นด้ายพู







