LOGIN“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
บทที่ 172 ก็ชะงักไปเสี้ยววินาที แววตาราวกับกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ ท่านรองนายกมองสลับระหว่างไอมิเอะกับดยุกคาลไมค์ราวกับพยายามจับต้นสายปลายเหตุว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจากยุโรปเหนือผู้มีพระเกียรติสูงส่งเฉียดฟ้าขนาดนั้น ถึงได้หยุดสายตานานเกินจำเป็นใส่เด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่ง แต่ก็เพียงเท่านั้น
“อย่าก่อเรื่อง” ท่านรองนายกฯ หันไปกัดฟันบอกลูกชาย พูดเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน “ถึงแกไม่กลัวตาย...แต่ยัยเด็กนั่น...” “...!!!” ประโยคสุดท้ายทำให้จินชะงัก เหลือบตามองผู้เป็นพ่อ ทว่าสายตาคมจัดยังคงเต็มไปด้วยไฟหึงที่เดือดพล่าน ไม่ลดลงสักนิด แม้ถูกเตือน เขาดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด บ่า
บทที่ 167 จินขยับเข้ามาจากด้านหลังโดยไม่บอกไม่กล่าว ท่อนแขนแข็งแรงโอบเอวเธออย่างถือสิทธิ์จนคนตัวเล็กเซไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นเหงื่อหลังวิ่งคบเพลิงเจือกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุมท้ายทอยเธอ ทำเอาไอมิเอะชะงักอย่างห้ามไม่ได้ แม้สีหน้าเธอจะพยายามนิ่ง แต่แก้มกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ “วันนี้สวยจัง” เสียงทุ้มเฉ
บทที่ 173 ไอมิเอะนั่งตัวเกร็งอยู่บนถังน้ำมันของบิ๊กไบค์ ใบหน้าก็แดงจัดจนร้อนผ่าว เธอพยายามก้มหน้าหลบ ไม่กล้าเงยขึ้นไปสบตาคนด้านหลังที่กำลังกอดเอวเธอไว้แน่นด้วยหนึ่งแขน มืออีกข้างจับแฮนด์แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะร่วงหล่นไป เธอกัดริมฝีปากอย่างพยายามควบคุมตัวเอง แต่ก็ยังเผลอเหลือบตาขึ้นไปมองเสี้ยวหน้าคม







