Se connecterPartager
ตอนที่ 29: ความจริงจากปากเพื่อน
Date de publication:
2026-05-28 12:34:24
Dernier chapitre
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 56 : ฟ้าหลังฝน... มีตะวันคอยนำทาง (จบ)
บรรยากาศใต้ต้นจามจุรีกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง อาทิตย์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบและรังสีอำมหิตของตนเอง ชายหนุ่มรีบหันขวับกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที ทันใดนั้น...แววตาดุดันขึงขังเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ห่วงใย และหวาดกลัวว่าคนรักจะได้รับความกระทบกระเทือนใจ“เรนครับ... เรนเป็นอะไรไหมครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า พี่ขอโทษ... ปล่อยให้พวกมันมาปากดีใส่เธอแบบนี้” อาทิตย์เอ่ยเสียงสั่นเครือ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปจับไหล่บางของรินรดาเบา ๆ พลางสำรวจร่างกายของเธอด้วยความลนลาน รินรดามองท่าทางเลิ่กลั่กของชายหนุ่มตรงหน้าแล้วความตึงเครียดทั้งหมดก็มลายหายไป หญิงสาวส่งยิ้มละมุน ยื่นมือนุ่มทั้งสองข้างไปกุมมือหนาของเขาเอาไว้ “เรนไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะพี่อาทิตย์ ไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย แล้วก็ไม่ได้ร้องไห้ด้วย... เห็นไหมคะ”อาทิตย์มองใบหน้าหวานที่ไร้หยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยความเข้มแข็งสตรองเด็ดเดี่ยวของรินรดาแล้ว ชายหนุ่มก็ลอบถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก หัวใจที่เต้นรัวค่อย ๆ สงบลง เขาขยับเข้าไปใกล้ดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามาโอบกอดหมับไว้อย่างแส
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 55 : วันแห่งความสำเร็จ
เสียงเพลงมาร์ชประจำมหาวิทยาลัยดังแว่วมาตามสายลมโชยอ่อน บรรยากาศรอบอาณาเขตหอประชุมใหญ่คราคร่ำไปด้วยฝูงชนในชุดแต่งกายสุภาพ เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจผุดขึ้นให้เห็นในทุกตารางนิ้ว วันนี้คือวันพิธีพระราชทานปริญญาบัตร บรรดาบัณฑิตใหม่ในชุดครุยวิทยฐานะสีดำขลิบแถบสีตามคณะต่างพากันยืนถ่ายรูปคู่กับครอบครัวและกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างชื่นมื่นหนึ่งในนั้นคือกลุ่มวิศวกรรมศาสตร์... และบัณฑิตป้ายแดงที่เป็นจุดสนใจของคนเกือบทั้งคณะคงหนีไม่พ้น ‘อาทิตย์’ ประธานรุ่นและเฮดว้ากจอมโหดผู้ที่จะเป็นตำนานของรุ่นนี้“เฮ้ย ไอ้อาทิตย์ ทางนี้โว้ย หันหน้าหล่อ ๆ ของมึงมาทางกล้องนี่หน่อย”เสียงตะโกนของโน้ตดังแหวกฝูงชนพร้อมกับชูกล้องถ่ายรูปในมือขึ้น เก่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบขยับเข้าไปกอดคอเพื่อนสนิทที่วันนี้อยู่ในชุดครุยวิศวะเต็มยศ ใบหน้าคมคายของอาทิตย์ที่มักจะบึ้งตึงดุดันอยู่เสมอ บัดนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างกังวาน แววตาคู่คมฉายประกายแห่งความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด“ในที่สุดมึงก็จบจนได้นะไอ้ประธานรุ่นกิตติมศักดิ์ เรียนจบก่อนเมียมันรู้สึกยังไงบ้างวะ” โน้ตเอ่ยแซวขำ ๆ หลังจากกดชัตเตอร์รัว ๆ ไปหลายภา
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 54 : ยอดดวงใจของประธานรุ่น
การกลับเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวของรินรดาหลังจากวันนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมไปด้วยพลัง หญิงสาวตั้งหน้าตั้งตาเรียนเพื่อชดเชยเวลาที่ขาดหายไปอย่างไม่ย่อท้อ สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในกิจวัตรประจำวันของเธอก็คือ การทำขนมไทยโบราณส่งขายตามออร์เดอร์ของอาจารย์และกลุ่มนักศึกษาในมหาวิทยาลัย เพื่อหารายได้เสริมสร้างความภาคภูมิใจให้แก่ตนเอง โดยมีพื้นที่ห้องครัวกว้างขวางในคอนโดมิเนียมหรูของอาทิตย์เป็นฐานบัญชาการใหญ่ และแน่นอนว่า... คนที่กระตือรือร้นกับเรื่องนี้ที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นประธานรุ่นคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้เคยหยิ่งผยองคนนั้นนั่นเอง“เรนครับ... กล่องขนมชั้นล่างสุดนี่เอาไปส่งที่คณะอักษรศาสตร์ใช่ไหมครับ”อาทิตย์ในชุดเสื้อช็อปวิศวะขัดมัน ซ้ำยังตั้งใจพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มผิดกับมาดดุดันในอดีตยามที่เขาก้มลงยกตะกร้าหวายใบใหญ่ซึ่งอัดแน่นไปด้วยกล่องขนมเปียกปูนและวุ้นมะพร้าวอ่อนหอมกรุ่นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เฮดว้ากหน้าดุเสือยิ้มยาก บัดนี้ได้กลายร่างเป็น ‘พ่อบ้านใจกล้า’ เดินหิ้วตะกร้าขนมไทยสีหวานเดินตามหลังนักศึกษาหญิงตัวเล็ก ๆ สลับกับคอยสะพายกระเป๋
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 53 : รอยยิ้มที่ต้องปกป้อง
ตามข้อตกลงที่ให้ไว้ก่อนกลับกรุงเทพฯ อาทิตย์สัญญาว่าจะไม่เข้ามาวุ่นวายหรือบงการชีวิตของเธอในมหาวิทยาลัยจนทำให้เธออึดอัด ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะนั่งฟังเงียบ ๆ ปล่อยให้รินรดาได้ระบายความอัดอั้นและพูดคุยหัวเราะกับก้อยอย่างเต็มที่ ดวงตาคู่คมทอดมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนรักด้วยความรู้สึกอุ่นซ่านในใจ... นี่แหละคือรอยยิ้มที่เขาเคยทำลาย และจากนี้เขาจะเป็นคนปกป้องมันเอง“เออเรน... แล้วเรื่องค่าเทอมกับค่าหอพักในเทอมนี้แกจัดการยังไง ให้ฉันช่วย...” ก้อยเอ่ยถามด้วยความห่วงใยตามประสาเพื่อนที่รู้ว่าฐานะทางบ้านของรินรดาไม่ได้ร่ำรวย“เรื่องนั้น...” รินรดาอึกอัก หันไปมองคนข้างกาย“เรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างของเรน... กูจัดการเคลียร์ให้หมดแล้ว ทั้งทุนการศึกษา ค่าเทอม ค่าใช้จ่ายส่วนตัว” อาทิตย์เป็นคนตอบแทนน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทำเอาโน้ตและเก่งถึงกับพ่นน้ำออกจากปาก“เฮ้ย มึงสายเปย์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้อาทิตย์” โน้ตอุทาน“กูแค่ดูแล... คนรักของกู” อาทิตย์ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงหนักแน่นจนรินรดาต้องแอบหยิกหมับเข้าที่ต้นขาแกร่งใต้โต๊ะด้วยความหมั่นไส้ ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยแต่กลับคว้ามือนุ่มมาจับกุมไว้แน่นใต้โต๊ะไม่ยอม
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 52 : คืนสู่รัง
กลิ่นอายของละอองฝนและละอองดินของบ้านสวนในต่างจังหวัดค่อย ๆ เลือนหายไปตามระยะทาง แทนที่ด้วยทัศนียภาพของตึกสูงระฟ้าและจราจรที่ติดขัดอันเป็นเอกลักษณ์ของกรุงเทพมหานคร รถยนต์คันหรูของอาทิตย์เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตเมืองหลวงอย่างนิ่มนวล โดยมีตัวเขาทำหน้าที่เป็นสารถีอย่างแข็งขันตลอดการเดินทางหลายชั่วโมงตลอดการเดินทาง ชายหนุ่มแทบจะไม่ยอมให้มือเรียวของเธอต้องขยับทำอะไรเลยแม้แต่น้อย น้ำดื่มถูกเปิดฝาเตรียมพร้อม ทิชชู่ถูกส่งให้ถึงมือ ซ้ำยังคอยเอื้อมมือหนามากุมมือเธอไว้บนตักเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจกระโดดหนีลงจากรถไปเสียดื้อ ๆ สรรพคุณความเอาใจใส่ระดับสิบเต็มสิบนี้ทำเอารินรดาแอบอมยิ้มและรู้สึกหน้าร้อนผ่าวอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งรถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าจอดในอาณาเขตคอนโดมิเนียมระดับพรีเมียมใจกลางเมืองของอาทิตย์“ถึงแล้วครับเรน... นั่งรออยู่บนรถก่อนนะ เดี๋ยวพี่เดินไปเปิดประตูให้” อาทิตย์เอ่ยเสียงนุ่มรีบดับเครื่องยนต์แล้วถลันลงจากรถราวกับกลัวจะทำหน้าที่บกพร่อง ชายหนุ่มเปิดประตูฝั่งคนนั่ง ยื่นมือแกร่งไปรองรับมือบางของเธอให้ก้าวลงมาจากรถอย่างทะนุถนอม รินรดามองมือกว้างที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมคาย
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 51 : ปลดล็อกหัวใจของเกียร์
แสงทองวันใหม่ทอประกายลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนเก่า ขับไล่ความมืดมิดและหยาดฝนที่เพิ่งซาเม็ดไปเมื่อรุ่งสาง ไอเย็นของฝนเมื่อคืนยังคงหมุนเวียนอยู่ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยม บนเตียงไม้หลังเดิมบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยร่องรอยของความวาบหวามจากค่ำคืนที่ผ่านมารินรดาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าสู่โสตประสาทคือความอุ่นจากแผงอกแกร่งที่เธอหนุนนอนอยู่ แขนแกร่งของอาทิตย์ยังคงพาดรองคอของเธอ มืออีกข้างโอบกอดร่างบางของเธอเอาไว้แนบชิดราวกับสมบัติล้ำค่าที่กลัวว่าจะหลุดลอยหายไป หญิงสาวก้มลงมองเรือนร่างของตัวเองที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความระบมช่วงกลางลำตัวและรอยรักสีกุหลาบที่ตีตราอยู่ตามผิวเนื้อขาวผ่อง เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน พลันหัวใจดวงน้อยก็ดิ่งวูบลงสู่ความเงียบงัน น้ำตาเม็ดโตเริ่มเอ่อคลอหน่วยตาด้วยความสับสนและหวาดกลัว‘เราทำอะไรลงไป... ทำไมเราถึงใจง่ายยอมเขาอีกแล้ว’ความคิดแง่ลบเริ่มรุมเร้าเข้ามาในสมอง รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกั้นเสียงสะอื้น เธอรู้สึกสมเพชตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์และความโหยหาชั่ววูบอยู่เหนือเหตุผล และที่เหนือสิ่งอื่นใดปมในใจที่ใหญ่ที่สุ
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 7 : ความลับที่ถูกล้างออก
อาทิตย์กึ่งลากกึ่งจูงเรนออกมาจนถึงโซนซักล้างด้านหลังคลับที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากสปอตไลต์ดวงเล็ก เขาเหวี่ยงแขนเธอออกจนร่างบางเซไปปะทะกับผนังปูนเย็นเยียบ"ปล่อยฝนนะ คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้" เรนพยายามดัดเสียงตีหน้าซื่อปฏิเสธสุดชีวิต "ฉันไม่ได้รู้จักคุณ ฉันชื่อน้ำฝน ไม่ใช่คนที่คุณคิด
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 6: เมื่อความสวยมีราคาที่ถูกลบ
แสงไฟนีออนระยิบระยับของย่านทองหล่อดูพร่าเลือนในสายตาของเรนภายใต้คอนแทกต์เลนส์สีเทาหม่น รองเท้าส้นเข็มราคาแพงที่เธอหยิบมาใส่รัดเท้าจนเจ็บร้าว แต่ความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้กับก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกเธอยืนอยู่หน้าทางเข้า 'The Velvet' คลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแ
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 5: ค่าของชีวิต
หน้าห้องไอซียู (ICU) โรงพยาบาลรัฐบาลเสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินที่เงียบเชียบ เรนวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ที่มีป้ายไฟสีแดงสว่างวาบเขียนว่า 'ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต'ร่างกายที่เคยสั่นเทาเพราะความกลัวจับผิดของอาทิตย์ บัดนี้กลับสั่นสะท้านด้วยค
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้อง
ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้องโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ (โรงช้าง) เวลา: 12:15 น.บรรยากาศที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวยาวของแก๊งเฮดว้ากปี 4 ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ อาทิตย์วางสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าเฟซบุ๊กของ "น้ำฝน" ค้างไว้ สายตาคมกริบจ้องสลับไปมาเปรียบเทียบระหว่างหญิงสาวพราวเสน่ห์ในจอ กับร่างเล็กในชุดช็อปโคร่
Vous vous intéresseriez aussi à
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ205.7K Vuesยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.7K Vuesท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง82.3K VuesGardener คนสวนชวนแซ่บ
กาสะลอง69.8K Vuesเพลย์บอยร้ายร่ายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม166 Vuesเมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี2.0K Vuesล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+)
ผัดบวบ55 Vuesถูกแฟนเก่าทิ้งและแต่งงานกับมหาเศรษฐีพันล้าน
Paddi white 86 Vues
