ไม่มีสิทธิ์อย่างถาวร

“กวงจื่อหมิง กวงไป่หลง วันนี้ตระกูลหยางกำลังจัดงานหมั้นของหยางเฟยฮวากับคนรักของนาง ข้าผู้เป็นบิดาของฝ่ายหญิงขอเชิญพวกเจ้าเข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ แต่หากไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร”

หยางจิ้งถงเอ่ยเชิญสหายสนิทกับอดีตบุตรเขย เข้าร่วมงานเลี้ยงหมั้นหมายของบุตรสาว เขาออกมาต้อนรับผู้มาเยือนด้วยตนเอง จึงต้องเอ่ยเชิญไปตามมารยาท ถึงแม้ในใจจะอยากเชิญเพียงสหายก็ตาม

“เฟยฮวากำลังหมั้นหรือขอรับท่านอา”กวงไป่หลงรีบซักถามอย่างร้อนใจ ความรู้สึกของเขายามนี้เต็มไปด้วยความเสียดายและเสียใจ

น้ำเสียงของรองแม่ทัพหนุ่มร้อนรนและหมดหวัง จนกวงจื่อหมิงผู้เป็นบิดานึกสงสาร ที่พวกเขามาเยือนตระกูลหยางในวันนี้ เพราะบุตรชายร้องขอให้ช่วยพูดกับอดีตลูกสะใภ้ ให้นางหวนกลับคืนมารับตำแหน่งฮูหยินเอกรองแม่ทัพดังเดิม

“อืม เป็นเช่นนั้น คงไม่ผิดอะไรเพราะนางก็ไร้พันธะ ทางด้านบุรุษที่มาขอหมั้นหมายก็ไม่รังเกียจเรื่องหย่าร้าง ทั้งสองคนต่างมีใจให้กันและพร้อมใช้ชีวิตร่วมกัน”

หยางจิ้งถงถือโอกาสนี้กล่าวตอกย้ำอดีตบุตรเขยสักหน่อยเถิด ทำสีหน้าท่าทางเสียดายให้ผู้ใดมอง เขาไม่เอากำปั้นทุบหน้าขาว ๆ ก็ดีมากเท่าไหร่ เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของสองตระกูล และเชื่อฟังคำกล่าวของบุตรี เขาจึงอดทนใจเย็นได้ถึงเพียงนี้

“กวงจื่อหมิง อยากพาบุตรชายของเจ้าเข้าร่วมงานหรือไม่ ข้าออกมานานเกรงว่าญาติผู้ใหญ่ฝ่ายชายจะตำหนิเอาได้”เจ้าบ้านเร่งรัดเอาคำตอบ ไม่กล้าเข้ามาก็กลับไปเสีย!

“อืมไป ๆ อาหลงเข้าไปแสดงความยินดีกับน้องเถิด”

“ขอรับ”

กวงไป่หลงเดินตามบิดาเข้ามาในห้องโถง ซึ่งใช้สำหรับจัดพิธีหมั้นด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เขาตั้งใจตามบิดามาที่ตระกูลหยางเพื่อขอโอกาสคบหากับหยางเฟยฮวาอีกครั้ง ไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้จะเป็นวันหมั้นของนางกับบุรษอื่น โอกาสเพียงน้อยนิดของเขาถูกตัดสิทธิ์จนขาดสะบั้น ไม่เหลือแม้กระทั่งสิทธิ์ให้เหลียวมอง

ในใจของผู้ที่เคยเป็นอดีตสามี ก็นึกเป็นห่วงอดีตภรรยาอยู่ไม่น้อย เกรงว่านางจะถูกบุรุษเข้ามาหลอกลวง และผลาญทรัพย์สมบัติของตระกูลหยาง เห็นทีคงต้องกล่าวตักเตือนกันสักหน่อย

เมื่อสองคนพ่อลูกตระกูลกวง เดินเข้ามายังห้องโถงที่จัดทำพิธีหมั้น ก็ต้องรีบคุกเข่าลงเคารพผู้ปกครองแคว้นเฮ่อ ซึ่งกำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจ

“ถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

บุรุษตระกูลกวงตกใจอีกหนึ่งเรื่อง เมื่อเห็นเฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้นั่งอยู่ในห้องโถงพิธีหมั้นหมายด้วย หรือว่าฝ่ายชายที่มาขอหมั้นหยางเฟยฮวา จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์!

“ตามสบายเถิดรองแม่ทัพกวงทั้งสอง เจิ้นมาหมั้นหมายสตรีให้หลานชายเป็นการส่วนตัว ไม่ต้องมีพิธีรีตองให้มากนักหรอก”สุรเสียงเข้มเอ่ยเสียงดังฟังชัด ผู้มาใหม่จะได้ไม่นึกตีความไปเอง

“หลานชายของฝ่าบาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”

กวงจื่อหมิงเป็นผู้ถาม พวกเขาสองคนพ่อลูกรู้แค่ว่าหยางเฟยฮวากำลังหมั้นหมาย แต่ไม่ยังรู้ว่าผู้ใดคือคู่หมั้นของนาง แต่ยามนี้พวกเขารู้แล้วว่าเป็นใคร หลานชายของเฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้น คือแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงนั่นเอง!

“ใช่ ทั้งสองคนเหมาะสมกันมาก กำลังนั่งคุยหยอกล้อกันอยู่ทางด้านนู้น เจิ้นล่ะอิจฉายิ่งนัก ฝ่ายหญิงก็งดงามล่มเมืองล่มแคว้น ฝ่ายชายก็รูปงามเป็นหนึ่ง ทั้งยังเก่งกาจด้านการศึกการทหาร หากมีเจ้าก้อนแป้งคงน่ารักน่าเอ็นดูไม่ต่างจากบิดามารดา”ผู้สูงศักดิ์เอ่ยชื่นชมจากใจจริงล้วน ๆ 

กวงไป่หลงมองตามที่ได้รับฟัง ก็พบกับภาพงดงามจนเขาไม่อาจละสายตาไปที่อื่น หยางเฟยฮวาอดีตภรรยาของเขา นางงดงามทั้งรูปร่างและหน้าตา โดยเฉพาะรูปร่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่มีอีกแล้วสตรีอวบอ้วนคนเดิม คนที่เคยทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ความรักจากสามีสารเลวผู้นี้ นางคงละทิ้งตัวตนที่เคยถูกหยามเกียรติไปจนสิ้น และเดินหน้าต่อในทิศทางชีวิตที่ดีกว่าเดิม

มีเพียงเขาที่ก้าวถอยหลังลงทุกวัน จะเดินหน้าต่อก็ไม่กล้าเพราะเจ็บใจไม่หายกับคำลวงของสตรี พออยากย้อนกลับมาสู่จุดเดิม ก็ไม่มีผู้ใดอยู่รอคอยอีกต่อไป

‘สมน้ำหน้ายิ่งนัก’ คำกล่าวนี้ไม่ต้องรอให้ผู้ใดมากล่าว เขาจะกล่าวด้วยตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจดจำฝังลึกจนขึ้นใจ

เมื่อทนมองภาพตรงหน้าไม่ไหว กวงไป่หลงจึงก้มหัวลงต่ำเพื่อร่ำลาผู้สูงศักดิ์ จากนั้นจึงเดินกลับออกไปทันที และต่อมารองแม่ทัพกวงจื่อหมิง ก็เดินกลับออกมาตามหลังบุตรชายด้วยความรู้สึกเสียดายไม่แพ้กัน

“เขามาร่วมงานและเห็นเจ้าหมั้นหมายกับข้า”

“แล้วอย่างไรเจ้าคะ”

“เสียใจหรือไม่เล่า หืม คนงามของข้าต่อให้เสียใจก็ไม่ทันแล้ว ของ ๆ ข้าผู้ใดก็ห้ามยุ่ง”

ใบหน้าคมเข้มงอง้ำลงอย่างเอาแต่ใจ คนมองนึกหมั่นเขี้ยวจนอดใจไม่ไหว จึงเอื้อมมือไปหยิกแก้มสากเบา ๆ 

เหล่าผู้สอดแนมทั้งหลายต่างหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย มีเพียงพี่ชายคนโตที่ยังแอบมองไม่ให้คลาดสายตา ส่วนรองแม่ทัพฝาแฝดยังคงนอนพักฟื้นอยู่ในเรือน ไม่ได้ออกมาร่วมงานหมั้นพวกเขารอไปร่วมงานแต่งงานทีเดียว

“ท่านก็รู้ยังจะมาแกล้งถาม ข้าไม่ใช่หยางเฟยฮวาคนเดิมเอาอะไรมาเสียใจเจ้าคะ ข้ากับกวงไป่หลงไม่เคยรักกันเลยสักนิดเดียว”

เสียงหวานก้มลงกระซิบข้างหูคู่หมั้นหมาด ๆ เกิดเป็นภาพน่ารักน่าเอ็นดูสำหรับผู้พบเห็น เฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้ถึงกับเอ่ยพึมพำบอกกล่าวพี่สาวต่างมารดาที่เขารักและคิดถึงอยู่ในใจ

‘พี่หญิงเจ้าก้อนแป้งของท่านมีเมียแล้ว ท่านจงหลับให้สบายไม่ต้องเป็นห่วง’

“หึ หึ ถามเพราะอยากได้รางวัลสักหน่อย”

คนถามจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่อยู่ใกล้ ๆ โดยไม่วางตา หากไม่มีคนแอบมองอยู่เขาคงจูบให้หายคิดถึง

“คนเจ้าเล่ห์ผู้ใหญ่อยู่เต็มจวน ไม่มีรางวัลหรอกเจ้าค่ะ”

“คืนนี้ข้าจะมาหา”เสียงแหบทุ้มต่ำกว่าเดิม เพื่อให้คนฟังเข้าใจว่าเขาจะเข้ามาทำการใด

“ไม่กลับจวนหรือเจ้าคะ ฝ่าบาทก็มาด้วย”

“ไปส่งฝ่าบาทในวังแล้วค่อยกลับมา นอนคนเดียวนอนไม่หลับข้าคิดถึงเจ้า และคืนนี้ข้าจะไม่อดทนอีกต่อไป”

นิ้วกร้านยกขึ้นสะกิดปลายจมูกโด่งรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว อยากสัมผัสจุดอื่นจะแย่แต่ก็รู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสม รอให้ถึงค่ำคืนนี้ก่อนเถิด เขาจะเดินเข้าทางประตูหน้าเรือน และจะขออนุญาตพ่อตาแม่ยายอย่างตรงไปตรงมา!

และหัวค่ำของวันนี้หยางจิ้งถงกับหยางฮูหยิน ก็มีโอกาสต้อนรับว่าที่บุตรเขย ผู้ที่นำห่อผ้าเล็ก ๆ ติดกายมาด้วย ร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงตรงหน้าบิดามารดาของคนรัก แล้วเอ่ยขออนุญาตด้วยวาจาซื่อตรง จนคู่หมายที่ยืนแอบฟังอยู่ไกล ๆ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

“ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย ข้าคิดถึงเฟยฮวามาก จนกินไม่ได้ นอนก็ไม่หลับ หากไม่ได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับนาง คงขาดใจตายวันละหลายรอบ เกิดเป็นผลเสียต่อแคว้นเฮ่อที่ต้องขาดแม่ทัพใหญ่ ได้โปรดเมตตาบุรุษผู้น่าสงสารคนนี้ด้วยเถิดขอรับ ข้าขอมาพักที่เรือนของคู่หมั้น และขอนอนบนเตียงเดียวกันไม่แยกจาก หลังจากแต่งงานจึงจะพานางย้ายกลับไปจวนแม่ทัพด้วยกัน”

“ห๊ะ! ท่านแม่ทัพหมายถึง จะขอมาอยู่กินก่อนแต่งกับฮวาเอ๋อร์เช่นนั้นหรือ”

หยางจิ้งถงเอ่ยถามไปตามที่เขาเข้าใจ เมื่อหันมองหน้าฮูหยินก็เห็นนางกำลังกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

“ขอรับ อยู่กินกันคืนนี้เลย ข้าขอเอาเกียรติของฮ่องเต้มาช่วยเป็นหลักประกัน ว่าข้าจะไม่บิดพลิ้วและจัดงานแต่งในเดือนหน้าอย่างแน่นอน”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่หยางเฟยฮวาแอบฟัง จากนั้นนางจึงเดินกลับเรือนนอนของตนทันที เพราะรู้คำตอบของบิดามารดาเป็นอย่างดี

ในห้องอาบน้ำขนาดกลาง เรือนร่างเปล่าเปลือยลงไปแช่ตัวในอ่างอาบน้ำอุ่น ซึ่งสาวใช้ส่วนตัวมาเตรียมไว้ให้ก่อนจะกลับออกไปพักผ่อนที่เรือนสาวใช้ ในเรือนนอนของบุตรีคนเล็กตระกูลหยาง จึงมีเพียงเจ้าของเรือนที่นอนแช่น้ำอุ่นอยู่เพียงลำพัง

จ๋อม!

เสียงน้ำกระเซ็นบ่งบอกว่ามีผู้อื่นตามลงมาในอ่างด้วย คนที่นอนแช่ตัวหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข จึงลืมตาขึ้นจ้องมองดวงตาคมกริบ ซึ่งมีแววตากระหายอยากอย่างเห็นได้ชัด

“แอบเข้ามาหรือได้รับอนุญาตแล้วเจ้าคะ”

“ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง ท่านพ่อตาแม่ยายอยากอุ้มหลาน”

ผู้มาเยือนลุกขึ้นเต็มความสูงอวดเรือนกายเปลือยเปล่า ซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง และสมบูรณ์แบบไปทุกส่วน จนหยางเฟยฮวาตกตะลึงและนึกชื่นชมอยู่ในใจ

บางอย่างที่ใหญ่โตองอาจสมส่วนรับกับรูปร่างบึกบึน ลุกชันตั้งตรงเหยียดขยายไปข้างหน้า จนแทบจะทิ่มตาคนมอง หากเขาไม่ก้มลงเตรียมอุ้มนางเสียก่อน คนที่หิวโหยไม่แพ้กันคงได้กระทำการบางอย่างตามสัญชาตญาณ