ยอมรับ

“พวกเราจะไม่เอาเรื่องจริง ๆ หรือขอรับท่านพ่อ”หยางเป่ยหนานเอ่ยถามความเห็นจากบิดา เมื่อได้ยินน้องสาวกล่าวคล้ายอยากให้จบเรื่อง

“ฮวาเอ๋อร์ อยากให้พ่อจัดการต่อหรือไม่”

“ไม่แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ถ้ากาลหน้าข้าถูกกลั่นแกล้งอีกข้าผู้นี้จะจัดการด้วยวิธีของข้าเอง”

ซึ่งวิธีที่กล่าวถึงคงไม่เหลือแม้กระทั่งลมหายใจ นางถือว่าให้โอกาสหนึ่งครั้งก็มากพอแล้ว ประโยคนี้เฟยฮวาได้แต่คิดอยู่ในใจเพียงลำพัง

“หากฮวาเอ๋อร์ตัดสินใจเช่นนั้น ก็ตามใจลูกเถิดท่านพี่ดีเท่าไหร่แล้วที่บุตรสาวของเรา ได้มีโอกาสกลับมาอยู่กับครอบครัวอีกครั้ง”

มารดาผู้ตกผลึกทางความคิด เอื้อมมือไปกอบกุมบุตรสาวไว้แน่น เพื่อส่งผ่านความรู้สึกขอบคุณ และยินดีต้อนรับผ่านทางภาษากายที่เรียบง่าย

“อืม พ่อตามใจฮวาเอ๋อร์ อาเป่ยเจ้าก็อย่าได้ผลีผลามจนเสียเรื่อง”

“ขอรับท่านพ่อ”

“ท่านพี่รีบกลับมาที่จวนเช่นนี้ ไม่ใช่กระทบเรื่องงานแล้วหรอกหรือเจ้าคะ”หยางฮูหยินนึกเป็นกังวล เพราะสามีบอกกล่าวก่อนออกไปทำงานว่าช่วงบ่ายมีประชุมลับกับฮ่องเต้ของแคว้น

“นั่นสิเจ้าคะ ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ท่านแม่บอกว่าพวกท่านไปประชุมกับเฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้”

“ไม่เป็นไรประเดี๋ยวอีกสักพัก แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงก็จะตามมาประชุมหารือกันที่จวนตระกูลหยาง ยามนี้ท่านแม่ทัพอยู่รับเรื่องจากฝ่าบาทแทนพวกข้าขอรับ”

หยางเป่ยหนานเป็นผู้ตอบคำถามแทนบิดา ซึ่งกำลังสาละวนอยู่กับการตรวจร่างกายภรรยาสุดที่รัก

“ท่านพี่ พวกเราตระกูลหยาง ถือโอกาสนี้เลี้ยงอาหารชุดใหญ่ในมื้อเย็น เพื่อขอบคุณท่านแม่ทัพด้วยเลยดีหรือไม่เจ้าคะ และเชิญให้ท่านแม่ทัพอยู่พักค้างที่เรือนรับรองของจวน เพราะกว่าจะแล้วเสร็จทุกเรื่องก็มืดค่ำพอดี อย่างที่รู้กันว่าช่วงนี้ไม่ควรเดินทางในยามวิกาล”หยางฮูหยินเอ่ยถามความคิดเห็นสามี ที่กำลังกอบกุมมือนางด้วยความห่วงใย

“เป็นความคิดที่ดีฮูหยิน ข้าเห็นด้วย”

“ท่านแม่ทัพ มีบุญคุณกับตระกูลหยางยิ่งนักขอรับท่านพ่อ ไม่เสียแรงที่พวกเราคอยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา”

หยางเป่ยหนานยิ่งรู้สึกรักและเคารพผู้บังคับบัญชายิ่งขึ้นไปอีก หากน้องสาวเขาไม่ผ่านการหย่าร้างมาหมาด ๆ คงหาทางให้คนทั้งสองได้ดูตัวกันอย่างแน่นอน

“อืม ท่านแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง เป็นบุรุษที่น่ายกย่องมากที่สุดแล้ว”

หยางจิ้งถงนึกขอบคุณผู้เป็นนายไม่ต่างจากบุตรชาย และไม่เคยเสียใจเลยที่ครั้งหนึ่ง เขาเคยรับคมดาบข้าศึกแทนคนผู้นั้นจนบาดเจ็บสาหัส เกือบไม่ได้กลับมาพบเจอหน้าลูกเมียไปตลอดกาล

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นท่านแม่ทัพใหญ่ ก็ปลดให้เขารักษาการเพียงตำแหน่งรองแม่ทัพประจำเมืองหลวง แต่สั่งจ่ายเบี้ยหวัดในตำแหน่งแม่ทัพเช่นเคย หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องออกไปรบที่ชายแดนอีก

อีกเหตุผลหนึ่งที่สองคนพ่อลูกตระกูลหยาง ได้รับอนุญาตให้กลับจวนทันทีเมื่อได้ยินข่าวร้าย เพราะแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงออกหน้าช่วยขออนุญาตฮ่องเต้ เพื่อให้ทั้งสองคนรีบกลับจวน จากนั้นจึงนัดหมายปรึกษาหารือที่จวนตระกูลหยาง อย่างที่เคยปฏิบัติมาโดยตลอด

แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง เป็นบุรุษรูปงามวัย35ปีที่ยังไม่แต่งงาน อีกทั้งไม่มีสตรีในจวนเลยสักคน แม้กระทั่งคนครัวก็เป็นบุรุษ จึงไม่สะดวกต้อนรับแขกผู้มาเยือน

ทุก ๆ ครั้งที่ท่านแม่ทัพต้องการปรึกษาหารือกับผู้ใต้บังคับบัญชาข้างนอกวังหลวง จึงมักจะมาเยือนจวนตระกูลหยาง หรือบางครั้งก็ไปที่จวนตระกูลกวง แล้วแต่โอกาสจะเอื้ออำนวย

ในบางครั้งแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงก็ต้องพักค้างแรมที่จวนรองแม่ทัพทั้งสองจวน เพราะจวนแม่ทัพใหญ่ตั้งอยู่ค่อนข้างไกลจากตัวเมือง หากเดินทางกลับมืดค่ำนอกจากจะเหนื่อยล้าแล้ว ยังต้องเสี่ยงต่อเหตุร้ายจากผู้ไม่ประสงค์ดี ซึ่งเคยเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง

“ตกลงตามนี้เจ้าค่ะ เอ่อ…ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ตามข้ามาทางนี้สักครู่เถิดเจ้าค่ะ ยังพอมีเวลาก่อนที่ท่านแม่ทัพจะเดินทางมาถึง ข้าจะพาพวกท่านไปสอบสวนสาวใช้ทรยศ กับบ่าวอีกสองคนในโรงครัว”

“หืม..สอบสวนสาวใช้กับบ่าวในโรงครัว ฮวาเอ๋อร์รู้ตัวคนทำแล้วเช่นนั้นหรือ”ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ บุตรสาวของเขาเก่งกาจถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“พอจะจับพิรุธได้บ้างเจ้าค่ะ ข้าจึงนำตัวไปขังไว้แยกกันจะได้ง่ายในการสอบสวน”

“โอ้ น้องสาวข้าเก่งกาจยิ่งนัก”

หยางเป่ยหนานเริ่มมีความหวังในการจับคู่มากยิ่งขึ้น แม่ทัพสวีเยี่ยนหลงชื่นชอบคนเฉลียวฉลาด มากกว่าคนที่รูปร่างหน้าตางดงามแต่ไม่รู้ความ กล่าวคือไม่ได้มองคนที่รูปลักษณ์ภายนอกนั่นเอง เขาเข้าไปเป็นกุนซือผู้ช่วยของกองทัพตั้งแต่อายุ19ปี ย่อมรู้นิสัยใจคอผู้เป็นนายดี

“ท่านแม่พักผ่อนอยู่ในเรือนนะเจ้าคะ ส่วนเรื่องอาหารการกินสำหรับเลี้ยงขอบคุณท่านแม่ทัพ ก็ให้ชิงชิงไปช่วยจัดการแจ้งป้าหยวนผู้เก่งกาจด้านการทำอาหาร ไม่มีสิ่งใดให้ท่านต้องกังวล”

ก่อนเดินตามพ่อบ้านเสิ่นชีหวางมาที่เรือนของมารดา เฟยฮวาแอบหลบสายตาหัวหน้าแม่ครัว จนเห็นโอกาสเหมาะต่อการลงมือ นางเร่งจัดการบ่าวหญิงและชายต้องสงสัยจนหมดสติ แล้วลากไปขังไว้ห้องเก็บของข้างโรงครัว โดยที่ป้าหยวนไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่ตั้งใจทำอาหาร

“ไปเถิดฮวาเอ๋อร์ แม่อยู่กับชิงชิงได้ ท่านพี่ อาเป่ย ที่ข้ารอดชีวิตในวันนี้เพราะฮวาเอ๋อร์ช่วยเหลือเรื่องถอนพิษ ทางด้านรายละเอียดต่าง ๆ ค่อยกลับมาฟังในภายหลัง แต่ยามนี้พวกท่านต้องรับฟังนางทุกเรื่อง และเชื่อใจรวมไปถึงตามใจ เข้าใจหรือไม่เจ้าคะ”

หยางฮูหยินบอกกล่าวสองพ่อลูก จุดประสงค์เพื่อให้บุตรสาวได้เข้ามามีส่วนร่วมสะสางเรื่องราวของวันนี้ เพราะดูออกว่าหยางเฟยฮวาอยากช่วยจัดการด้วยวิธีของนาง

“ฮูหยินเจ้ากล่าวว่าอย่างไรนะ ไม่ใช่ว่าท่านหมอมารักษาฮูหยินได้ทันกาลหรอกหรือ”

หยางจิ้งถงแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เพราะบุตรสาวคนเดียวของตระกูลไม่เคยมีความรู้เรื่องรักษาพิษ จะเป็นไปได้อย่างไรกันที่นางคือผู้ช่วยชีวิตมารดา

“ไม่ใช่ท่านหมอเจ้าค่ะ หากฮวาเอ๋อร์มาไม่ทันข้าคงตายไปแล้ว ท่านพี่รับปากข้าว่าต้องเชื่อใจฮวาเอ๋อร์ ห้ามขัดอย่างเด็ดขาดหากนางจะเข้ามาช่วยสะสางเรื่องร้ายในวันนี้”

คนกล่าวแย้มยิ้มให้บุตรสาว เพื่อตอกย้ำความเชื่อใจที่มีให้กัน มารดาผู้นี้จะสนับสนุนบุตรสาวทุกเรื่อง

“เด็กดีพ่อต้องขอบใจเจ้าที่พาท่านแม่ของเจ้ากลับมา”หยางจิ้งถงตรงเข้าไปลูบศีรษะบุตรสาว อย่างขอบคุณสุดหัวใจ เขามีภรรยาเพียงคนเดียวและรักกันมาก หากวันนี้นางจากไปเขาคงตรอมใจตายตามไปอย่างแน่นอน

“ฮวาเอ๋อร์เจ้าช่างเก่งกาจยิ่งนักพี่ใหญ่ขอนับถือ”

หยางเป่ยหนานรีบเข้าไปร่วมด้วยช่วยกันยีศีรษะน้องสาวด้วยความเอ็นดู น้องสาวของเขาสมควรได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน โดยเฉพาะสามีใหม่ที่ดีกว่าคนเก่า

“ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ ข้าก็รักท่านแม่เช่นกัน”

ใบหน้าหวานแย้มยิ้มกว้าง เมื่อความรู้สึกบางอย่างภายในใจถูกปลดปล่อย ยามนี้แม่ทัพหญิงยอมรับคนตระกูลหยางเข้ามาในหัวใจมากกว่าครึ่งแล้ว…

ในห้องเก็บของข้างโรงครัว มีหนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรี ถูกมัดมือ มัดปาก และมัดลำตัวติดกัน ในท่านั่งหันหลังชนกัน ผู้มาเยือนห้องเก็บของเปิดประตูเข้าไปด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด หมายมาดทุบตีผู้เข้ามาแอบแฝงทำร้ายคนในครอบครัวให้รู้ความจริงว่ามาเพื่อการใด พวกเขาปักใจเชื่อว่าพวกมันคือสายลับของแคว้นที่กำลังมีปัญหากัน ก่อนเดินมาถึงห้องเก็บของข้างโรงครัว บุตรสาวคนเดียวของตระกูล ได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดให้บิดา และพี่ชายฟัง ยามนี้บุรุษทั้งสองจึงมีท่าทีมาดร้ายอย่างเห็นได้ชัด