แต่งเจ้าค่ะ

“นั่นปะไร! ข้าคิดเอาไว้ไม่มีผิด”

บุตรชายคนโตตระกูลหยาง ซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับน้องสาวเอ่ยขึ้นเสียงดัง เมื่อได้ยินในสิ่งที่ตรงกันกับคำบอกกล่าวของน้องชายฝาแฝดทั้งสองที่รู้สึกตัวแล้ว แต่ยังต้องนอนพักฟื้นอยู่บนเตียง จึงไม่ได้เดินออกมารับประทานอาหารเช้าพร้อมกับครอบครัว

“ข้ากับฮวาเอ๋อร์มีใจให้กันขอรับ ข้าพึงใจนางตั้งแต่มีโอกาสสอนวรยุทธ์ให้บุตรสาวคนเก่งของพวกท่าน วันนี้ข้าอยากหมั้นหมายจับจองหยางเฟยฮวาเอาไว้ก่อน และจะจัดงานแต่งงานในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า”

สายตาคมกริบสบสายตาเข้ากับดวงตาดำขลับ ของสตรีที่เขารักและอยากแต่งงานด้วยเพียงผู้เดียว เกิดมาจนกระทั่งอายุ35ปี ก็พึ่งคิดอยากมีคนอยู่ข้างกาย ทั้งยามสุขและยามทุกข์ หากไม่ใช่หยางเฟยฮวาผู้นี้ เขาคงครองตนเป็นโสดไปตลอดชีวิต

ชีวิตของเขาไม่มีผู้ใดบังคับเรื่องการแต่งงาน แม้กระทั่งฮ่องเต้ผู้มีศักดิ์เป็นท่านน้าก็ไม่กล้าบังคับ เฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้เป็นน้องชายต่างมารดาขององค์หญิงเฮ่อจินเหมย มารดาผู้จากลาของเขานั่นเอง

ทำตัวเป็นโจรเด็ดบุปผามาหลายคืน วันนี้โอกาสเหมาะสมเขาจึงบอกกล่าวความจริงให้ผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงรับรู้อย่างเป็นทางการ จะได้รีบเร่งแต่งฮูหยินสมใจอยาก พวกที่รอคอยการหวนคืนจะได้เลิกหวังเสียที เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่าอดีตสามีของหยางเฟยฮวา ยังไม่ยอมตัดใจง่าย ๆ ฝันไปเถิดเจ้ากวงไป่หลง!

“ฮวาเอ๋อร์ว่าอย่างไรลูก พ่อกับแม่แล้วแต่เจ้าเพียงผู้เดียว ครั้งแรกเจ้าแต่งงานตามสัญญาหมั้นหมายของผู้ใหญ่ แต่ครั้งนี้พ่อกับแม่ไม่บังคับใด ๆ ทั้งสิ้น จะแต่งหรือไม่แต่งกับผู้ใด เจ้าก็คือบุตรสาวที่พวกเราจะรักและดูแลไปตลอดชีวิต”

บิดาเป็นตัวแทนบอกกล่าวให้บุตรสาวเบาใจ ทางด้านมารดาก็พยักหน้าและอมยิ้มโดยไม่กล่าวสิ่งใด เพราะรู้ความในใจของบุตรสาวมากกว่าผู้เป็นสามี

“ใช่ฮวาเอ๋อร์ พี่ใหญ่ก็จะดูแลเจ้าเองหากไม่อยากแต่งงาน แต่ว่าแต่งกับท่านแม่ทัพใหญ่ย่อมดีที่สุด เจ้านายของพี่ใหญ่เป็นบุรุษที่ดีไม่เคยสนใจสตรีใดเลย เข้าหอคณิกาครั้งแรกยังพาเจ้าเข้าไปด้วยกัน”

ยานนี้ในห้องโถงของจวนมีแต่ความเงียบสงบ เพราะทุกคนต่างก็รอฟังคำตอบของบุตรีเพียงคนเดียวของตระกูล หยางเฟยฮวาได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของแต่ละคนเท่านั้น โดยเฉพาะลมหายใจเข้าออกเสียงดังของบุรุษ ผู้ที่กำลังรอคอยคำตอบจากนางอย่างใจจดใจจ่อ

“แต่งเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพคือบุรุษที่ข้าพึงใจเช่นกัน”

เรื่องอะไรจะปล่อยให้บุรุษงานดีที่หนึ่งหลุดมือกันเล่า นางก็อยากนอนกอดคนกล้ามแน่นทุกค่ำคืนเช่นกัน หมั้นกันแล้วจะได้ไม่ต้องอดทน!

“เห้อ! ในที่สุดก็ตอบตกลงแต่ง ท่านพ่อท่านแม่ น้องสาวจะมีสามีใหม่แล้วขอรับ”

พี่ชายใหญ่แทบอยากตะโกนออกมาเสียงดัง หากไม่นึกเกรงใจผู้บังคับบัญชา ในที่สุดความฝันของเขาก็เป็นจริง และเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก

“เจ้าใหญ่เงียบก่อน ท่านแม่ทัพมีเรื่องจะกล่าว”

“ท่านอา ท่านอาหญิง ข้าจะรีบกลับจวนไปนำของหมั้นมาวันนี้เลยขอรับ และจะพาผู้ใหญ่มาช่วยเป็นพยานในการหมั้นหมายอย่างสมเกียรติ พวกท่านรอข้าสักประเดี๋ยวนะขอรับ”

“อ้อ รีบเพียงนั้นเลยหรือท่านแม่ทัพ” ว่าที่พ่อตาเอ่ยถาม เพราะไม่คาดคิดว่าจะได้เตรียมงานหมั้นในวันนี้เลย

“ข้ารีบมากขอรับ ฮวาเอ๋อร์เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา” กล่าวจบแม่ทัพใหญ่ก็จากไปทันที คงต้องเดินทางด้วยม้าเร็วจึงจะทันใจ

“อ้าว! ท่านแม่ทัพกลับไปเสียแล้ว ไม่อยู่รับประทานอาหารเช้าก่อนหรอกหรือ”หยางเป่ยหนาน กล่าวตามหลังผู้เป็นนาย ที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากจวน

“ท่านแม่ทัพคงรีบมาก มา ๆ พวกเราก็รีบรับประทานอาหารให้อิ่ม แล้วกลับไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เหมาะสม จะได้ไม่อับอายขายหน้าญาติผู้ใหญ่ของท่านแม่ทัพ”

หยางจิ้งถงบอกกล่าวคนในครอบครัว ทางด้านหยางฮูหยินซึ่งจัดเตรียมอาภรณ์ที่เหมาะสมที่สุดให้บุตรสาว ตั้งแต่วันที่รู้เรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง จึงไม่ได้เร่งรีบแต่อย่างใด

พระราชวัง…

ในห้องทรงงานส่วนพระองค์ของผู้ปกครองแคว้นเฮ่อ ยามนี้มีบุรุษผู้มาเยือนอยู่เป็นประจำ กำลังนั่งรอคอยเจ้าของห้องอย่างใจจดใจจ่อ เขาให้ขันทีไปแจ้งญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียว ว่าขอเข้าพบเป็นการด่วน เมื่อเห็นเรือนกายสูงใหญ่ไม่ต่างกันจากตนเปิดประตูเข้ามา จึงรีบบอกกล่าวความต้องการทันที

“ท่านน้าไปกันเถิดขอรับข้ารีบ”

“รีบไปที่ใดเยี่ยนหลง เจ้าควรเกริ่นบอกกล่าวข้าสักนิด”

“ไปหมั้นสาวขอรับ ประเดี๋ยวจะไม่ทันกาล คนที่อยากแย่งชิงกับข้ามีเยอะยิ่งนัก”

“อยากมีเมียแล้วเช่นนั้นหรือ ข้านึกว่าเจ้าจะครองตนเป็นโสดจนเหี่ยวเฉาไปเอง”

“ขอรับอยากมีเมียแล้ว และวันนี้จะรีบไปหมั้นหมายเอาไว้ก่อน รอสะสางเรื่องในงานเลี้ยง แล้วค่อยจัดงานแต่งกันเดือนหน้า”

“บุตรตรีตระกูลใด เหมาะสมหรือไม่ เหตุใดจึงไม่ปรึกษากันก่อน ข้าเป็นน้าของเจ้าสมควรรับรู้ไม่ใช่หรอกหรือ”

ผู้เป็นน้าซักถามหลานชายอย่างห่วงใย ถึงแม้จะมั่นใจมากว่าหลานชายคงไม่ถูกหลอกอย่างแน่นอน แต่เรื่องของสตรีก็ซับซ้อนเกินกว่าบุรุษทึมทื่อผู้หนึ่งจะตามทัน

“ขอแค่ข้ารักก็เหมาะสมทุกคนขอรับ หรือท่านน้าไม่อยากมีหลาน ลำพังรอเลี้ยงหลานจากทายาทของท่านน้า คงต้องรออีกนาน เจ้าก้อนแป้งตัวขาว ๆ อวบ ๆ อยากได้ไหมขอรับ” หลานชายก็โต้แย้งไม่ยอมน้อยหน้า

“เจ้าหลานคนนี้ ข้าก็ต้องอยากได้เจ้าก้อนแป้งอยู่แล้ว ไป ๆ ยกหีบตรงนั้นตามมาด้วย โอ้! มีหลายหีบ เจ้าไปเรียกเหล่าองครักษ์กับขันทีมาช่วยยก แล้วรีบเดินตามมาอย่าชักช้า ประเดี๋ยวหลานจะมาเกิดช้า”

ร่างสูงเดินตัวปลิวไปรอที่โรงจอดรถม้า ที่อยู่ด้านหลังห้องทรงงาน ซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับแอบเดินทางออกนอกพระราชวังเป็นการส่วนตัว

ห้องโถงจวนตระกูลหยางยามนี้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของงานหมั้นหมายคุณหนูสี่ของจวน กับแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเฮ่อ ซึ่งจัดขึ้นมาอย่างเร่งด่วน แต่เพียบพร้อมงดงามไม่น้อยหน้าผู้ใด มีเพียงคนในตระกูลหยางที่เข้าร่วมงาน ซึ่งตรงตามความต้องการของผู้เข้าพิธีหมั้นหมาย

หยางเฟยฮวาแต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดงสด ซึ่งงดงามตรงตามประเพณีหมั้นหมายในยุคโบราณ ใบหน้าของนางแต่งแต้มแค่พองามตามความชอบส่วนตัว ทว่าเพียงแค่นั้นก็งดงามจนผู้มาเยือนต้องแอบมองอยู่บ่อยครั้ง ด้วยความรู้สึกชื่นชมแทนหลานชายที่ตาถึงยิ่งนัก

ข้างกายของหยางเฟยฮวามีบุรุษใบหน้าหล่อเหลาเป็นหนึ่ง ซึ่งแต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดงสดตามประเพณีโบราณเช่นกัน ฝ่ายชายผู้มาขอหมั้นหมายนั่งยิ้มกว้างไม่ยอมหุบ จนผู้คนที่พบเห็นนึกหวั่นเกรงว่าเหงือกของท่านแม่ทัพใหญ่ จะเหือดแห้งก่อนได้เข้าพิธีหมั้นหมาย

“พวกกระหม่อม ไม่คาดคิดว่าฝ่าบาทจะเดินทางมาด้วยพระองค์เอง จึงไม่ได้เตรียมการอย่างสมพระเกียรติ ตระกูลหยางขออภัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

หยางจิ้งถงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นห้องโถง เพื่อขอประทานอภัยเจ้าผู้ปกครองแคว้น ที่พวกตนจัดงานหมั้นอย่างเรียบง่ายตามสถานการณ์เร่งรีบ

“ไม่เป็นไรเลยรองแม่ทัพหยาง เจิ้นก็พึ่งรู้เช่นกันว่าต้องมาหมั้นสาวให้หลานชาย ของหมั้นก็ขนมาเท่าที่จะขนได้ เจ้าหลานชายคนนี้บอกว่ารีบมาก เจิ้นเลยเร่งรีบเช่นกัน เอาไว้วันแต่งงานเจิ้นจะจัดเตรียมให้พร้อมมากกว่านี้”

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

งานหมั้นดำเนินมาถึงขั้นตอนสุดท้าย คือมอบของหมั้นแทนใจกันจนเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ในระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารร่วมกันอยู่นั้น พ่อบ้านเสิ่นชีหวางก็รีบมาแจ้งผู้นำตระกูลว่ามีผู้มาเยือน ยามนี้กำลังรออยู่ที่หน้าประตูจวน

“กระหม่อมพ่อบ้านเสิ่นชีหวาง ขอประทานอภัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” 

พ่อบ้านเสิ่นชีหวางคุกเข่าลงกับพื้น เพื่อขออนุญาตแขกสูงศักดิ์ ซึ่งเขาก็พึ่งรู้ว่าคนผู้นี้คือฮ่องเต้ของแคว้นเฮ่อ เป็นบุญตายิ่งนักที่ได้พบเจอ

“เชิญตามสบายเถิดพ่อบ้าน” สุรเสียงกังวานเอ่ยขึ้นอย่างใจดี

“ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

“นายท่าน รองแม่ทัพกวงจื่อหมิง กับคุณชายกวงไป่หลง มาขอพบขอรับยามนี้รออยู่หน้าจวน”

“ห๊ะ มาทำการใด”

หยางจิ้งถงรู้สึกแปลกใจ ที่สหายพาบุตรชายมาเยือนด้วยตนเอง คงไม่ใช่มาเพราะเรื่องบุตรสาวของเขาหรอกนะ

“ไปเชิญเข้ามาเถิดรองแม่ทัพหยาง หลานชายของเจิ้นจะได้เลิกเป็นกังวลเสียที”

สายตาบุรุษสูงศักดิ์มองเห็นหัวคิ้วของหลานชายขมวดเป็นปม อีกทั้งกอบกุมมือของคู่หมั้นไม่ยอมปล่อย จึงรู้ได้ทันทีว่าความหึงหวงกำลังเข้าครอบงำบุรุษที่ไม่เคยสนใจสตรีมาก่อน หลานสะใภ้ผู้นี้ทำให้เขาเห็นในสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน นับว่าดียิ่งนัก!