เตียงหัก NC

สิ้นเสียงคำบอกกล่าว ร่างอวบอิ่มก็ขึ้นคร่อมทับอยู่ด้านบน เพราะเรียนรู้มาบ้างแล้วว่าท่วงท่าลักษณะเช่นนี้เจ็บแต่จบ และสามารถค้นหาจุดเสียวซ่านได้เร็ว ไม่ต้องรั้งรอให้เจ็บซ้ำ ๆ จนหมดอารมณ์

อาศัยช่วงที่คนตัวโตนอนหลับตาซึมซับความสุข นางก็กดแทรกใจกลางบุปผาอวบอูมตรงรอยแยกปริ่มน้ำ ให้ครอบครองกลืนกินแท่งทวนขนาดใหญ่ในครั้งเดียว!

กึก! พรวด!

เสียงฉีกขาดของเส้นแบ่งกั้นความหฤหรรษ์ ความรู้สึกเจ็บแสบแล่นปราดไปทั่วกายสาว ทางด้านเจ้าของแท่งทวนตัวการสำคัญก็เจ็บเช่นกัน เพียงแค่เจ็บไม่มากเท่าคนที่ถูกสอดแทรกเข้าไปจนมิดด้าม

“โอ๊ย! ท่านพี่ข้าเจ็บ”

คนใจกล้าตัวสั่นระริกเพราะเจ็บร่องคับแคบจนพูดไม่ออก แต่ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ ไม่สามารถฉุดรั้งห้วงอารมณ์สวาทให้ดับมอดลงได้หรอก นางยังอยากไปต่อเพื่อค้นหาความสุขสมในอนาคตอันใกล้นี้ ‘ร่อนไม่แตกอย่าได้เรียกนางว่าหยางเฟยฮวา’

“อา..ฮวาเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่”

มือใหญ่ช่วยยกสะโพกผายให้ลอยขึ้น เพราะเกรงว่านางมารจอมยั่วสวาทจะทนไม่ไหว แต่เขาก็ต้องสูดปากเสียงดังเมื่อคนข้างบนไม่ยอมหยุดพัก ทั้งยังร่อนเอวด้วยท่วงท่าพลิ้วไหวน่ามอง

“ซี๊ด!…ฮูหยิน อืม…”

สวีเยี่ยนหลงยอมรับความพ่ายแพ้ในศึกรักสนามแรก ร่างเปลือยเปล่านอนแผ่หราอยู่กลางเตียงนอน ยินยอมถูกกระทำตามแต่ฮูหยินจะพึงพอใจ

เขาไม่มีแม้กระทั่งโอกาสหยุดพักเพื่อซึมซับความรู้สึกเจ็บ จากการสอดประสานในครั้งแรกของบุรุษ เพราะถูกชวนลงสนามสู้ศึกขับเคลื่อนไปข้างหน้าไม่ถอย

ช่วงล่างชายหญิงเสียดสีกันไปมา ก็เกิดอารมณ์เมามันจนไม่อยากหยุดพัก ของแข็งประจำกายแข็งตั้งชูชันสู้ร่องรัก โดยไม่ยอมน้อยหน้ากันเลยสักนิด

คนที่คร่อมอยู่ด้านบนโยกไหวขยับหาเหลี่ยมที่ชอบ หามุมที่ใช่เพื่อให้ถูกตอดรัดสุขสม กระแทกลงตรงจุดใดรู้สึกแน่นตึงทะลุถึงคอก็ขยับลงซ้ำ ๆ เครื่องเพศพังไม่พังก็คงได้รู้กันในคืนนี้

เต้าทรวงทั้งสองข้างสั่นไหวไปมา ตามการเคลื่อนไหวร่างกายที่รุนแรงไม่เบา ในบางจังหวะที่คนใต้ร่างอดทนไม่ไหว ก็ผงกหัวขึ้นงับจุกสีแดงก่ำเข้าปากอย่างหมั่นเขี้ยว เขาทั้งดูดทั้งโยกคลอนกันไปเช่นนั้น เสียวทั้งบนทั้งล่างจนต้องเอ่ยปากชมให้กำลังใจสักหน่อย

“ท่านพี่ ท่านแข็งถูกใจข้ายิ่งนัก”

เสียงหวาน ๆ มาพร้อมสะโพกผายซึ่งออกแรงยกตัวขึ้นสูง จากนั้นจึงกดร่างลงมาขย่มตอขนาดใหญ่จนสุดทาง ช่องท้องแน่นตึงไร้ช่องว่างให้ลมผ่าน ทั้งแสบทั้งเสียวร่องปนกันไป พอทำบ่อย ๆ ความเสียวซ่านก็เข้ามาแทนที่ความเจ็บ

ยิ่งท่อนลำของสามีแข็งตั้งมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งขย่มอย่างรุกเร้าเพลิดเพลินในอารมณ์ จนหลงลืมไปเลยว่าเป็นครั้งแรกของร่างนี้ พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาคงต้องพึ่งพาวิตามินในมิติหลายชนิดเป็นแน่

“อา…ใกล้จะแตกแล้วเมียจ๋า”

เสียงแหบพร่าส่งเสียงเตือนให้คนที่ขึ้นควบขี่รู้ตัว เผื่อนางจะปรานีกันสักหน่อยแต่ไม่เป็นผลเลย เพราะร่างอวบอิ่มยังคงกดร่องหลืบคับแคบลงมากระทบของแข็งอยู่ซ้ำ ๆ  แล้วกระดกบั้นท้ายระรัวเร็ว จนน้ำรักสีขาวแตกกระเด็นซัดสาดใส่ผ้าปูเตียงสีขาว

“ซี้ด! โอ้ ฮวาเอ๋อร์ พะ พอก่อน อูย…”สวีเยี่ยนหลงทั้งสูดปากอย่างชอบใจ และเอ่ยห้ามปรามฮูหยินคนงาม ทุกอย่างดูย้อนแย้งกันไปหมด

คนที่ขึ้นควบขี่ม้าศึกแท่งทวนใหญ่ ก็ใกล้จะถึงฝั่งฝันในไม่ช้านี้ จึงไม่ยอมหยุดร่อนสะโพกเสียที นางยังคงเดินหน้าอ้าขาให้ของแข็งเข้ามาในกายสาวเต็ม ๆ แรง

ผ่านไปอีกยกใหม่ร่างอวบอิ่มซึ่งคร่อมทับอยู่ด้านบนจึงกระตุกเกร็ง ช่องทางที่สอดประสานกันอยู่ตอดรัดระรัวเร็ว สวีเยี่ยนหลงซึ่งก่อนหน้านี้คิดว่าตนปลดปล่อยน้ำรักออกมาหมดแล้วก็ต้องคิดใหม่ เพราะน้ำขาวขุ่นยังเหลือมากพอที่จะอัดฉีดเข้าไปในกายสาวอีกครั้ง จนหยางเฟยฮวารู้สึกอุ่นวาบตรงท้องน้อย

“อ่า…….”ใบหน้าหล่อเหลาสุขสมจนตาลอย

“อ๊า! ท่านพี่ ข้าเสียว”

ร่างขาวอวบสั่นระริกปีนเข้าหาจุดสุดยอด ขาเรียวแยกออกจากกันเพื่อซึมซับความสุขสมให้หนำใจ เมื่อเห็นอาการของสามีที่อ่อนแรงเพราะถูกรีดน้ำออกมาติด ๆ กัน หยางเฟยฮวาจึงลงไปนอนซุกซบตรงแผงอกแน่น แล้วกระซิบเสียงอ่อนหวาน

“ท่านพี่เจ้าขา ข้าอยากถูกเอาในท่าคลาน”

พรึ่บ!!!

เสียงขยับเปลี่ยนท่าทางด้วยความรวดเร็วตามคำขอ สวีเยี่ยนหลงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ศึกรักครั้งที่สองเขาต้องเป็นฝ่ายชนะแต่เพียงผู้เดียว!

สวบ! เสียงอัดกระแทกท่อนเนื้อเข้าร่องสีแดงแจ๋อีกครั้ง 

“อูย ลึก ขอแรง ๆ นะเจ้าคะ อ๊ะ..อา อย่างนั้นเลย”

เอวสอบที่เรี่ยวแรงกลับมาเต็มส่วน บดคลึงเข้าหาความแน่นหนุบหนับอย่างเมามันในอารมณ์ น้ำในกายที่คิดว่าหมดเกลี้ยงเริ่มจะเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่เขาก็อดทนเอาไว้ก่อน เพราะศึกรักในครั้งนี้ต้องเป็นฝ่ายภรรยาที่หมดแรง ไม่เช่นนั้นคงเสื่อมเสียเกียรติแม่ทัพใหญ่ของแคว้นอย่างแน่นอน

เอี๊ยด! อ๊าด! ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงกระแทกสอดประสานขยับกายเข้าหากัน จนขาเตียงเกิดลั่นเสียงดังสนั่น เพื่อประท้วงให้คนทั้งสองปรานีมันเสียบ้าง แต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อเรือนร่างเปลือยเปล่า ยังคงโหมกระหน่ำเข้าพัวพันกันไม่จบไม่สิ้น

ขาเตียงอยู่ในอาการร่อแร่ใกล้หักลงเต็มที แต่มันก็อดทนสู้ชีวิตไม่ต่างจากเจ้าของเรือน หยางเฟยฮวาแอ่นสะโพกขึ้นรองรับอารมณ์บุรุษกลัดมัน ผู้ที่ถูกนางกระตุ้นจนถึงขีดสูงสุดของร่างกาย ร่องรักที่คิดว่ายังไหวยามนี้เริ่มหมดสภาพและอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ 

จนกระทั่งวันใหม่เคลื่อนผ่านเข้ามา เจ้าเตียงที่น่าสงสารก็ทนรับแรงกระแทกไม่ไหวอีกต่อไป มันหักแอ่นลงช่วงปลาย ในขณะที่สวีเยี่ยนหลงลุกขึ้นขย่มโยกอย่างรุนแรง ในท่าตั้งชันเข่าหนึ่งข้างส่วนอีกข้างก็เหยียดตรง แล้วออกแรงขยับจ้วงแทงร่องเปียกชื้นจนหัวสั่นหัวคลอน

ความรู้สึกแน่นขนัดตรงช่วงล่าง และรู้สึกได้ถึงแรงดูดผลักกันหนึบหนับ เป็นผลให้เรือนกายสูงใหญ่ไม่ยอมหยุดเคลื่อนไหวทั้ง ๆ ที่ได้ยินเสียงบางอย่างคืบคลานเข้ามาใกล้

โครม!!!!!!

หากคิดว่าเอวสอบจะหยุดชะงัก แล้วพักกิจกรรมเข้าจังหวะเพื่อเก็บซากเตียงคงคิดผิด เพราะทั้งสองอุ้มกระเตงกันไปทำต่อที่กลางเรือน ซึ่งมีฟูกบาง ๆ ปูรองไว้อยู่ ขาเรียวถูกจับแหกอ้าในท่านอนหงาย เพื่อรองรับท่อนเนื้อสีสะอาด ให้หายผลุบเข้าไปในกายสาวครั้งแล้วครั้งเล่า

“เตียงหัก อ๊า ท่านพี่ท่านชนะแล้วเจ้าค่ะ นอกจากเตียงจะหัก ข้าก็แหกเช่นกัน!”

“หึ หึ ไม่หลงกลเจ้าหรอก ข้าจะทำจนกว่าน้ำจะหมด”

หยางเฟยฮวาถูกกระทำจนต้องยกมือยอมแพ้ ไม่เช่นนั้นนางคงต้องซ่อมบำรุงภายในกันยกใหญ่ ก่อนที่จะเสื่อมสภาพก่อนวัยอันควร ทว่าวันพรุ่งนี้นางจะเอาความกล้าที่ไหน ไปบอกให้บิดาหาคนมาซ่อมเตียงให้กันเล่า!

เรื่องราวอลหม่านวุ่นวาย แต่อบอวลไปด้วยความสุขของคนในตระกูลหยางยังคงดำเนินต่อไป พวกเขามีความสุขเพียงเพราะได้ใช้เวลาร่วมกับคนในครอบครัว ไม่ต่างจากบุตรเขยผู้ที่ถือห่อผ้าหนีตามฮูหยินสุดที่รัก เขาเองก็รู้สึกชื่นชอบการอยู่เป็นครอบครัวใหญ่

หยางจิ้งเหว่ยกับหยางจิ้งหวัง ก็รักษาตัวจนหายดีเป็นปกติทุกอย่าง รองแม่ทัพฝาแฝดยังคงอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง เพื่อรอคอยเวลาไปร่วมงานแต่งงานของน้องสาว หลังจากนั้นจึงจะเดินทางกลับค่ายทหารเมืองเฉิงตู

และแล้วก็มาถึงวันที่ทุกคนในตระกูลหยาง รวมไปถึงบุตรเขยและญาติผู้ใหญ่ของบุตรเขย ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียดโดยไม่ได้นัดหมายกัน

“ฮวาเอ๋อร์งานในวันนี้อันตรายกว่าทุกครั้ง เราไม่รู้เลยว่าใครเป็นใครและมากี่คน เจ้าห้ามอยู่ห่างจากข้าเป็นอันขาด”

สวีเยี่ยนหลงสวมกอดฮูหยินที่เขารักและห่วงใย ก่อนออกเดินทางไปพระราชวัง เพราะวันนี้มีเหตุให้เขาต้องเข้าควบคุมงานอารักขาฮ่องเต้ด้วยตนเองอยู่หลายอย่าง จึงรู้สึกเป็นห่วงคนรักมาก

“เจ้าค่ะ ท่านพี่คุ้มกันฝ่าบาทให้ดีที่สุด ข้ามีตัวช่วยหลายอย่างที่เอาตัวรอดได้ ท่านไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังนะเจ้าคะ”

หยางเฟยฮวาก็รู้สึกเครียดเช่นกัน เพราะดาวเทียมจิ๋วคลื่นความถี่ต่ำของนาง ไม่สามารถใช้งานในกรณีเช่นนี้ได้ ยาแก้วิงเวียนในมิติมีเหลือแค่จำกัด จึงไม่เพียงพอต่อการรักษาอาการวิงเวียนศีรษะของคนหมู่มาก 

อีกทั้งไม่สามารถระบุได้เลย ว่าผู้ใดมาดีหรือร้าย ทุกอย่างเกิดจากการคาดคะเน และเฝ้ามองสถานการณ์ในขณะนั้นด้วยตนเอง

ซึ่งนางก็มีแผนสำรองอยู่ในใจเช่นกัน อาภรณ์ในรูปแบบนางรำถูกนำมาสวมทับอยู่ด้านในอาภรณ์สีชมพูอ่อน หากจำเป็นต้องลงมือด้วยตนเองจริง ๆ แผนการที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ก็คงต้องดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ ผ่านมาแล้วผ่านไปคล้ายสายลมที่พัดผ่าน แต่นางคงไม่รู้ว่าสามีผู้ที่คุ้นเคยกับเรือนร่างของภรรยา มองแค่ปราดเดียวเขาก็รู้ว่าคน ๆ นั้นคือภรรยาของตน