สอดแนม

“ขอบใจเจ้ามากลูกรักของแม่”กล่าวเสร็จดวงตากลมโตคล้ายบุตรสาวก็หลับลงทันที ถึงแม้ในใจจะนึกสงสัยอยู่หลายอย่างก็ตาม

เมื่อเห็นว่ามารดาหลับสนิทแล้ว คุณหนูของจวนจึงเดินไปที่โรงครัวด้วยท่าทีปกติ เป้าหมายเพื่อสังเกตสีหน้าท่าทางของบ่าวไพร่ในโรงครัวทุกคน

ก่อนแต่งงานหยางเฟยฮวาเป็นคุณหนูผู้ชื่นชอบการทำอาหาร และมักจะขลุกตัวอยู่ในครัวเกือบทั้งวัน เมื่อบ่าวไพร่ในโรงครัวเห็นผู้มาเยือนจึงไม่นึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่เป็นประจำ ก่อนที่คุณหนูของจวนจะแต่งงานออกเรือนไปอยู่ตระกูลกวง

“คุณหนูสี่กลับมาเยี่ยมเยียนพวกเราแล้ว อุ้ย!เหตุใดจึงผอมนัก ตระกูลกวงไม่มีของอร่อยให้คุณหนูกินหรอกหรือเจ้าคะ”

หยวนม่อหัวหน้าแม่ครัวเอ่ยถามผู้มาใหม่ ด้วยน้ำเสียงดีใจปนห่วงใย สตรีร่างท้วมวัยกลางคนรีบเดินเข้าไปจับมือคุณหนูสี่ ผู้ที่นางรักและคิดถึงอยู่ทุกวัน สายตาก็กวาดมองคนผอมโดยไม่ละสายตา คุณหนูสี่ทั้งผอมทั้งซูบ ยังดีที่ใบหน้างดงามดังเดิม

“สบายดีหรือไม่เจ้าคะป้าหยวน ข้าผอมตรงไหนกันเจ้าคะข้าอ้วนกว่าสตรีทุกคนในเมืองหลวงเลย มีแต่ป้าหยวนเพียงผู้เดียวที่มองว่าข้าผอม”

คนฟังส่ายหัวด้วยความขบขัน ป้าหยวนเลี้ยงดูหยางเฟยฮวาด้วยอาหารไขมันสูง และขนมหวานจัด มาตั้งแต่เล็กจนโตเป็นสาวอีกทั้งคุณหนูของจวน ไม่ชอบการออกกำลังกาย และไม่ยอมเปิดใจฝึกวรยุทธ์ จึงไม่แปลกเลยสักนิดที่น้ำหนักจะเกินเกณฑ์มามากโข

“มาในครัวเช่นนี้อยากทำอาหารหรือเจ้าคะ มาเหนื่อย ๆ ให้ป้าช่วยทำแทนเถิด รับรองว่าป้าจะทำของโปรดคุณหนูอย่างสุดฝีมือเลยเจ้าค่ะ”

ของโปรดที่ว่าคือขาหมูตุ๋นน้ำแดงกับขนมหวานนานาชนิด แค่นึกถึงความมันเยิ้มคนฟังก็ขนลุกไปทั้งตัว เพราะคนบนดวงดาวจูปิเตอร์ไม่ค่อยนิยมกินอาหารไขมันสูงสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะผู้ที่ทำงานในกองทัพ

“ท่านแม่ล้มป่วยเจ้าค่ะยามนี้ยังไม่ได้สติเลย ข้าจึงอยากทำอาหารอ่อน ๆ ย่อยง่ายไว้ให้คนป่วยกินเป็นมื้อกลางวัน ส่วนของโปรดที่ป้าหยวนเข้าใจข้าของดไปก่อน ขอแค่ผักต้มกับไข่ต้มสักสองฟองก็พอ ข้ากำลังลดน้ำหนัก อยากรูปร่างอวบอิ่มเอวคอดแบบสตรีคนอื่น ๆ ”

ขณะที่พูดคุยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วเลียนแบบคนเดิม หางตาก็คอยสอดส่องดูกิริยาอาการของบ่าวไพร่ทุกคน ทั้งในโรงครัว และผู้ที่ทำงานอยู่ข้าง ๆ โรงครัว โดยไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่คนเดียว ทักษะกวาดสายตาหมุนเป็นวงกลมรอบทิศทาง ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ย้ายดินแดน

“ตายแล้ว! ฮูหยินไม่สบายหรือเจ้าคะ มาเจ้าค่ะคุณหนูต้องการทำอาหารชนิดใดบอกป้าได้เลยจะได้ช่วย ๆ กันทำ ว่าแต่คุณหนูไม่กินของโปรดจริง ๆ หรือเจ้าคะ”คนถามหน้าเศร้าหมองลงทันที เมื่อได้ยินคุณหนูสุดที่รักปฏิเสธของโปรดฝีมือตน

“งดไปก่อนเจ้าค่ะ ข้าอยากหน้าท้องแบนราบ ส่วนของท่านแม่ทำข้าวต้มไข่ก็แล้วกัน เออ! ป้าหยวนใครเป็นคนทำอาหารมื้อเช้าให้ท่านแม่หรือเจ้าคะ”คำถามใสซื่อเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อสบโอกาสเหมาะ

เคล้ง!

เสียงจานชามตกแตกจากฝีมือสาวใช้ผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดจานชามอยู่มุมหนึ่งของโรงครัว

และมีบ่าวชายอีกคนกำลังผ่าฟืนอยู่ข้างโรงครัว กำลังทำสีหน้าตกใจอย่างปิดไม่มิด บ่าวชายผู้นั้นรีบก้มหน้าลงเพื่อเก็บซ่อนสีหน้าตกใจของตนอย่างรวดเร็ว ทว่าความผิดปกติเพียงชั่วครู่ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของผู้ฝึกฝนทักษะจับพิรุธบุคคลมาโดยเฉพาะ แค่ขยับตัวผิดปกติก็มีพิรุธแล้ว!

“อ้าว! จินม่าย เหตุใดจึงมือไม้อ่อนต่อหน้าคุณหนูสี่ เร่งมือเก็บกวาดจานชามที่ตกแตกให้เรียบร้อยเสียเล่า ไป ๆ ไปหาไม้กวาดมาทำความสะอาด สอนกี่ครั้ง ๆ ก็ไม่จำว่าต้องระมัดระวังให้ดี”

หัวหน้าแม่ครัวบอกกล่าวสาวใช้ ที่นายท่านพามาฝากฝังเมื่อหกเดือนก่อน นางจึงให้เป็นลูกมือคอยช่วยเหลืองานต่าง ๆ ในโรงครัวตามแต่จะถูกสั่งการ

“ขออภัยคุณหนูสี่ที่บ่าวเสียงดังเจ้าค่ะ มือที่เปียกน้ำเลยลื่นเล็กน้อย คราวหน้าบ่าวจะระวังให้ดี”

ร่างบอบบางกล่าวพลางก้มหน้าสำนึกผิด จากนั้นก็รีบรุดเดินไปเรือนเก็บของ เพื่อหาไม้กวาดมาทำความสะอาดพื้นโรงครัว

“สาวใช้มาใหม่หรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นหน้า”

เฟยฮวาเอ่ยถามป้าแม่ครัวด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือก็เอื้อมไปหยิบจับตะกร้าผักสด ด้วยความสนใจผักใบเขียวบนดาวโลก ซึ่งแตกต่างจากผักสดบนดาวจูปิเตอร์อยู่มาก ทั้งเรื่องขนาดและสีสัน

“ใช่เจ้าค่ะคุณหนู นางชื่อจินม่ายอายุ25ปี นายท่านพามาฝากให้ทำงานในโรงครัว เห็นว่าช่วยเหลือจากโจรป่าเมื่อครั้งออกไปลาดตระเวนรอบ ๆ ชานเมืองกับคุณชายใหญ่ ช่วยเหลือไว้หลายคนเจ้าค่ะ แต่แบ่งมาพักอาศัยที่ตระกูลหยางสามคน”

“อ้อ! ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ช่างจิตใจดียิ่งนัก แล้วสำรับของท่านแม่ผู้ใดลงมือทำนะเจ้าคะ”

คนถามกล่าวไปตามใจคิด ผู้คนที่นี่อยากจะพาผู้ใดเข้ามาอาศัยอยู่ในจวนก็พาเข้ามาโดยง่าย หรือตรวจสอบประวัติแล้วไม่พบสิ่งใดผิดปกติจึงไว้วางใจ ขณะครุ่นคิดก็กวาดสายตามองบ่าวในโรงครัวคนอื่น ๆ ซึ่งก็ไม่พบพิรุธอีก

“ป้านี่ล่ะเจ้าค่ะ ไม่ถูกปากฮูหยินหรือเจ้าคะ แต่ป้าก็ทำแบบนี้อยู่ทุกวัน ไม่เคยได้ยินฮูหยินบ่นว่าไม่อร่อยเลยสักครั้ง ป้าเลยมั่นใจในฝีมือตนเอง ตาย ๆ ไม่ใช่ป่วยเพราะอาหารไม่ถูกปากหรอกหรือ”

หัวหน้าแม่ครัวมีสีหน้าท่าทางเป็นกังวลอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ผู้สอดแนมคลายใจลงส่วนหนึ่ง อย่างน้อย ๆ ป้าแม่ครัวที่ร่างเดิมรักและเคารพมาแต่เด็ก ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในวันนี้

“อร่อยมากเจ้าค่ะ เพราะมันอร่อยข้าเลยอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำ ท่านแม่กินไปเยอะเลยเจ้าค่ะ”

“เห้อ ตกใจหมดเลยคุณหนู มาเจ้าค่ะมาเริ่มทำอาหารมื้อกลางวันให้ฮูหยินกันเถิด ตื่นขึ้นมาจะได้กินข้าวและกินยา ว่าแต่ท่านหมอเดินทางมาถึงหรือยังเจ้าคะ”

ป้าหยวนสอบถามด้วยท่าทีห่วงใยไม่มีพิรุธใด ๆ ทั้งสิ้น แตกต่างจากสาวใช้ร่างบาง กับบ่าวชายคนผ่าฟืนลักษณะดีผู้หนึ่ง และแน่นอนว่ารูปร่างหน้าตาของเขา หล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นแค่บ่าวเช่นกัน!

เฟยฮวาใช้เวลาอยู่ในโรงครัวทำอาหารกลางวันให้มารดา และของตนเองราว ๆ ครึ่งชั่วยามก็แล้วเสร็จ เมื่อเงยหน้าจากหม้อปรุงอาหารก็เห็นพ่อบ้านเสิ่นชีหวาง วิ่งกระหืดกระหอบตรงมาทางโรงครัว พ่อบ้านมาแจ้งว่าท่านหมอมาถึงแล้ว และขออนุญาตเข้าเรือนนอนหยางฮูหยิน

หมอวัยกลางคนรีบตรวจจับชีพจรผู้ป่วยทันที และถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อไม่พบความผิดปกติใด ๆ ในชีพจรหยางฮูหยิน เมื่อสงสัยจึงเอ่ยสอบถามผู้ป่วยเพื่อคลายข้อสงสัย

“พ่อบ้านเสิ่นไปแจ้งว่าฮูหยินถูกพิษ ข้าเลยรีบทิ้งงานในโรงหมอมาทันที แต่ด้วยระยะทางที่ไม่ใกล้จึงใช้เวลาพอสมควร ข้าดีใจยิ่งนักที่เห็นท่านปลอดภัย หรือแท้จริงอาจจะไม่ใช่ถูกพิษ”จากการสัมผัสชีพจรของหยางฮูหยิน พบว่าเต้นปกติเกินกว่าจะเชื่อว่าพึ่งถูกพิษร้ายมา

ต่อให้เป็นคนในราชวงศ์ หลังถูกพิษร้ายชีพจรย่อมแปรปรวนกันทั้งนั้น กว่าจะเข้าที่เข้าทางก็ผ่านพ้นไปหลายวัน

“ขอบพระคุณท่านหมอที่มีใจเมตตาเจ้าค่ะ บังเอิญวันนี้บุตรสาวของข้ามาเยี่ยมเยียนที่จวน นางมียาถอนพิษซึ่งสามีให้ไว้พกพาติดกาย ข้าจึงปลอดภัยก่อนที่ท่านหมอจะเดินทางมาถึง อาการของข้าลืมตาไม่ขึ้นและน้ำลายฟูมปาก คงคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากถูกพิษเจ้า”

“ดีแล้วขอรับ เพราะร่างกายหยางฮูหยินไม่ได้แข็งแรงมากพอที่จะรับพิษไว้ได้นาน โชคดีจริง ๆ ที่คุณหนูหยางมาได้ทันกาล”หมอวัยกลางคนกล่าวด้วยท่าทีสุภาพและคลายข้อสงสัยลง

“เจ้าค่ะ บุตรสาวของข้านับเป็นผู้นำความโชคดีมาสู่ตระกูลหยาง อย่างไรเสียข้าต้องขอบคุณ และขออภัยที่ทำให้ท่านหมอเสียเวลานะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร ๆ หยางฮูหยิน ตระกูลหยางมีจิตใจกุศลบริจาคให้โรงหมอของข้าทุกปี เรื่องแค่นี้อย่าได้เกรงใจกันอีกเลย”เมื่อร่ำลากันเสร็จท่านหมอก็ขอตัวกลับทันที ด้วยยังมีคนไข้รอตรวจอยู่บ้างประปราย