สืบความจริง

ในห้องเก็บของข้างโรงครัวสถานการณ์ในตอนนี้ เต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธแค้นของบุรุษตระกูลหยาง ส่วนคุณหนูสี่ของจวนก็รีบกล่าวบางอย่าง เพื่อยับยั้งสถานการณ์นองเลือดก่อนรู้ความจริง วิธีสอบสวนแบบโบราณ ที่คนบนดาวจูปิเตอร์ต่อต้านมานานนับหลายปี กำลังจะเกิดขึ้นต่อหน้านางแล้วเช่นนั้นหรือ

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องออกแรงหรอกเจ้าค่ะ พวกท่านรอข้าสักครู่ อีกประเดี๋ยวค่อยสอบถามความจริงจากพวกมัน”

หลังบอกกล่าวก็ทำทีเป็นล้วงยาเม็ดสีขาวออกมาจากใต้แขนเสื้อ เนื่องจากไม่อยากใช้เข็มฉีดยาต่อหน้าผู้อื่นจึงเลือกใช้ยาเม็ด ถึงแม้จะดูแตกต่างจากโอสถของแคว้นเฮ่อ แต่ก็เข้าใจได้ง่ายกว่าเข็มฉีดยา

ตอนหยางฮูหยินถูกพิษร้าย นับเป็นเหตุสุดวิสัยที่ต้องรีบฉีดยาสลายพิษเข้าเส้นเลือด จึงจำยอมให้มารดารับรู้ความผิดปกติก่อนเวลาสมควร

“สิ่งนี้ข้าได้มาจากผู้หวังดีเช่นเดียวกับยาถอนพิษของท่านแม่ ในโอกาสหน้าข้าหวังเป็นอย่างยิ่ง ว่าจะมีโอกาสบอกกล่าวเรื่องราวให้พวกท่านเข้าใจ”

ฝ่ามืออวบหงายขึ้นให้บิดาและพี่ชาย เห็นยาเม็ดสีขาวขนาดเล็กความจริงถูกบิดเบือนไปเล็กน้อย เพราะสถานการณ์และความเชื่อใจที่มีต่อกันอาจจะยังน้อยเกินไป สำหรับการบอกเล่าความจริงที่น่าอัศจรรย์ใจ

คงต้องรอสักระยะ ให้ทุกคนในครอบครัว ได้มีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกับหยางเฟยฮวาคนใหม่ เมื่อทุกอย่างลงตัวค่อยบอกเล่าเรื่องราวความเป็นจริงก็ยังไม่สาย

“อือ! อือ!”

ผู้ต้องสงสัยทั้งสองคนพูดไม่ได้เพราะถูกผ้ามัดปิดปากเอาไว้อย่างแน่นหนา เป็นฝีมือของสตรีที่เรี่ยวแรงมาก ถึงขั้นยกร่างหมดสติของคนทั้งสองด้วยมือคนละข้าง

บ่าวชายหญิงทั้งสองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพร่างกายตนเองถูกมัดติดกัน มิหนำซ้ำยังมีคนตระกูลหยางยืนจ้องหน้าด้วยสายตาโกรธแค้น หรือความลับจะถูกเปิดเผยเสียแล้ว คนทั้งสองได้แต่คิดอยู่ในใจ

“ตื่นแล้วเจ้าค่ะ พี่ใหญ่แกะผ้าปิดปากทั้งสองคนออกเถิด”เสียงของบุตรีคนเล็กของจวน สั่งการพี่ชายด้วยความเคยชิน จะให้สตรีบอบบางไปนั่งแกะผ้าปิดปากที่มัดจนแน่นได้อย่างไรกันเล่า!

หยางเป่ยหนานทำตามคำสั่งอย่างคล่องแคล่วว่องไว เพราะอยากรู้เต็มทีว่าน้องสาวจะทำการใดต่อไป ยิ่งมองโอสถเม็ดเล็ก ๆ ในมืออวบยิ่งนึกฉงนใจว่าแคว้นเฮ่อ มีโอสถเม็ดจิ๋วถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

และน้องสาวของเขาก็ไม่ปล่อยให้สงสัยนาน นางยัดยาเม็ดสีขาวเข้าปากบ่าวชายหญิงคนละหนึ่งเม็ด ท่าทีของคนร่างอวบรวดเร็วจนเขามองเกือบไม่ทัน ‘ลูกหมูตัวน้อยเคลื่อนไหวเร็วถึงเพียงนี้เลยหรือ’

“รอสักครู่ท่านพ่อค่อยสอบถามในสิ่งที่อยากรู้นะเจ้าคะ ยังเหลืออีกหนึ่งราย ที่ข้าให้คนคุมตัวไปไว้ในคุกลับของจวน คนนั้นใกล้ชิดท่านแม่ที่สุดข้าจึงแยกสอบสวน”

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม คนตระกูลหยางทั้งสามก็ออกมาจากห้องเก็บของ แล้วมุ่งตรงไปที่คุกลับซึ่งอยู่ติดกับโรงเลี้ยงม้าของจวน

“ฮวาเอ๋อร์ ข้าทึ่งมากไม่คิดเลยว่าจะมียาเม็ดที่น่าอัศจรรย์ใจมากเพียงนี้ คนพวกนั้นบอกกล่าวทุกเรื่อง โดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย”

หยางเป่ยหนานเดินเข้ามาพูดคุยกับน้องสาว หลังจากออกจากห้องสอบสวนผู้ต้องสงสัย ส่วนบิดาก็เดินนำหน้าไปไกลแล้ว เพราะใจร้อนอยากรู้เรื่องทั้งหมด ยิ่งใกล้เวลาแม่ทัพใหญ่มาเยือนยิ่งต้องรีบเพราะเรื่องราวเกี่ยวข้องกับสายลับต่างแคว้น ซึ่งแอบแฝงตัวเข้ามาในแคว้นเฮ่อ

“ใช้แค่จำเป็นเจ้าค่ะ ยาเหล่านั้นออกฤทธิ์กล่อมประสาท อ้อ…ข้าหมายถึงได้รับบ่อยครั้งจะกลายเป็นคนเสียสติ ข้าอยากรู้โดยเร็วจึงเลือกทางลัดพวกท่านจะได้ไม่เสียเวลาสืบหาเรื่องราว”

คนใจร้อนกล่าวด้วยท่าทีสบายใจ เพราะผู้มาจากดวงดาวอันไกลโพ้น ไม่เคยสอบสวนผู้ร้ายด้วยการทารุณกรรมเลยสักครั้ง เพียงให้กินยากล่อมประสาทของศาสตราจารย์สตีฟเข้าไป ก็บอกกล่าวความจริงทุกเรื่องทั้งรวดเร็วและไม่เปลืองแรง

“แล้วบ่าวอีกคนคือผู้ใด ข้าล่ะอยากรู้จริง ๆ ”

เฟยฮวายังไม่ได้บอกสองคนพ่อลูกว่าผู้ต้องสงสัยอีกคนที่นางสั่งคุมขังในคุกมืดเป็นใคร หยางเป่ยหนานจึงซักถามก่อนเข้าไปในคุกมืด

“สตรีงดงามที่พวกท่านช่วยเหลือจากโจรป่าเช่นกันอย่างไรเล่าเจ้าคะ พี่ใหญ่ท่านเป็นกุนซือ ต้องรอบคอบให้มากกว่านี้ ผู้ใดมาดีมาร้ายต้องคอยสังเกตให้ดี ปล่อยสามคนนั้นหลุดมาได้อย่างไร ข้าต้องบ่นเพราะพวกท่านต้องออกไปทำงานพบปะผู้คนตลอดเวลา หากไม่ตักเตือนก็คงใจดีไปเรื่อย”

แม่ทัพหญิงในร่างสาวน้อยร่างอวบ อดไม่ได้ที่จะกล่าวตำหนิพี่ชายผู้รับตำแหน่งสำคัญของแคว้น ถึงแม้จะเป็นกุนซือผู้ช่วยแต่ก็ต้องละเอียดถี่ถ้วน และมีไหวพริบไม่ต่างจากกุนซือหลัก

“เถียนหงเช่นนั้นหรือ”หากกล่าวถึงสาวใช้ผู้งดงามที่ช่วยเหลือจากโจรป่าเขาย่อมจำได้

“ใช่เจ้าค่ะ ช่วยเหลือคนคือเรื่องดี แต่ควรสืบหาข้อมูลให้แน่ชัดก่อนพาคนนอกเข้าจวน หลังจากนี้หากเป็นไปได้อย่าพาคนนอกเข้ามาอีกอย่างเด็ดขาด บ่าวชายหญิงในจวนมีมากมายเรียกขานใช้งานไม่เคยครบทุกคน ข้ารู้ว่าคนตระกูลหยางมีเมตตา และท่านกับท่านพ่อคือหน้าตาของตระกูล แต่บางครั้งความใจดีอาจจะนำภัยมาสู่คนในครอบครัว ข้าไม่อยากบ่นเลยเจ้าค่ะแต่ขอบ่นสักหน่อยเถิด”

เสียงหวาน ๆ ของน้องสาวเพียงคนเดียว ซึ่งหยางเป่ยหนานกับน้องชายอีกสองคนเคยชมว่าไพเราะนักหนา ทว่ายามนี้กลับฟังดูเคร่งครัดจนเขานึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย

นางกล่าวว่าไม่อยากบ่นทั้ง ๆ ที่บ่นเขาเสียยาวเหยียด ลักษณะนิสัยเจ้าระเบียบเช่นนี้ ไม่ใช่นิสัยปกติขอน้องสาวตัวน้อยอย่างแน่นอน หยางเฟยฮวามีนิสัยโอนอ่อนผ่อนปรนกับทุกคน ใกล้เคียงคำว่าหัวอ่อนเข้าไปทุกที ไม่เช่นนั้นจะยอมอดทนอยู่ในจวนตระกูลกวงมาได้เป็นปีหรือ

ประกอบกับท่าทีการเดิน การนั่ง แม้กระทั่งการเคลื่อนไหวร่างกายทุกอย่าง ก็แตกต่างออกไปในทางที่ดีกว่าเดิม อีกทั้งจดจำท่าทีเสียใจมากของมารดาได้ กุนซือหนุ่มจึงเริ่มสงสัยบางอย่างอยู่ในใจ

“ได้สืบหาข้อมูลทั้งสามคนบ้างหรือไม่เจ้าคะก่อนพาเข้ามาในจวน”คนไม่อยากบ่นยังคงเอ่ยซักถามในสิ่งที่นางสงสัย

“คนของท่านพ่อสืบแล้วแต่ไม่พบความผิดปกติใด ๆ ข้าเลยขอให้ท่านพ่ออนุญาตให้เถียนหง เข้ามาช่วยเหลืองานในจวน เพราะสงสารที่ครอบครัวของนางถูกฆ่าตายทั้งหมด บิดามารดาไม่เหลือรอดชีวิตเลยสักคน ท่านแม่ก็เห็นใจจึงมอบตำแหน่งสาวใช้ข้างกาย ให้ทำงานควบคู่กับชิงชิง”

“จัดฉากล่ะสิไม่ว่า คนที่บิดามารดาพึ่งตายจากไม่หน้าตาสดใสขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ อย่างน้อย ๆ ต้องอมทุกข์อยู่บ้าง หรือแต่งกายไว้ทุกข์ให้บิดามารดาสักหน่อย อาภรณ์สีขาวนางสวมใส่บ้างหรือไม่ หรือสวมแค่อาภรณ์สีหวานขับผิวกายให้บุรุษชื่นชม”คนน้องแอบเหน็บแนมพี่ชาย ที่เห็นสตรีงามแล้วมักจะใจอ่อนอยู่เรื่อย

“เถียนหงไม่เคยแต่งกายไว้ทุกข์เลย ทำไมข้าพึ่งมาสังเกตตอนที่เจ้าบอกกล่าว”

ในความทรงจำสตรีผู้นั้นมักแต่งกายสีชมพูอ่อน ช่วงคอเสื้อก็คว้านลึกเป็นพิเศษ ก้มตัวแต่ละทีเขากับท่านพ่อต้องรีบเบือนหน้าหนี แต่บางครั้งก็หันหน้าหนีไม่ทัน จึงมองเห็นส่วนลับวับ ๆ แวม ๆ อยู่บ่อยครั้ง

“แต่ละวันนางไม่มีพิรุธเลยหรือเจ้าคะ ข้าผู้หนึ่งที่ไม่เชื่ออย่างเด็ดขาด สตรีสายตาวอกแวกหลุกหลิกไม่น่าไว้ใจเพียงนั้น อย่างไรต้องเผยพิรุธออกมาบ้าง”เฟยฮวาเริ่มจับสังเกตบางอย่างได้ จึงจี้ถามพี่ชายคนโตผู้ใจดีอีกครั้ง

“ก็ไม่มีแล้วนะ ข้าไม่ค่อยได้อยู่จวนท่านพ่อก็เช่นกัน กว่าจะกลับจวนก็เป็นเวลามื้ออาหารเย็น หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปพักผ่อน”

“นึกดูดี ๆ เจ้าค่ะ เลิกสงสัยข้าแล้วเอาเวลามาคิดสงสัยคนอื่นเถิด สีหน้าของท่านเก็บความสงสัยไว้ไม่มิดเลยสักนิด”สงสัยอย่างไรให้นางดูออกเร็วเพียงนี้ พี่ชายใหญ่ท่านต้องฝึกฝนให้มากจริง ๆ