สะสาง (ตอนจบ)

ขณะที่ก้าวเท้าเข้าสู่ท้องพระโรงในพระราชวัง หยางเฟยฮวาก็ถูกเสียง ๆ หนึ่งก่นด่าด้วยความไม่พอใจ นางเดินเข้างานเพียงลำพังเพราะอยากมาเตรียมการบางอย่างล่วงหน้า

สวีเยี่ยนหลงมาส่งถึงหน้าประตูท้องพระโรง ก็ต้องรีบปลีกตัวไปประชุมลับ กับหน่วยองครักษ์ประจำพระองค์ ทางด้านคนตระกูลหยางก็กำลังทะยอยลงจากรถม้า แล้วเดินตามกันมาในภายหลัง

หยางเฟยฮวานึกโครงสร้างของท้องพระโรงไม่ออก จึงขอเดินเข้ามาสำรวจและสอดแนมก่อนคนอื่น ๆ  ในขณะที่กำลังหาจุดอับเพื่อหลบสายตาผู้คน ก็ได้ยินเสียงน่ารำคาญดังขึ้น

“เอ๊ะ! มาขวางทางข้าทำไม ไม่รู้หรือว่าข้าคือผู้ใด แล้วเจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงกล้าเข้ามาในงานเลี้ยงครั้งสำคัญ”

“พูดมากจริงเชียว เบิกตาขึ้นกว้าง ๆ แล้วมองดูว่าข้าคือใคร ไม่ใช่สักแต่ด่าผู้อื่นไปเรื่อย ข้าหยางเฟยฮวาสหายรักของเจ้าอย่างไรเล่าหลันลี่จิน หากคนตระกูลหยางไม่กล้าเข้ามาในงานเลี้ยงครั้งนี้ แล้วตระกูลใดจะกล้าเข้ามา ตระกูลหลันเช่นนั้นหรือ”

“หยางเฟยฮวา เหตุใดเจ้าจึง…”

“งดงามใช่หรือไม่ ข้าก็แค่ลดความอ้วนแปลกตรงไหน ปกติก็ใบหน้าสวยหวานอยู่แล้ว มีแต่เจ้าที่ชอบหลอกตัวเองว่าข้าอัปลักษณ์ งามไม่เท่าเลยต้องสะกดจิตตัวเองว่างามกว่า ข้าจะบอกอะไรให้ข้ามีสามีใหม่แล้ว แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงคือสามีของข้า”

“ข้าไม่เชื่อเจ้าพูดเท็จ ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ตาต่ำคว้าเอาสตรีหม้ายมาเป็นเมียหรอก”

หลันลี่จินเผลอตะเบ็งเสียงดัง จนคนที่กำลังเดินตามหาฮูหยินได้ยินเต็มสองรูหู และรู้สึกโกรธจนอยากสำเร็จโทษสตรีบ้าเสียเดี๋ยวนี้เลย

“ผู้ใดตาต่ำ ตาสูง ฮวาเอ๋อร์สามีเดินหาเจ้าจนทั่วงาน มายืนทำการใดที่ตรงนี้ แล้วผู้ใดกล้ามาหาเรื่องฮูหยินของข้า”สายตาคมดุกวาดมองไปทั่วบริเวณ แล้วมาหยุดที่สตรีน่ารังเกียจ

“ท่านพี่ หลันลี่จินไม่เชื่อว่าท่านเป็นสามีข้า นางบอกว่าข้าไม่คู่ควรและท่านก็ตาต่ำ!”ท้ายประโยคแสร้งทำน้ำเสียงเศร้าเสียใจ เลียนแบบสตรีต้นแบบตรงหน้า แต่แสดงได้แนบเนียนกว่าเล็กน้อย

“บังอาจนักสตรีแซ่หลัน ข้าแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงผู้นี้ตาต่ำจริงหรือ”

“อะ..เอ่อ สวีฮูหยินคงเข้าใจผิดไปเองเจ้าค่ะ โอ๊ะ! ท่านพ่อเดินมานู่นแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะท่านแม่ทัพ ขอตัวก่อนเจ้าค่ะสวีฮูหยิน”หลันลี่จินรีบหนีเอาตัวรอด ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตนเอง

“ร้ายนักนะเรา”เสียงทุ้มเข้ามากระซิบข้างหูคนเจ้าแผนการ

“ร้ายแต่แพ้ท่านทุกคืน แพ้จนน่วมหมดแรงทุกคืน”

“ฮวาเอ๋อร์หลังงานแต่งงาน พวกเราไปเที่ยวน้ำพุร้อนที่นอกเมืองกันเถิด”สวีเยี่ยนหลงชวนอย่างมีเป้าหมาย

“ดีเจ้าค่ะ ข้าอยากไปแช่น้ำพุร้อนธรรมชาติ”

“แต่ข้าอยากไปปั้นเจ้าก้อนแป้งที่น้ำพุร้อน เผื่อจะได้ลูกแฝดเหมือนที่ท่านพ่อตาเคยบอก”

“ฮึ่ม!คนหื่นกาม เข้าไปในงานได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ อยู่ไม่ไกล อีกไม่นานคงเกิดเรื่อง ยังดีที่ท่านแม่ไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงด้วย ข้าจะได้ไม่ห่วงมากเท่าไหร่”

“ฮูหยินระวังตัวด้วย”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่ก็เช่นกัน”

กล่าวจบเฟยฮวาก็เดินไปนั่งที่โต๊ะตระกูลหยาง ซึ่งมีบิดาและพี่ชายทั้งสามคนนั่งรออยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ส่วนแม่ทัพใหญ่จะตามมานั่งด้วย ภายหลังจากที่เขาสั่งการในงานเลี้ยงเสร็จสิ้น

การแสดงร่ายรำหลากหลายชุด ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แม้กระทั่งการแสดงร่ายรำของหอบงกชก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

ทุกอย่างในงานเลี้ยงเป็นปกติทุกอย่าง เงียบเชียบมากเกินไปจนคนรออารักขาเริ่มอยู่ไม่สุข หน่วยราชองครักษ์ที่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางเท่าที่ควร ก็เริ่มสงสัยว่างานในวันนี้จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริง ๆ หรือ

แต่ไม่ใช่กับผู้ที่มีประสาทสัมผัสดีเกินกว่าคนทั่ว ๆ ไป และในมิติก็เต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่สามารถนำมาช่วยเหลืองานด้านการสอดแนม

มือเรียวแตะที่ข้อศอกของคนข้างกายอย่างมีนัยยะสำคัญ พร้อมกับกระซิบสั้น ๆ ได้ใจความ

“สตรีที่วาดรูปต่อหน้าฮองเฮามีมีดสั้น”

เฟยฮวาไม่ได้ยินเสียงมีดในตัวสตรีผู้นั้นหรอก แต่แอบติดกล้องวงจรปิดพลังงานแสงอาทิตย์ ตั้งแต่เข้ามาในงานเลี้ยงแล้วต่างหาก!

ถ้ายังจำเรื่องราวการส่งดาวเทียมพกพาขนาดจิ๋วขึ้นบนท้องฟ้า เมื่อครั้งค้นหาพิกัดของค่ายทหารเมืองเฉิงตู ก็คงจำได้ว่าดาวเทียมดวงนั้นยังคงมีพลังงานเหลือพอใช้งานไปอีกสักระยะ หยางเฟยฮวาจึงสามารถเชื่อมต่อสัญญาณกล้องวงจรปิด เข้ากับนาฬิกาข้อมือที่ซุกซ่อนไว้ใต้อาภรณ์แขนยาว

“ตกลง ฮูหยินระวังตัวด้วย” ร่างสูงใหญ่แอบหลบไปจัดการตามคำบอกกล่าวของฮูหยินสุดที่รัก

ศิลปินหญิงที่ถูกว่าจ้างให้มาวาดรูปเสมือนฮองเฮา เริ่มลงสีรูปภาพด้วยความตั้งอกตั้งใจ พอเห็นว่าทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับท่วงท่า และใบหน้าที่งดงามของตน มีดสั้นที่แอบพกเข้ามาในงานได้สำเร็จ เพราะได้รับความช่วยเหลือจากกลุ่มนางรำหอบงกช ก็เริ่มเล็งพิกัดสำคัญทันที

หัวตายหางก็กำจัดได้ง่ายคำ ๆ นี้คือคำสั่งจากบุรุษที่นอนกกกอดนางอยู่เกือบทุกค่ำคืน

ชิ้ง!!!

เสียงมีดสั้นที่คมกว่าและเร็วกว่า ขว้างเข้าใส่ข้อมือของศิลปินหญิง ซึ่งกำลังตั้งท่าปามีดสั้นเข้าใส่เฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้

กรี๊ด!!!

หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงการต่อสู้จากคนกลุ่มใหญ่ ซึ่งบุกเข้ามาหมายสังหารผู้ปกครองแคว้นและฮองเฮา แม้กระทั่งคนตระกูลหยางก็ถูกล้อมรอบเอาไว้

ทว่าคนกลุ่มนั้นกลับมีจำนวนน้อยนิดมาก เมื่อเทียบกับกองทัพหลวงและหน่วยราชองครักษ์ ที่เข้ามาสลายความวุ่นวายอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ

หยางเฟยฮวาจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างโล่งอก ที่ตนไม่ต้องกระโดดเข้าไปร่วมต่อสู้และยังอยู่รอดปลอดภัยดีกันทุกคน เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยให้เป็นความลับต่อไป

บิดา และพี่ชายทั้งสามคน ต่างก็ตรงเข้ามาสวมกอดนางด้วยความห่วงใย โดยเฉพาะสามีคนเก่งที่จัดการเรื่องราวได้รวดเร็วยิ่งกว่าผู้ใด สวีเยี่ยนหลงโอบกอดฮูหยินไม่ยอมปล่อย จนพี่แฝดบ่นอุบว่าพวกตนไม่ได้กอดน้องสาวเลยสักนิด

อ๋องห้าเฮ่อไท่หมิงถูกให้การซัดทอดทุกเรื่องทุกประเด็นไม่มีตกหล่น กลุ่มคนที่เขาให้มาช่วยสังหารคน กลับกลายเป็นดาบที่ลงหลังตัวเอง โดยไม่สามารถแก้ไขเรื่องใดได้อีก นอกจากก้มหน้ารับกรรมที่ก่อเอาไว้ด้วยชีวิต สามคนพ่อลูกตระกูลหลันก็เช่นเดียวกัน เรื่องชั่วที่กระทำเอาไว้ก็ผุดออกมาเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็จบลงที่คำสั่งประหารชีวิตให้ตายตกไปตาม ๆ กัน….

พิธีแต่งงานของแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง กับคุณหนูสี่แห่งจวนตระกูลหยาง ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นในพระราชวัง เพราะฝ่ายชายเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของเจ้าผู้ปกครองแคว้น จึงจำเป็นต้องตามใจญาติผู้ใหญ่คนสำคัญ

ขบวนสินสอดของเจ้าบ่าวและสินเดิมของเจ้าสาว ต่อแถวยาวเรียงกันจากใจกลางเมืองหลวงจนถึงประตูพระราชวัง เป็นที่กล่าวขานเล่าลือของชาวเมืองนานเป็นเดือน ๆ 

หลังแต่งงานหยางเฟยฮวาก็ย้ายมาอยู่ที่จวนแม่ทัพใหญ่พร้อมกับสามี แต่กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมทุก ๆ อาทิตย์ หรือบ่อยกว่านั้นตามแต่สะดวก บางครั้งบิดามารดาและพี่ชาย ก็เก็บข้าวของมาพักค้างที่จวนแม่ทัพด้วยกัน

ทุกคนแยกย้ายกันไปตามหน้าที่และบริบทของสังคม แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะหลงลืม หรือปล่อยให้บิดามารดารู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง ต่างฝ่ายต่างกลับไปเติมรักเติมกำลังใจให้กันอยู่เสมอ เมื่อแคว้นเฮ่อสงบสุขลง บุรุษที่ตั้งใจในบางเรื่อง แต่ยังกระทำไม่สำเร็จเสียที จึงเดินไปที่โรงครัวของจวนเพื่อมอบหมายให้คนครัว ต้มสมุนไพรบางอย่างให้แก่ตน

“ดื่มตอนอุ่น ๆ เลยนะขอรับท่านแม่ทัพ รับรองว่าทั้งคืนไม่มีเหนื่อย”

และคืนนั้นหยางเฟยฮวาก็ถึงกับตาเหลือกลอย เพราะถูกสามีทำให้สุขสมติด ๆ กันมากกว่าสิบครั้ง เมื่อรู้สึกไม่ไหวจึงจำเป็นต้องบอกกล่าวเรื่องสำคัญออกไป อย่างน้อย ๆ สามีคงหยุดพักสักคืนสองคืน

“ท่านพี่ ท่านอื้ม อีกแล้วหรือเจ้าคะ ประเดี๋ยวลูกก็กระทบกระเทือนหรอกเจ้าค่ะ!”

“ห๊ะ ลูก เจ้าท้องแล้วเช่นนั้นหรือ”

สวีเยี่ยนหลงดีใจอย่างที่สุด ความพยายามของเขาออกดอกออกผลแล้ว ท่านน้าจะได้ไม่พูดจาค่อนขอดทุกครั้งที่เจอกัน

“เจ้าค่ะ ข้ากำลังจะบอกท่านวันนี้ แต่ท่านก็เอาแต่โยกเอวเข้าใส่ไม่หยุด คนหื่น!”

“ข้าดีใจยิ่งนัก ในที่สุดเจ้าก้อนแป้งก็มาเกิด เช่นนั้นพวกเรามาต่อแขน และต่อขา ลูกกันดีกว่าฮวาเอ๋อร์”

แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง ดื่มสมุนไพรสำหรับผู้มีบุตรยากเข้าไปจนหมดกา จึงรู้สึกคึกคักไปทั้งตัวปลดปล่อยไปกี่ครั้งก็ยังไม่พอ!

“พะ พักก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ข้าจะทำเบา ๆ รับรองไม่โดนหัวเจ้าก้อนแป้งอย่างแน่นอน”

“อร๊าย!!! ท่านพี่พักก่อน”

ชีวิตของหยางเฟยฮวากับสามีและลูก ๆ ดำเนินต่อไปอย่างมีความสุข มีบ้างในบางครั้งที่ต้องตักเตือนและอบรมกัน แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนในครอบครัวไม่ใช่หรอกหรือ

สามีผู้คลั่งรักก็ไม่ยอมถอยห่างภรรยาเลยสักคืน ก่อเกิดเป็นเจ้าก้อนแป้งหัวปีท้ายปีทั้งชายและหญิง จนต้องพากลับมาให้ท่านตากับท่านยายช่วยกันเลี้ยงดูที่ตระกูลหยาง

หยางฮูหยินแย้มยิ้มอย่างมีความสุข แล้วแหงนเงยขึ้นมองไปบนท้องฟ้า พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เป็นน้ำตาซึ่งปลดปล่อยทุกความรู้สึก ให้ผ่านพ้นไปตามกาลเวลา

‘ฮวาเอ๋อร์พวกเราตระกูลหยางมีความสุขกันมาก แม่ขอให้เจ้าได้พบเจอกับครอบครัวที่ดีในภพภูมิใหม่นะลูก’

จบบริบูรณ์…….