บทที่ 1

ทั่วทั้งหุบเขาหมอเทวะสุกสว่างไปด้วยแสงโคมไฟสีแดง ในค่ำคืนแห่งงานมงคลสมรส เสียงดนตรีบรรเลงเคล้าเสียงพูดคุยหัวเราะดังกึกก้องออกมาจากเรือนหลังใหญ่มิได้ขาดสาย

ผู้คนทั่วหุบเขาต่างพร้อมใจกันอวยพรให้คุณหนูใหญ่หร่วนหลิงซวงและเยี่ยนจิ่งเฉินครองรักกันชั่วนิรันดร์ มีลูกหลานสืบสกุลหมอเทวะสืบต่อไปชั่วกาลนาน

แต่ทว่า… ภายในเรือนหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเทียนมงคลสีแดงและสุรามงคล กลับปกคลุมไปด้วยความมืดครึ้มชวนอึดอัดยิ่งนัก

หร่วนหลิงซวงยื่นจอกสุรามงคลให้แก่ผู้เป็นสามี ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นด้วยความหลงใหลและรักใคร่ลึกซึ้งสุดหัวใจ ขณะจับจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาของเยี่ยนจิ่งเฉินไม่วางตา

“สามี… คืนนี้เป็นคืนเข้าหอมีค่าดั่งทองพันชั่ง อย่ามัวเสียเวลาอีกเลยเจ้าคะ รีบดื่มสุรามงคลกับข้าเถิด”

เยี่ยนจิ่งเฉินปรายตามองจอกสุราในมือของหร่วนหลิงซวงด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ก่อนจะปัดมือนางจนจอกสุราหลุดจากมือ ตกกระทบพื้นแตกกระจายดัง เพล้ง!

หร่วนหลิงซวงชะงักด้วยความตกใจ นางเงยหน้าจ้องมองเยี่ยนจิ่งเฉินที่ยังคงเรียบเฉยเย็นชา ความน้อยใจพลันแล่นทั่วอก

“เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้ด้วยเล่า จิ่งเฉิน”

ร่างสูงของเยี่ยนจิ่งเฉินก้าวเข้ามาหานางช้า ๆ ก่อนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

ใบหน้างดงามของหร่วนหลิงซวงอยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อมมือ แม้เขาจะพยายามปฏิเสธเพียงใด ก็ต้องยอมรับว่า… สตรีตรงหน้างดงามจนบางครั้งแม้แต่เขาเองยังเผลอใจสั่นอยู่หลายครา

ทว่า ความรู้สึกวูบไหวเหล่านั้นกลับถูกกลบด้วยอคติที่มีต่อนางเสมอ

ในสายตาของเขา หร่วนหลิงซวงเป็นเพียงสตรีเอาแต่ใจ เจ้าเล่ห์ และชอบบังคับให้เขาต้องรักนางตอบ ทั้งที่หัวใจของเขาไม่เคยมีนางอยู่ในนั้น

หากต้องเลือกจริง ๆ ต่อให้ต้องเลือกอีกกี่ครั้ง… คนที่เขาจะเลือกก็ยังคงเป็นหร่วนเย่วหนิงอยู่ดี

“หร่วนหลิงซวง เจ้าน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ… ว่าในใจข้าไม่เคยมีเจ้าเลยแม้แต่น้อย”

หมับ! ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือเล็กของนางไว้แน่น แรงบีบค่อย ๆ เพิ่มขึ้นตามอารมณ์ที่คุกรุ่นในใจเขา

หร่วนหลิงซวงหน้านิ่วด้วยความเจ็บปวดที่ข้อมือ นางพยายามดิ้นรนแกะฝ่ามือหนาของเขาออก

“ปล่อยข้าเถิดจิ่งเฉิน… ข้าเจ็บนะ”

นางเงยมองเขาด้วยดวงตาเปี่ยมความหวาดกลัว ไม่เคยเลยที่นางจะเห็นเขาแข็งกร้าวเช่นนี้มาก่อน

แต่ถึงกระนั้น… ในเมื่อบัดนี้ทั้งสองได้กราบไหว้ฟ้าดินเป็นสามีภรรยากันแล้ว นางจึงไม่อาจปล่อยเขาไปได้ง่าย ๆ

“จิ่งเฉิน… ข้าด้อยกว่าเย่วหนิงตรงจุดใดกัน เหตุใดในใจท่านจึงมีเพียงนางผู้เดียว ทั้งที่ข้าต่างหากที่ช่วยชีวิตท่านไว้จากความตาย”

คำถามนั้นทำให้ฝ่ามือที่บีบรัดข้อมือนางคลายลงโดยไม่รู้ตัว

แม้หร่วนหลิงซวงจะเป็นผู้ช่วยชีวิตเขาจากความตาย แต่คนที่พบร่างของเขาและนำกลับมารักษาที่หุบเขาหมอเทวะ กลับเป็นหร่วนเย่วหนิง

สำหรับจิ่งเฉินแล้ว ความเมตตาครั้งนั้นต่างหากที่ฝังลึกอยู่ในใจ ส่วนความจริงที่ว่าหร่วนหลิงซวงเป็นผู้ลงมือรักษาเขาในภายหลัง กลับไม่อาจลบภาพของสตรีผู้แสนอ่อนโยนในความทรงจำของเขาได้

“อย่าเอ่ยถึงนาง! ไม่รัก… ก็คือไม่รัก เจ้าฟังไม่เข้าใจหรือไรกัน หลิงซวง”

ฟึบ! เขาผลักร่างเล็กของนางออกห่างด้วยความรังเกียจ

ร่างของหร่วนหลิงซวงเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะหยุดลงข้างโต๊ะมงคล

สายตาที่เยี่ยนจิ่งเฉินมองมานั้นเต็มไปด้วยความชิงชังโดยไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

หากแต่หร่วนหลิงซวงกลับยิ้มเยาะขึ้นมา

ในเมื่อเขาบีบคั้นนางถึงเพียงนี้ ก็คงไม่มีความจำเป็นต้องพูดจาดี ๆ กันอีกแล้ว

‘จิ่งเฉิน… เจ้าเองต่างหากที่บีบให้ข้าต้องทำเช่นนี้กับเจ้า’

นางพยุงกายลุกขึ้น ก่อนย่างก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ดวงตาคู่งามจับจ้องทุกความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นใบหน้าคมสันเริ่มแดงก่ำ หยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้า ประกอบกับลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ ก็ยิ่งตอกย้ำว่า ยาปลุกกำหนัดชนิดไร้ยาถอนที่นางวางไว้กำลังออกฤทธิ์อย่างเต็มที่

หร่วนหลิงซวงยิ้มเย็น ก่อนวางฝ่ามือลงบนอกแกร่ง ค่อย ๆ ลูบไล้เบา ๆ แล้วสอดมือเข้าไปในอกเสื้อเจ้าบ่าวอย่างเอาแต่ใจ

หมับ! เยี่ยนจิ่งเฉินคว้ามือนางไว้ทันที แววตาคมวาวโรจน์ด้วยความคับแค้น ขณะพยายามฝืนควบคุมร่างกายที่กำลังไม่เชื่อฟังตนเอง

ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นขึ้น ความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วกายจนยากจะข่มกลั้น

“เจ้าทำอะไรข้า หลิงซวง”

เขาขบกรามแน่น เสียงที่เปล่งออกมาเจือด้วยความคับแค้นและอึดอัด

ฟึ่บ! เขาผลักนางออกห่างอย่างแรง ทว่ากลับเสียหลักล้มลงบนเตียงกว้างเสียเอง ความร้อนรุ่มในกายเริ่มแผดเผารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนความเป็นบุรุษเบื้องล่างปวดหนึบแทบขาดใจ

หร่วนหลิงซวงเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ นางค่อย ๆ ปลดเปลื้องชุดเจ้าสาวออกอย่างใจเย็น แล้วโยนทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนขาวผ่องประจักษ์แก่สายตาของเยี่ยนจิ่งเฉิน

“จิ่งเฉิน… หากทรมานนัก ก็ให้ข้าช่วยท่านเถิด”

“ถอยออกไป!”

อึก! เยี่ยนจิ่งเฉินถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นสัดส่วนโค้งเว้าน่าสัมผัสของคนตรงหน้า ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีทันควัน

“เล่นตัวนักนะ ในเมื่อกราบไหว้ฟ้าดินเป็นสามีข้าแล้ว ท่านก็ต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว จะยินยอมหรือไม่ ข้าหาได้สนไม่!”

นางจับร่างสูงให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมกายแกร่งเอาไว้ สองมือเล็กฉีกกระชากเสื้อเจ้าบ่าวของเขาออกอย่างแรงจนขาดวิ่น

ร่างบางโน้มลงมาหา ริมฝีปากแดงระเรื่อแนบลงบนริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างดุดันเอาแต่ใจ แม้เยี่ยนจิ่งเฉินจะพยายามเบือนหน้าหนี ทว่าเพียงชั่วขณะหนึ่ง สัญชาตญาณกลับทำให้เขาเผลอตอบสนองนางไป

‘บ้าจริง! ข้าเผลอตอบสนองนางได้อย่างไรกัน’

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอไผลไปกับรสจูบอันดูดดื่ม เยี่ยนจิ่งเฉินถึงกับสะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจ

หร่วนหลิงซวงยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นท่าทีต่อต้านนั้น มือเรียวเลื่อนต่ำลงมากอบกุมความเป็นชายที่กำลังตื่นตัวของเขาเอาไว้ ก่อนจะขยับปรนเปรอเบา ๆ หวังบีบบังคับให้เขายอมสยบอยู่แทบเท้านาง

เยี่ยนจิ่งเฉินจ้องหน้านางด้วยความคับแค้นใจ ฝ่ามือหนากำหมัดแน่นจนข้อขาวซีด พยายามอดกลั้นแรงปรารถนาที่ปะทุขึ้นอย่างสุดกำลัง ในใจนึกอยากจะจับสตรีตรงหน้ามาฉีกทึ้งเป็นชิ้น ๆ เสียเดี๋ยวนี้

“อึก… หร่วนหลิงซวง… ข้าจะฆ่าเจ้า!”

“ฮ่า ๆ ๆ จะฆ่าข้าหรือ… ได้สิ แต่ก่อนจะฆ่า ก็มาเข้าหอกับข้าให้เสร็จสิ้นเสียก่อนเถิด!”

สิ้นคำ หร่วนหลิงซวงก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธอีก นางยังคงดื้อดึงเดินหน้าตามความต้องการของตน โดยไม่สนใจสายตาคับแค้นของชายหนุ่มแม้แต่น้อย

เยี่ยนจิ่งเฉินที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจพลันเต้นรัวผิดจังหวะ ทั่วทั้งร่างร้อนดั่งไฟสุม ยิ่งถูกเนินอกอวบอิ่มเบียดชิดแนบไปกับอกแกร่ง เส้นสติอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ก็ใกล้จะขาดผึงลงทุกขณะ

“อื้อ… จิ่งเฉิน ข้ารักท่าน รักมาก… ไม่แพ้เย่วหนิงของท่านแม้แต่น้อย”

นางแอ่นกายเข้าหาอ้อมแขนที่พยายามผลักไสนั้น พร้อมกับขยับสะโพกบดเบียดความปรารถนาของเขาอย่างยั่วยวน

อึก! เขากลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง ก่อนที่เส้นความอดทนจะขาดผึ่งเมื่อริมฝีปากนุ่มครอบครองความเป็นชายของเขา

ฟึ่บ! เขาพลิกตัวกดร่างบางให้นอนราบ ก่อนจะโถมเข้าใส่ด้วยบทรักอันเร่าร้อนและดิบเถื่อน

หร่วนหลิงซวงเจ็บแปลบที่จุดอ่อนไหวจนแทบทนไม่ไหว ทว่าในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก นางจึงยอมรับความเจ็บปวดนั้นด้วยความเต็มใจ

“อึก…อ๊ะ… จิ่งเฉิน ข้าเป็นของเจ้าแล้ว”

นางเอื้อมมือไปกุมใบหน้าหล่อเหลาที่แสนเย็นชาไว้อย่างทะนุถนอม พร้อมความหวังไร้เดียงสาว่าพ้นคืนนี้ไป เยี่ยนจิ่งเฉินอาจหันมาสนใจนางบ้าง

ทว่าเขากลับปัดมือนั้นออกอย่างรังเกียจ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมบีบลำคอระหงด้วยความเกลียดชัง ขณะที่สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นเข้าหาไม่หยุดยั้ง

“หลิงซวง… ถึงข้าจะเป็นสามีเจ้าแล้ว”

“แต่อย่าหวังว่าเจ้าจะได้ใจข้าไป”

ความเจ็บร้าวจากร่างกายผสมปนเปไปกับความปวดร้าวจากคำพูดไร้เยื่อใยของชายที่นางรักหมดใจ แต่นางกลับแย้มยิ้มทั้งน้ำตาในยามที่เขากำลังร่วมรักกับนาง

‘ต่อให้เจ้าเกลียดข้า แต่ข้ารักเจ้าก็พอ เยี่ยนจิ่งเฉิน’

———————

“อร้ายยย!”

เสียงกรีดร้องนั้นทำให้ร่างบางที่ยังคงร้าวระบมจากคืนเข้าหอสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นทันที นางผวาดีดกายลุกนั่งบนเตียง ก่อนหันไปเห็นที่นอนอันว่างเปล่าข้างกาย

“จิ่งเฉิน… เขาหายไปไหนแต่เช้าตรู่กัน”

แต่ยังไม่ทันที่นางจะคลายความสงสัย เสียงกรีดร้องอันน่าหวาดหวั่นจากด้านนอกก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง จนใจนางเริ่มไม่เป็นสุข

หร่วนหลิงซวงรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทันที ก่อนลงจากเตียงด้วยช่วงล่างที่เจ็บแสบจนแทบก้าวขาไม่ออก

ปึก! ทว่าเมื่อนางผลักบานประตูออกไป ภาพตรงหน้ากลับทำให้เข่าทรุดลงทันที

ร่างไร้ลมหายใจของบิดามารดาและศิษย์ทุกคนในหุบเขาหมอเทวะล้มตายเกลื่อนพื้น โลหิตสีแดงฉานนองท่วมผืนดิน

นางนิ่งงันไปกับภาพความสูญเสียตรงหน้า ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงอันคุ้นตาของเยี่ยนจิ่งเฉิน

ทว่าเขากลับโอบกอดร่างบางของญาติผู้น้องนางเอาไว้อย่างหวงแหน

“ทำไม… เหตุใดกันเล่า”

น้ำตานางไหลรินเต็มสองแก้ม ไร้แม้เสียงสะอื้น

นางค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ดวงตานองน้ำตา หัวใจแหลกสลายเมื่อรอบกายนางล้วนคือร่างเย็นเฉียบของผู้คนในหุบเขาหมอเทวะ

เยี่ยนจิ่งเฉินหันกลับมาทางหร่วนหลิงซวงอย่างช้า ๆ ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบมองมายังนางด้วยความเย็นชา

ทว่าแขนข้างหนึ่งกลับโอบกระชับร่างบางของหร่วนเย่วหนิงไว้แน่น

ก่อนจะยกปลายกระบี่ในมือขึ้นชี้หน้าหร่วนหลิงซวงอย่างไร้เยื่อใย

“หลิงซวง… วันนี้ข้ามาทวงหนี้แค้นกับเจ้า”

หร่วนหลิงซวงยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดวาบลงทันที นางเอื้อมมือกุมอกที่เจ็บแปลบไว้ เมื่อรู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังจะแตกสลาย

“เจ้าทำเช่นนี้กับคนในหุบเขาหมอเทวะของบิดาข้าเพื่ออันใดกัน จิ่งเฉิน พวกท่านทุกคนล้วนเป็นผู้ช่วยชีวิตเจ้าไว้นะ!”

นางตวาดใส่เขาด้วยเสียงสั่นเครือ อดกลั้นทั้งความเสียใจและหัวใจที่ร้าวราน สายตายังจับจ้องไปยังใบหน้าไร้เดียงสาของหร่วนเย่วหนิง ที่เอาแต่นิ่งเงียบและมองมาทางนางด้วยความรู้สึกผิด

“พี่หญิง… ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแย่งสามีของท่านไปเลย”

น้ำเสียงของนางปนสะอื้นไห้ด้วยความสำนึกผิด เมื่อคิดว่าตนเองคือต้นเหตุที่ทำให้เยี่ยนจิ่งเฉินคลุ้มคลั่งกระทำการเช่นนี้เพื่อนาง

“หึ! เจ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อจะได้อยู่ครองคู่กับเย่วหนิงอย่างนั้นสินะ เยี่ยนจิ่งเฉิน”

ด้วยความคับแค้นใจและผิดหวังที่มอบใจให้ผิดคน นางถึงกับปรี่เข้าไปหมายจะลากเขาลงนรกไปพร้อมกัน

แต่ทว่าเหล่าทหารหน้าแปลกตากลับกรูเข้ามากดร่างนางลงกับพื้น บังคับให้คุกเข่าลงตรงหน้าเยี่ยนจิ่งเฉิน

นางเงยหน้าทั้งน้ำตามองเขา วันนี้เขาไม่ได้สวมอาภรณ์เรียบง่ายเช่นเดิมอีกแล้ว หากแต่บนกายกลับเป็นฉลองพระองค์ลายมังกรอันล้ำค่า

กว่าที่นางจะเข้าใจทุกอย่าง องครักษ์ผู้หนึ่งก็เข้ามารายงานต่อเขา

“เรียนองค์รัชทายาท ข้าจัดการทุกคนในหุบเขาหมอเทวะหมดสิ้นแล้วพะย่ะค่ะ”

“ทำไมกัน… จิ่งเฉิน เจ้าฆ่าพวกเขาทำไม”

เยี่ยนจิ่งเฉินยังคงโอบกอดหร่วนเย่วหนิงไว้ไม่ยอมปล่อย ก่อนจะกำด้ามกระบี่ในมือแน่น

“ที่พวกเขาต้องตายอย่างอนาถเช่นนี้ ก็เพราะเจ้า”

“หร่วนหลิงซวง… เจ้าไม่ควรดึงดันแย่งข้ามาจากเย่วหนิงเลย”

“ชาติหน้าหากพบเจอข้าอีก… จงอย่ามีใจให้ข้า”

ฉึก! สิ้นคำ กระบี่ในมือของเยี่ยนจิ่งเฉินก็แทงทะลุร่างของหร่วนหลิงซวงทันที ก่อนจะชักออก เลือดสดพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนไปทั่วกายนาง

“พี่หญิง!” หร่วนเย่วหนิงร้องออกมาด้วยความตกใจ

เยี่ยนจิ่งเฉินจึงประคองศีรษะนางให้ซุกซบลงกับอกอุ่นของเขา เพื่อไม่ให้นางมองภาพนองเลือดตรงหน้า

ปึก! ร่างของหร่วนหลิงซวงล้มกระแทกพื้นอย่างแรง สายตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจและสำนึกผิด

ในลมหายใจสุดท้ายที่ใกล้ดับสูญ สายตาของนางยังคงจับจ้องไปยังเยี่ยนจิ่งเฉิน ผู้เฝ้าทะนุถนอมหร่วนเย่วหนิงราวกับนางเป็นของล้ำค่า

‘เจ้าฆ่าทุกคนรวมถึงข้า… แต่องค์รัชทายาทเช่นเจ้ากลับไว้ชีวิตนาง’

“การ… รักท่าน… มันผิดมหันต์มาก… อย่างนั้นหรือ”

นางเอ่ยทุกถ้อยคำออกมาอย่างยากลำบาก

ร่างเล็กกระตุกเกร็ง สำลักเลือดออกมาจากปากไม่หยุด กว่าจะนึกเสียใจกับความรักอันโง่งมของตน นางก็สูญเสียทั้งครอบครัวและลมหายใจของตนเองอย่างไม่มีวันหวนกลับ

‘ท่านเทพ… หากข้ามีโอกาสอีกครั้ง ข้าจะไม่บีบบังคับเยี่ยนจิ่งเฉินให้เป็นสามีของข้าอีก ข้าจะขอส่งเขาคืนกลับไปให้แก่รักแรกของเขา’

‘หากท่านได้ยินคำขอจากข้า… ได้โปรดช่วยสตรีร้ายกาจและโง่เขลาเช่นข้าสักครั้งเถิด’