บทที่ 2

ฟึ่บ! หร่วนหลิงซวงเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะปรุงยาทันที ใบหน้างามที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดหวั่น

นางหอบหายใจถี่กระชั้น แววตายังคงสับสนกับภาพเหตุการณ์มากมายที่เพิ่งเห็นในความฝัน ตั้งแต่ครั้งแรกที่นางพบเยี่ยนจิ่งเฉิน เพราะหร่วนเย่วหนิงเป็นผู้พาเขาที่บาดเจ็บเจียนตายกลับมายังหุบเขาหมอเทวะของบิดา

ทุกสิ่งที่เห็นในฝันเจ็บปวดเกินกว่าที่นางจะยอมรับ หากภาพเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นบุรุษนามว่าเยี่ยนจิ่งเฉินก็ต้องมีตัวตนอยู่จริง

ทว่าในยามนี้ นางยังไม่เคยช่วยชีวิตผู้ใด และหร่วนเย่วหนิงเองก็ยังไม่เคยพาบุรุษบาดเจ็บคนใดกลับมาให้นางรักษา หรือบางทีช่วงนี้นางอาจคิดฟุ้งซ่านมากเกินไป จนเก็บเรื่องเหล่านั้นไปฝันเป็นตุเป็นตะเสียเอง

“ข้าเป็นอันใดกัน… เหตุใดต้องฝันถึงบุรุษผู้นั้นด้วย”

ท่ามกลางความสับสน หร่วนหลิงซวงกลับรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกตรงตำแหน่งเดียวกับที่ตนถูกแทงในความฝัน ราวกับบาดแผลนั้นเคยเกิดขึ้นจริง

“ทำไมกัน… นี่ข้าเจ็บหน้าอกได้อย่างไรกัน ทั้งที่ร่างกายของข้าแข็งแรงถึงเพียงนี้”

ฝ่ามือบางกดลงบนหน้าอกแน่นขึ้น ความเจ็บปวดยังคงไม่จางหาย แม้นางจะตื่นจากความฝันแล้วก็ตาม

แต่ทว่า เสียงแตกตื่นจากเหล่าศิษย์ด้านนอกกลับดังขึ้น ทำให้นางหลุดออกจากภวังค์ ในใจเริ่มปะติดปะต่อความจริงเข้ากับภาพในความฝันทีละน้อย

เสียงเรียกหานางด้วยน้ำเสียงร้อนรนเช่นนี้ ช่างเหมือนกับที่นางได้ยินในฝันไม่มีผิด รางสังหรณ์บางอย่างพลันก่อตัวขึ้นในใจ บอกนางว่ามีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้นจริง

“ศิษย์พี่หญิงหลิงซวง… แย่แล้วขอรับ มีชายผู้หนึ่งถูกแทงเฉียดหัวใจ เขาใกล้ตายแล้วขอรับ”

ฟึ่บ! ร่างของนางแทบทรุดลงทันที

คำพูดนั้น… เป็นคำเดียวกับที่นางได้ยินในความฝันไม่มีผิด

แววตาคู่สวยพลันไหวระริกด้วยความหวาดหวั่น

“หากสิ่งที่ข้าฝันเห็นมันคือเรื่องจริง เช่นนั้น…”

ปัง! นางผลักประตูห้องปรุงโอสถออกไปอย่างแรง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

หร่วนเย่วหนิง ญาติผู้น้องของนาง กำลังประคองบุรุษผู้หนึ่งที่ร่างโชกไปด้วยเลือดกลับมายังหุบเขาจริง ๆ

“ไม่นะ! บัดซบ… ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ”

เมื่อเห็นพี่สาวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หร่วนเย่วหนิงซึ่งเป็นหมอเช่นกันจึงรีบเข้ามากุมมืออันเย็นเฉียบของนางไว้ พลางร้องขอให้หลิงซวงช่วยบุรุษผู้นั้น

“พี่หญิง ท่านได้โปรดช่วยรักษาเขาด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

“เขาบาดเจ็บหนัก”

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของชายผู้ได้รับบาดเจ็บ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“ฝีมือข้ายังห่างชั้นกับท่านและท่านลุงมากนัก เกรงว่าคงไม่อาจช่วยเขาให้รอดจากความตายได้”

“ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ ช่วยรักษาเขาด้วยเถิด”

หร่วนหลิงซวงตัวแข็งทื่อ ดวงตาที่สั่นไหวจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของชายผู้นั้นไม่กะพริบ ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความคับแค้นพลันแล่นวาบขึ้นกลางอก พร้อมกับเศษเสี้ยวความจริงที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอด

‘ข้าไม่ได้เพ้อเจ้อฝันไปเอง… ทุกอย่างมันคือเรื่องจริง’

ฟึ่บ! นางดึงมือออกจากมือของเย่วหนิงทันที ก่อนหันหลังให้ทั้งนางและเยี่ยนจิ่งเฉิน ตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนทั้งสองอีก

“ข้าไม่ช่วย! ท่านพ่อข้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ข้ามิอาจตัดสินใจทำเรื่องนี้โดยพลการเด็ดขาด”

หร่วนหลิงซวงกำหมัดแน่นจนฝ่ามือสั่น นางเตรียมเดินกลับเข้าห้องปรุงโอสถ ทว่าในหัวกลับยังคงมีภาพเยี่ยนจิ่งเฉินสังหารทุกคนในหุบเขาหมอเทวะตามติดไม่จาง

คนอกตัญญูเช่นเขา… นางไม่มีวันลืมสิ่งที่เขาทำกับนางและทุกคนในหุบเขาเด็ดขาด!

ปึก! เย่วหนิงถึงกับคุกเข่าลงท่ามกลางสายตาของเหล่าศิษย์ เสียงฮือฮาพลันดังขึ้น เมื่อเห็นนางยอมคุกเข่าร้องขอพี่สาวด้วยตนเอง

“พี่หญิง… เห็นแก่ที่ท่านเองก็เป็นหมอเหมือนกับข้า ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ ท่านเห็นคนกำลังจะตาย แล้วจะเมินเฉยได้หรือเจ้าคะ”

หร่วนหลิงซวงชะงักฝีเท้า

นางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามฝืนใจไม่หันกลับไปมอง ทว่าคำว่า คนกำลังจะตาย กลับรั้งฝีเท้าของนางเอาไว้

ยังไม่ทันที่นางจะตัดสินใจ เหล่าศิษย์คนอื่น ๆ กลับพากันคุกเข่าลงตามเย่วหนิง

“ศิษย์พี่… เห็นแก่มนุษยธรรม ได้โปรดช่วยชายผู้นี้ด้วยเถิด”

เสียงร้องขอดังขึ้นพร้อมกันจากเบื้องหลัง

หร่วนหลิงซวงจึงค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอัดอั้น เมื่อเห็นทุกคนกำลังคุกเข่าขอให้นางช่วยชีวิตบุรุษที่นางเกลียดชังที่สุด

‘พวกเจ้าจะให้ข้าช่วยเขา เพื่อรอให้เจ้านี่กลับมาสังหารพวกเจ้ากับข้าอย่างนั้นหรือ’

ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวติดอยู่ในลำคอ นางไม่อาจเอ่ยออกมาให้ผู้ใดฟังได้

หร่วนหลิงซวงกำหมัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

ท่านพ่อขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ส่วนมารดาของนางก็กำลังปรุงยาพิษ ไม่อาจออกจากห้องปรุงยาได้จนกว่ายาจะสำเร็จ

ในหุบเขาหมอเทวะยามนี้ จึงเหลือเพียงนางที่มีฝีมือสูงส่งพอจะเทียบเคียงบิดาได้

“ข้าไม่ช่วยเขา!”

น้ำเสียงของนางแข็งกร้าว ดวงตาที่จับจ้องไปยังชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง จนเหล่าศิษย์ต่างพากันมองหน้ากันด้วยความสับสน

เพราะตลอดมา ต่อให้นางจะปากร้าย เอาแต่ใจ และชอบทำหน้าไม่สบอารมณ์เพียงใด นางก็ไม่เคยปล่อยให้ผู้บาดเจ็บตายต่อหน้าต่อตาเลยสักครั้ง

แต่บุรุษผู้นี้กลับเป็นข้อยกเว้น

ทางด้านไป๋จื่ออันและเซี่ยอวี้เหิง ซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาหลังได้ยินเสียงเอะอะจากหน้าห้องโอสถของหร่วนหลิงซวง ทั้งสองค่อย ๆ แทรกกายผ่านเหล่าศิษย์เข้ามาดูเหตุการณ์ทันที

‘นั่นนางจะทำอันใด? ปกติแม้นางจะปากเสียและนิสัยเอาแต่ใจ แต่ไม่เคยปล่อยให้ใครตายต่อหน้ามิใช่หรือ’

เซี่ยอวี้เหิงหรี่ตามองหร่วนหลิงซวงอย่างไม่เข้าใจ

‘หลิงซวง… นางไม่เคยใจร้ายถึงเพียงนี้นี่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่’

ไป๋จื่ออันมองนางด้วยสายตาเป็นกังวล

“พี่หญิง… แต่ท่านจะปล่อยให้เขาตายหรือเจ้าคะ”

เย่วหนิงเอื้อมมือไปฉุดรั้งชายกระโปรงของหลิงซวงเอาไว้ ใบหน้าอ่อนหวานเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ชวนให้ผู้พบเห็นอดสงสารไม่ได้

การได้รับบาดเจ็บครั้งนี้ไม่เพียงทำให้เยี่ยนจิ่งเฉินเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ยังทำให้เขาสูญเสียความทรงจำอีกด้วย

และนี่คือโอกาสที่หร่วนหลิงซวงเคยคิดว่าจะใช้เก็บเขาไว้ข้างกายเพียงผู้เดียว

นางมองสลับระหว่างหร่วนเย่วหนิงกับเยี่ยนจิ่งเฉิน บุรุษที่ครั้งหนึ่งนางเคยหลงรักจนหมดหัวใจ ดวงตาคู่งามพลันแดงก่ำ ก่อนจะรีบกดซ่อนความรู้สึกเหล่านั้นไว้ให้ลึกที่สุด

‘เย่วหนิง อย่าหาว่าข้าใจดำเลยนะ… ภายหลังเมื่อเขารู้ว่าตัวเองเป็นใคร เขาจะฆ่าทุกคน… โดยเฉพาะข้า!’

“เขาใกล้ตายแล้ว… ข้าคงไม่อาจช่วยเขาได้ เจ้าทำใจเสียเถอะ”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยสีหน้าเย็นชา

“ทางที่ดี เจ้ากับพวกศิษย์น้องไปเตรียมโลงศพไว้รอเสียเถอะ”

ทว่าในขณะที่หร่วนหลิงซวงกำลังเอ่ยถ้อยคำไร้เยื่อใยออกมา สติอันเลือนรางของเยี่ยนจิ่งเฉินกลับยังได้ยินทุกประโยคอย่างชัดเจน

เขาฝืนทนต่อความทรมานจากบาดแผลทั่วร่าง พลางเงยหน้ามองนางด้วยแววตาอ่อนล้า

หมับ! ฝ่ามือเปื้อนเลือดคว้าชายอาภรณ์สีฟ้าอ่อนของนางเอาไว้ ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่

หร่วนหลิงซวงชะงักกึก สีหน้าที่หันกลับไปมองเยี่ยนจิ่งเฉินเต็มไปด้วยความตกใจ มือของนางถึงกับสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“แม่นาง… ได้โปรด… ช่วยข้าด้วย”

เยี่ยนจิ่งเฉินเปล่งเสียงแหบแห้งออกมาอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่นั้นจับจ้องใบหน้างามล้ำของนางด้วยเรี่ยวแรงอันริบหรี่

หัวใจของหร่วนหลิงซวงหล่นวูบ

ทั้งที่นางเกลียดเขา แค้นเขา และอยากหนีจากชะตากรรมอันโหดร้ายนี้ให้ไกลที่สุด แต่เมื่อชายที่นางเคยตกหลุมรักกำลังจะสิ้นใจต่อหน้าต่อตา ความเจ็บแปลบกลับแล่นขึ้นกลางอกจนอดลังเลไม่ได้

‘ไอ้บ้าเอ๊ย! ปล่อยข้านะ! ช่วยเจ้าสักวัน เจ้านั่นแหละจะเป็นคนฆ่าข้า! ไม่เอาเด็ดขาด!’

นางพยายามสะกดหัวใจไม่รักดีของตนเองที่ยังเผลอหวั่นไหวและเป็นห่วงคนใจดำเช่นเขา ก่อนจะกระชากชายอาภรณ์ออกจากมือเปื้อนเลือดอย่างแรง

“ปล่อยข้าสิโว้ย! คนบ้าอันใดใกล้ตายแรงยังเยอะอยู่อีก!”

นางทั้งยื้อทั้งดึงชายอาภรณ์กลับคืน ท่ามกลางสายตางุนงงของเหล่าศิษย์และหร่วนเย่วหนิง จนกระทั่ง…

ปึก! ร่างของเยี่ยนจิ่งเฉินร่วงหล่นจากแคร่ไม้ไผ่ กระแทกพื้นอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาทันที

“อึก!”

“ไม่นะพี่หญิง! เขาจะตายเอาได้ โปรดช่วยเขาเถอะเจ้าค่ะ!”

ไม่ใช่เพียงเย่วหนิงที่ตกใจและร้อนรน หร่วนหลิงซวงเองก็เช่นกัน

เมื่อเห็นชายตรงหน้าทรุดลงต่อหน้าต่อตา ด้วยความรู้สึกผูกพันที่ยังหลงเหลืออยู่จากความทรงจำ นางจึงเผลอยื่นมือออกไปคว้าร่างของเขาเอาไว้โดยไม่ทันคิด

เยี่ยนจิ่งเฉินพยายามฝืนลืมตาขึ้นมองหลิงซวงที่กำลังประคองร่างของเขาเอาไว้ ในสายตาของเขา สตรีตรงหน้ากลับมีบางสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้… แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้เช่นกัน

“บ้าเอ๊ย! ช่วยก็ช่วย… รีบพาเขาเข้าไปในห้องโอสถของข้าเร็วเข้า!”

เย่วหนิงได้ยินเช่นนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบช่วยเหล่าศิษย์แบกร่างอันใกล้สิ้นลมของเยี่ยนจิ่งเฉินเข้าไปในห้องโอสถของหร่วนหลิงซวงทันที

ส่วนหลิงซวงยังคงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นางพยายามหลีกเลี่ยงการช่วยเหลือเขาถึงเพียงนี้แล้ว ท้ายที่สุดก็ยังเป็นนางที่ใจอ่อนจนได้

แต่ครั้งนี้กลับต่างจากอดีตโดยสิ้นเชิง

นางไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดจากเยี่ยนจิ่งเฉิน และไม่ได้ต่อรองหรือร้องขอให้เย่วหนิงยกเขาให้นางเช่นในชาติก่อนอีกแล้ว

หมับ! ก่อนที่หลิงซวงจะเดินตามเข้าไปในห้องโอสถ ฝ่ามือเรียวของไป๋จื่ออันก็คว้าข้อมือนางเอาไว้เสียก่อน

“หลิงซวง… ให้ข้าช่วยเจ้าอีกแรงเถอะ”

สายตาที่เขาทอดมองนางยังคงเต็มไปด้วยความห่วงใยและอ่อนโยนไม่เคยเปลี่ยน

หลิงซวงหันกลับไปสบตาไป๋จื่ออัน

ภาพในความทรงจำพลันย้อนกลับมาอีกครั้ง—ร่างของเขาที่นอนสิ้นใจปะปนอยู่ท่ามกลางศพของศิษย์คนอื่น ๆ นางจำภาพนั้นได้ดีเกินกว่าจะลืมลง

ชาตินี้… นางจะไม่ยอมให้ใครต้องมาตายเพราะความรักโง่เขลาของนางอีกเป็นอันขาด

“จื่ออัน ขอบใจเจ้ามากนะ”

นางคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้เขา ทว่ายิ่งได้รับความห่วงใยและความเอาใจใส่จากชายตรงหน้า ความละอายใจก็ยิ่งก่อตัวขึ้นในใจ

หากในวันนั้นนางยอมรับความรักจากเขา… โศกนาฏกรรมในชาติก่อนอาจไม่เกิดขึ้นเลยก็เป็นได้

“วางใจเถอะ… ข้าจะช่วยเจ้ารักษาชายผู้นั้นเอง”

ไป๋จื่ออันฉีกยิ้มสดใสให้หลิงซวง

ไม่ว่านางจะตัดสินใจทำสิ่งใด เขาก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างนางเสมอ ต่อให้นางจะใช้งานเขาไปล้างจานหรือทำอาหาร เขาก็ยินดีทำโดยไม่บ่นสักคำ

เมื่อหลิงซวงกับไป๋จื่ออันเดินเข้าไปในห้องโอสถแล้ว เซี่ยอวี้เหิงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับหันหลังเดินจากไปทันที

ทว่า… ฝ่ามือหนาที่กำแน่นกลับบอกความรู้สึกตรงกันข้าม

โสมพันปีที่เขาอุตส่าห์ขึ้นเขาไปขุดมาเพื่อมอบให้นาง ถูกบดขยี้อยู่ในฝ่ามือจนแหลกละเอียด

“หึ… ในสายตาเจ้าก็คงมีเพียงไป๋จื่ออันสินะ”