“ท่านลุงเจ้าคะ…”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะอย่างอบอุ่น กลับมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น ทำให้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกหันไปมองยังต้นเสียงพร้อมกัน
ร่างเล็กของเย่วหนิงยืนอยู่หน้าประตู และข้างกายนางคือร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าธรรมดาเนื้อหยาบ แม้เครื่องแต่งกายจะเรียบง่าย แต่กลับไม่อาจบดบังกลิ่นอายสูงศักดิ์จากรูปลักษณ์ของเขาได้เลย
ความเงียบพลันปกคลุมไปทั่วห้องชั่วขณะ ก่อนที่ท่านหมอหร่วนจะเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบนั้น
“เย่วหนิง… เจ้าพาคนแซ่เยี่ยนมาหรือ?”
หร่วนชางเซิงมองสำรวจบุรุษตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แม้สวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อหยาบธรรมดา ทว่าผิวพรรณกลับละเอียดเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านทั่วไป
‘รูปร่างหน้าตาเช่นนี้ ราวกับคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์สกุลใดสักแห่ง’
‘เจ้าแซ่เยี่ยนนี่… แท้จริงแล้วเป็นใครมาจากไหนกันแน่?’
“ใช่เจ้าค่ะ ข้าพาเยี่ยนจิ่งเฉินมาหาท่านลุง”
เย่วหนิงตอบอย่างสุภาพ ก่อนหันไปมองบุรุษข้างกายเล็กน้อย
เยี่ยนจิ่งเฉินยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม ความสงบนิ่งของเขากลับทำให้นางรู้สึกกดดันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่แน่ใจว่าการพาเขามารบกวนท่านลุงถึงเรือนจะเป็นการรบกวนมากเกินไปหรือไม่
แต่เดิมนางเองก็ไม่กล้าพาเขามา หากหลิงซวงไม่ได้บอกเอาไว้ก่อนว่า หากต้องการรักษาอาการความจำเสื่อมของเขา ก็ให้มาร้องขอความช่วยเหลือจากบิดาของนางด้วยตนเอง
ส่วนเยี่ยนจิ่งเฉินนั้น ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเขากลับไม่ได้สนใจผู้ใด นัยน์ตาคู่คมเพียงหยุดอยู่ที่สตรีผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ด้านใน
‘หร่วนหลิงซวง’
ทว่านางกลับทำราวกับเขาไม่มีตัวตน เอาแต่ก้มหน้าทำหน้าบึ้ง ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาสักครั้ง
เยี่ยนจิ่งเฉินจึงได้แต่ละสายตากลับมาอย่างเงียบ ๆ
“เจ้ามีเรื่องอันใดก็บอกลุงมาเถอะ เย่วหนิง ไม่ต้องเกรงใจ”
หร่วนชางเซิงละสายตาจากเยี่ยนจิ่งเฉิน ไม่คิดจ้องมองอีกฝ่ายจนเกินไปนัก
เพียงมองปราดเดียวก็พอจะรู้ว่าชายผู้นี้ระมัดระวังตัวไม่น้อย แม้สูญเสียความทรงจำจนจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตนเองเป็นใคร แต่ท่าทีสุขุมเย็นชา อีกทั้งกิริยาที่ไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด กลับยังติดตัวมาอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
เย่วหนิงได้ยินเช่นนั้นจึงคลายความประหม่าไปได้เล็กน้อย นางเหลือบมองหลิงซวงที่นั่งอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ
“เอ่อ… คือว่าข้าอยากให้ท่านลุงช่วยรักษาอาการความจำเสื่อมให้แก่เยี่ยนจิ่งเฉินเจ้าค่ะ”
“รบกวนท่านลุงช่วยเขาด้วยนะเจ้าคะ”
กล่าวจบ เย่วหนิงก็รีบก้มศีรษะคำนับหร่วนชางเซิงทันที
ทว่าเยี่ยนจิ่งเฉินกลับยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะก้มศีรษะตามนางแม้แต่น้อย
หลิงซวงเหลือบมองภาพนั้นเพียงแวบเดียว ก่อนเบือนหน้าหนี นางกัดฟันเบา ๆ
‘ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!’
หร่วนชางเซิงเหลือบมองเยี่ยนจิ่งเฉิน ก่อนหันกลับมามองบุตรสาว ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“เรื่องเพียงเท่านี้เอง ไม่ต้องถึงมือลุงหรอก”
“วิชาลับฝังเข็มกระตุ้นความทรงจำของผู้ป่วยความจำเสื่อม ลุงได้สอนให้หลิงเอ๋อร์ไปนานแล้ว”
“เช่นนั้นก็ให้นางรับหน้าที่นี้ไปเถอะ”
“ท่านพ่อ ไม่ได้นะเจ้าคะ!”
ฟึ่บ! ร่างบางของหลิงซวงลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที นางร้องปฏิเสธเสียงแข็ง พลางตวัดสายตาพิฆาตไปทางเยี่ยนจิ่งเฉินอย่างหมั่นไส้
ท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจนของหลิงซวงทำให้ทุกคนหันมามองนางด้วยความตกใจ โดยเฉพาะเยี่ยนจิ่งเฉินที่ถึงกับกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
“เหตุใดจะไม่ได้เล่าหลิงเอ๋อร์ วิชาฝังเข็มกระตุ้นความทรงจำ พ่อก็สอนเจ้าไปตั้งนานแล้ว เจ้าก็เคยรักษาคนจนหายมาแล้วหนึ่งคนมิใช่หรือ”
“แม้อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่เจ้าก็ทำสำเร็จ”
สำหรับหร่วนชางเซิง การให้บุตรสาวรักษาคนแซ่เยี่ยนก็เป็นเพียงโอกาสให้นางได้ฝึกฝนฝีมือให้ก้าวหน้าขึ้นเท่านั้น
ทว่าสำหรับหลิงซวง นั่นไม่ต่างอะไรจากการส่งนางลงนรก หากต้องอยู่ใกล้เยี่ยนจิ่งเฉินคนใจดำผู้นี้ นางยอมตายเสียยังดีกว่า
“ท่านพ่อ… เหตุใดต้องพูดเช่นนั้นออกมาด้วย หากข้ารักษาเขาจนตายขึ้นมา ท่านจะมาโทษข้าไม่ได้นะเจ้าคะ”
‘ท่านพ่อนะท่านพ่อ… ข้าอุตส่าห์พยายามหลีกเลี่ยงไม่อยู่ใกล้เขา แต่ท่านกลับส่งข้าไปให้ยมทูตหน้านิ่งผู้นี้เชือดคอถึงที่เลยหรือ!’
“หลิงเอ๋อร์ เป็นหมอช่วยคนย่อมเป็นปณิธานของสำนักเรานะลูก”
ฮูหยินซูเจินที่ทนมองอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยขอบุตรสาวอีกแรง
เย่วหนิงเห็นความหวัง จึงรีบกุมมือญาติผู้พี่เอาไว้
“พี่หญิง… ถ้าเขาความจำกลับมา เขาอาจจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ นี้ก็ได้นะเจ้าคะ”
“หรือไม่ หากเขาจำไม่ได้จริง ๆ การรักษาล้มเหลว ก็แค่ให้เขาอยู่ที่นี่เพิ่มอีกคน ใช่ว่าหุบเขาหมอเทวะของเราจะไม่เคยเปิดรับผู้ยากไร้เสียเมื่อไรกัน”
“ท่านช่วยเขา ก็ยิ่งมีแต่ผู้คนสรรเสริญท่านนะเจ้าคะ”
ฟึ่บ! หลิงซวงดึงมือออกจากการเกาะกุมของเย่วหนิง ก่อนมองเลยนางไปยังเยี่ยนจิ่งเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเขียวปั๊ด
“ยุ่งยากวุ่นวาย เหตุใดข้าต้องช่วยคนที่ไม่รู้จักเช่นเขาด้วย”
“ดูก็รู้แล้วว่าเป็นคนโหดเหี้ยม มีจิตสังหารเช่นเขา ช่วยไปก็มีแต่จะเนรคุณเสียมากกว่า”
“พาเขาออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้เลย เย่วหนิง”
“หากไปตาย ๆ ได้ก็ดี เห็นหน้าเขาแล้วหงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว”
หลิงซวงทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้ หอบหายใจแรงด้วยความหงุดหงิด ก่อนเมินหน้าหนีพวกเขาไปทันที
ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี ต่างลอบมองหน้ากันอย่างไม่รู้ว่าจะทำเช่นไร
‘ท่านพี่… นั่นลูกสาวท่าน’
ฮูหยินซูเจินพยักหน้าให้สามีไปเกลี้ยกล่อมบุตรสาว
ทว่าท่านหมอหร่วนกลับพยักหน้าให้ภรรยารับหน้าที่นั้นแทน
‘นั่นก็ลูกสาวเจ้านะฮูหยิน เจ้าพูดกับนางเองเถอะ’
ในเมื่อไม่มีใครยอมเอ่ยปากร้องขออีก อีกทั้งหลิงซวงยังตั้งป้อมแข็งกร้าว เยี่ยนจิ่งเฉินที่ยืนนิ่งมานานจึงเหมือนเพิ่งหาเสียงของตนเองเจอ
“ไม่เป็นอันใดขอรับ ในเมื่อนางไม่ช่วย ก็ไม่เป็นไร”
เขาเอ่ยเสียงอ่อย พลางสบตากับหลิงซวงเงียบ ๆ ในใจกลับเกิดความรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อเห็นว่านางดูเหมือนจะเกลียดเขามากเหลือเกิน
‘ข้าไม่รู้ว่านางเกลียดข้าเพราะเหตุใด แต่สายตานั่นของนางดูเจ็บปวดชอบกลยามมองมาที่ข้า’
“เฮ้อ… หลิงซวง ไม่ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ แต่ในฐานะหมอ เจ้าก็ต้องช่วยรักษาเขา”
“พ่อมีภารกิจรัดตัว คงไม่มีเวลาไปรักษาเขาได้ ขาดเหลือสิ่งใดหรือมีอันใดสงสัย เจ้าค่อยมาถามพ่อ”
เอ่ยจบ ท่านหมอหร่วนก็ลุกขึ้นเดินเข้าด้านในเรือนไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้บุตรสาวได้ปฏิเสธอีก
คราวนี้หลิงซวงแทบอยากเป็นลม นางตวัดสายตาไม่พอใจไปทางเยี่ยนจิ่งเฉินอีกครั้ง
“คอยดูเถอะ เยี่ยนจิ่งเฉิน ข้าจะวางยาพิษเจ้าแน่”
“ระวังตัวไว้เถอะ”
เอ่ยจบ นางก็หันหลังให้เยี่ยนจิ่งเฉินกับเย่วหนิง ทว่า ก่อนจะเดินจากไป นางกลับหยุดฝีเท้าและยืนหันหลังอยู่ที่เดิม
“ในเมื่ออยากให้ข้ารักษาให้ ก็กลับไปเสีย พรุ่งนี้ข้าจะไปตรวจดูอาการเขาให้”
สิ้นคำ นางจึงจากไปทันทีด้วยท่าทีฉุนเฉียวยิ่งนัก
เย่วหนิงถึงกับแอบปาดเหงื่อ ก่อนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ส่วนเยี่ยนจิ่งเฉินได้แต่ถามตนเองในใจว่า เขาเผลอไปทำสิ่งใดให้หลิงซวงโกรธแค้นถึงเพียงนั้น ถึงขั้นถูกขู่ว่าจะวางยาพิษกันเลยทีเดียว
‘สตรีผู้นี้เหตุใดอารมณ์ร้ายนัก แล้วข้าไปทำสิ่งใดให้นางโกรธตอนไหนกัน!’
เข้าสู่ระบบ
วันที่เผยแพร่:
2026-10-31 21:25:05
