Partager

ตอนที่ 5 บ่วงอารมณ์

last update Date de publication: 2025-02-22 11:08:15

"เป็นเช่นไรฮูหยิน เสี่ยวฟาง" เมื่อทั้งสองนางก้าวออกมาจากห้องพร้อมกันหลิวตงฟางก็รีบเข้าไปถามเอาคำตอบอย่างร้อนรน ฮ่าวอี้เองก็เช่นกัน 

"เอ่อ "

"เอ่อ อะไรกันเล่า รีบพูดมาฮูหยิน"

"เสี่ยวฟางของเรานางยังบริสุทธิ์เจ้าค่ะ"

"โธ่! หึ จริงรึ เสี่ยวฟางน้อยของพ่อ"

หลิวตงฟางดีใจจนเผลอกอดบุตรสาวไว้ ด้านเสี่ยวฟางนั้นตัวกลับแข็งทื่อใช่ว่าโตมาจนอายุได้ 18 ปี ท่านพ่อเคยกอดนางบ่อยเช่นตอนเป็นเด็กไม่ ครั้นโดนสวมกอดแบบไม่ตั้งตัวจึงได้แต่ยื่นตัวแข็งทื่อ ตาโตอย่างตกใจ 

ฮ่าวอี้พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดีแล้ว ดีจริง ๆ ที่เสี่ยวฟางนางยังมิได้ถูกคุณชายฟู่ล่วงเกิน ดีจริง ๆ ความดีใจเก็บงำไว้ในใจไม่มิดจนต้องเผยยิ้มออกมา ทำให้เจิ้งซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับละเมอเพ้อพกกับรอยยิ้มหวานของ                 คุณชายฮ่าวอี้

"เช่นนั้นเสี่ยวฟางออกไปเที่ยวเล่นตลาดให้เบิกบานเสียหน่อยดีรึไม่" ฮ่าวอี้เอ่ยชวนได้ยินว่าโดนสั่งกักบริเวณคงจะอุดอู้อยู่ไม่น้อย จึงอยากพานางออกไปเที่ยวชมเมืองเรียกความสำราญใจเสียหน่อย

"แต่ท่านพ่อยังสั่งกักบริเวณข้าอยู่เลยเจ้าค่ะ"

"ไม่ ไม่ ไม่กัก ๆ พาเสี่ยวฟางไปเที่ยวเสียหน่อยเถอะนะฮ่าวอี้ พานางออกไปสูดอากาศเสียหน่อยนะ ไป ๆ ประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน"

หลิวตงหยางเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี เสี่ยวฟางน้อยของเขายังงดงามไม่  บุบสลาย ฮึ! แล้วใครมันก่อเรื่องนี้ขึ้นมากันแน่ ผู้ใดจงใจให้บุตรสาวตนเสียชื่อกัน 

"เย้ เช่นนั้นข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์เสียหน่อย พี่ฮ่าวอี้รอข้าสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ"

ไม่นานเสี่ยวฟางก็ก้าวออกจากห้องด้วยอาภรณ์สีชมพูสวยงาม ร่างอวบยามเมื่อแต่งแต้มใบหน้าและสวมอาภรณ์สีสดช่างดูน่ามองยิ่งนักราวดอกท้อบานประหนึ่งอย่างนั้น รอยยิ้มหวานถูกส่งให้พี่ชายคนสนิท ก่อนจะก้าวเท้าออกไปด้วยกันโดยฮ่าวอี้ไม่ลืมที่จะเอื้อมมือให้หญิงสาวได้จับยามขึ้นนั่งบนรถม้าคันงาม 

"พี่ฮ่าวอี้ วันนี้เราไปเที่ยวที่ไหนดีรึเจ้าคะ"

เสี่ยวฟางมองใบหน้าพี่ชายที่นางเคารพรักเอ่ยถามเสียงใสอย่าง            เบิกบาน ก็มีแต่พี่ฮ่าวอี้ที่ดีต่อนาง 

"นายท่าน น่าเสียดายนะเจ้าคะ เด็กทั้งสองคนดูไปดูมาช่างเหมาะสมกันจริง ๆ" ว่านเจียอีเอ่ยขึ้นกับสามีอย่างนึกเสียดายคุณชายตระกูลบัณฑิตอย่างคุณชายมู่

"ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ฮ่าวอี้มีคู่หมั้นแล้วเจ้าอย่าได้คิดไปอีกเลย หากคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกันหรอกน่า"

ไม่นานรถม้าคันหรูก็จอดลงที่หน้าตลาด ที่บัดนี้เริ่มประดับประดาตกแต่งร้านอย่างงดงามเตรียมต้อนรับฤดูร้อนที่กำลังจะมาถึง 

เป็นที่เลี่ยงลือกันไปถึงต่างแคว้นว่ายามเมื่อฤดูร้อนมาเยือนเจียงซี สตรีงดงามผลิบานราวดอกไม้ ที่เป็นเช่นนี้เพราะเมื่อถึงคราหน้าร้อนบรรดาสาว ๆ ก็จะพากันสวมอาภรณ์บางเบา อวดรูปโฉมแข่งกันด้วยชุดสีสันฉูดฉาดเพื่อดึงดูดใจเหล่าชายหนุ่ม ทำให้หน้าร้อนของทุกปีมีบรรดาเหล่าบุรุษต่างแคว้นเดินทางมาพำนักที่เจียงซีมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปี 

"ปีนี้การค้าคงคักคักน่าดูเลยสิพี่ฮ่าวอี้ โรงเตี๊ยมน้อยใหญ่ต่างทยอยปิดป้ายประกาศว่าเต็มแล้วกันทั้งนั้นเลย ท่านดูสิ"

เสี่ยวฟางเลิกผ้าชี้ชวนฮ่าวอี้ให้มองสองข้างทางที่รถม้าวิ่งผ่าน เป็นเช่นนี้อาภรณ์ฤดูร้อนปีนี้เห็นทีคงต้องให้ท่านพ่อเร่งวางขายเสียแล้ว ประเดี๋ยวช้าไปเห็นจะต้องเเข่งกับร้านตะกูลฟู่เป็นแน่ ตระกูลฟู่เป็นตระกูลใหญ่แถมฮูหยินใหญ่ของตระกูลยังเป็นถึงหลานของไทเฮา ทำให้เชื้อพระวงศ์นิยมชมชอบซื้ออาภรณ์จากตระกูลฟู่ ทำให้เหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่เลือกนิยมซื้อตามไปด้วย แม้แต่หญิงสาวชาวบ้านยังทำงานเก็บเงินทั้งปีเพื่อซื้อชุดเพียงชุดเดียวจากร้านตระกูลฟู่ แต่เป้าหมายสูงสุดของบรรดาสาวงามเกรงว่าคงไม่พ้นคุณชายรูปงามของตระกูลเสียกระมัง

คิดมาถึงตรงนี้พลางใบหน้าร้ายกาจของบุรุษรูปงามที่ล่วงเกินนางพลันกระจ่างขึ้นในความคิด เสี่ยวฟางนึกรังเกียจเขายิ่งนัก หลังจากได้พูดคุยแนบชิดในเช้าวันนั้นที่เตียงของเขา ก็เปลี่ยนจากชื่นชมในความหล่อเหลาเป็นเกลียดขี้หน้าในทันที 'ฟู่หลางเทียน' คนถ่อย นึกแล้วก็อยากตบใบหน้าหล่อ ๆ สักครั้งให้หายเจ็บใจยิ่งนัก ฮึ!

"เสี่ยวฟาง เสี่ยวฟาง! "

"ฮ่ะ ฮ่ะ เจ้าคะ"

"ถึงแล้วล่ะ มาสิ"

เสี่ยวฟางที่จมอยู่กับความคิดพลันได้สติเมื่อเสียงฮ่าวอี้ร้องบอกเมื่อถึงโรงเตี๊ยมชื่อดังที่ฮ่าวอี้ตั้งใจพามากินของอร่อย 

คุณชายรูปงามที่เป็นที่รู้จักของคนทั้งเมือง ก้าวเดินเคียงข้างมากับสาวเจ้าเนื้อซึ่งมิใช่คู่หมายตน จึงเรียกความสนใจจากบรรดาลูกค้าในโรงเตี๊ยมให้หันมามองอย่างสนอกสนใจจนเกิดเสียงกระซิบกระซาบให้ได้ยินแว่วมาตลอดการก้าวเดินของทั้งสอง ไม่เว้นแม้แต่ห้องรับรองพิเศษที่หลางเทียนได้จองไว้เพื่อนัดสตรีที่ตนคบหาอยู่ด้วยมาพลอดรักกัน ถึงกับเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นทั้งสองมาด้วยกัน

"หึ ช่างเป็นสตรีที่ทำตัวน่ารังเกียจยิ่งนัก"

"พี่หลางเทียน ว่าเช่นไรนะเจ้าคะ"

"อะเอ่อ เปล่า ๆ พอดีข้าเจอสหายที่ไม่ได้พบกันเสียนาน ประเดี๋ยวข้าขอตัวไปทักทายซักหน่อยดีกว่า เจ้าอยู่คนเดียวได้รึไม่ ไม่นานเดี๋ยวข้ากลับมา"

ฟ่านหลี่หลินแม้จะขัดใจอยู่ไม่น้อยที่ถูกขัดจังหวะพลอดรักของตน แต่ก็มิอาจจะแสดงอาการเผยออกมาให้ชายหนุ่มได้รู้ได้ จึงได้แต่ยิ้มรับและแสร้งเอ่ยอย่างใจกว้าง

"พี่หลางเทียนไปทักทายเขาเสียหน่อยเถิดเจ้าคะ ข้าอยู่ได้"

"เจ้าช่างเข้าใจข้าเสียจริง ไว้ข้าจะรีบกลับมานะเด็กดี" ปากบางก้มลงจุมพิตที่ผมสลวยก่อนจะก้าวอาด ๆ หันหลังเดินออกไปนอกห้อง สอดสายตาส่องหาบุรุษและสตรีที่ตนหมายจะเข้าไปเล่นงานด้วยใบหน้าแดงก่ำ ตามแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นในอกแกร่ง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 86 เมื่อบุปผาผลิบาน [2]

    “ข้ากับเสี่ยวฟางเอ่อเราทั้งคู่รักกันขอรับ ข้าจะให้แม่สื่อมาสู่ขอกับนายท่านหลิวในวันพรุ่งขอรับ”“เฮ้ย! บ๊ะ! ฟู่หลางเทียนเจ้าลูกบ้า! หน้าที่หาแม่สื่อมันเป็นของข้าต่างหากเล่า นี่เจ้าใจร้อนจัดหาเองเลยรึ ห๊า!” ฟู่ตี้เหรินตบเข่าฉาดใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นชี้หน้าบุตรชายแสร้งโมโห‘บ๊ะ!ไอ้เจ้าลูกคนนี้ครั้งนั้นทำเป็นปฏิเสธยัยหนูหลิว มาครานี้มันจัดแจงเองเสียเสร็จสรรพ ไม่ได้การล่ะ! กลับไปข้าต้องไปจัดเตรียมสินสอดให้เสียยิ่งใหญ่ ตระกูลฟู่จะมีงานมงคลจะให้น้อยหน้าไม่ได้’“โธ่ท่านพ่อ” ฟู่หลางเทียนแสร้งโอดโอย“ฮ่า ๆ ดี ๆ ดียิ่งนักเสี่ยวฟางเราในที่สุดก็จะเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที เฒ่าฟู่ข้ากับเจ้าในที่สุดก็ได้เกี่ยวดองกันแล้วสิ” หลิวตงหยางเอ่ยอย่างปลื้มปิติ ลูกเขยคนนี้ทำสิ่งต่าง ๆ มากมายแม้ไม่มีสินสอดสักตำลึงตนก็ย่อมเห็นดีเห็นงาม“ฮ่า ๆ นั่นสิ ๆ ข้าต้องรีบกลับไปเตรียมสินสอดเสียก่อนนะเฒ่าหลิว จะให้น้อยหน้าไม่ได้ ๆ” ฟู่ตี้เหรินลุกขึ้นเตรียมกลับจวนอย่างตื่นเต้น“ไม่รีบ ๆ เฒ่าฟู่ ฮ่า ๆ ”ฟู่หลางเทียนและเสี่ยวฟางมองภาพครอบครัวที่ชื่นมื่นยินดีกับพวกตนด้วยแววตาเปี่ยมล้นด้วยความสุข มือใหญ่โอบรั้งดึงเอาร่างอวบเข้ามากอดแนบอก

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 85 เมื่อบุปผาผลิบาน [1]

    เช้าตรู่ยามยามเฉิน [07.00 น.] คนทั้งสองตระกูลได้มารวมกันที่ว่าการอำเภอพร้อมพยานทั้งหมดที่ฟู่หลางเทียนติดตามหามาได้จนครบถ้วนไม่ต้องหล่น ส่วนอีกฝั่งเป็นคนจากตระกูลเจียงและตระกูลฟ่าน และรอเพียงไม่นานผู้ว่าการศาลต้าหลี่ก็นั่งประจำตำแหน่ง“เอ้าล่ะ ไหนคุณชายฟู่เจ้าลองว่ามาเหตุใดจึงกล่าวหาว่าการปล้นในครานั้นเป็นฝีมือของคนตระกูลเจียง!”“ข้าล้วนสืบจนแน่ชัด” ฟู่หลางเทียนลุกขึ้นมายืนตรงกลาง ก่อนจะเอ่ยต่อ“ข้าสงสัยว่าสินค้าจำนวนไม่น้อยและเงินจำนวนมากหายไป ทำไมคนตระกูลเจียงถึงไม่เดือดร้อนเท่าที่ควร ข้าจึงให้คนของข้าไล่กว้านซื้อผ้าไหมทั้งเจียงซีและแคว้นโดยรอบมาไว้เองเสียหมดเพื่อปั่นราคาผ้าไหมให้แพงขึ้นบีบให้...คนร้ายนำของกลางออกมาขาย”เอือก! ที่แท้พ่อค้าที่ต้องการผ้าไหมจำนวนมากและซื้อในราคาแพงคือ ฟู่หลางเทียนรึนี่ เฮอะ! เล่นกันเช่นนี้เลยรึ เหงื่อกาฬเจียงจื่อหยวนและขุนนางฟ่านเริ่มไหลแตกพลั่ก ๆ อย่างนึกหวั่นใจ ไม่นึกว่าไอ้หนูหน้าอ่อนนี้จะใช้วิธีเช่นนี้มาล่อพวกตน“และข้าพบว่าผ้าไหมที่ตระกูลเจียงนำมาขายให้ข้านั้น เท่ากับสินค้าที่ถูกปล้นไปไม่ขาดไม่เกิน! ขอรับ” ฟู่หลางเทียนพูดจบก็แสยะยิ้มร้ายอย่างน่

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 84 ยามท้องนภาสดใส [2]

    หลิวฟางอี้ได้ฟังก็ได้แต่อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง ให้ตายเถอะนางช่างไม่ชินกับคุณชายฟู่ในครั้งนี้เอาเสียเลย“ดูท่านสิ! ชักเหลวไหลไปใหญ่”“เจ้าไม่ต้องห่วงข้าได้ให้คนไปลอบสืบมาแล้วล่ะ สินค้าในครานั้นที่ถูกปล้นไปล้วนเป็นคนในปล้นกันเอง และข้าได้ซื้อกลับมาไว้เองเสียหมดแล้ว วันพรุ่งไปที่ว่าการอำเภอกัน พรุ่งนี้ข้าจะทำให้ตระกูลเจียงหายไปจากเจียงซี พ่อค้าชั่วช้าเช่นนี้สมควรได้รับโทษให้สาสม”“ฮื้อ! เช่นไรกันเจ้าคะ”“ไว้เจ้ารอดูพรุ่งนี้ก็แล้วกันขอแค่เชื่อมั่นในข้า ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้เจ้าและนายท่านหลิวเอง” ฟู่หลางเทียนที่แอบสืบเรื่องนี้มานานในที่สุดความจริงก็ได้กระจ่าง“ขะข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านเช่นไร” หลิวฟางอี้มองฟู่หลางเทียนอย่างนึกขอบคุณ“ทุกอย่างล้วนทดแทนที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า เฮ้อ! ช่วยพ่อตานับว่าเป็นเรื่องที่ควรทำมิใช่รึ ฮ่า ๆ”“ฟู่หลางเทียนท่านคิดไปเองเก่งเสียจริง อ๊ะ!” ยังพูดมิทันจบปากบางก็ถูกปากหนาปิดประทับ ก่อนที่หลางเทียนจะค่อย ๆ อ้อยอิ่งถอนออกอย่างนึกเสียดาย“พี่หลาง เสี่ยวฟาง ต่อไปเรียกข้าพี่หลางเด็กดี” หลางเทียนมองใบหน้าอิ่มเอิบเนียนใสของสตรีตรงหนาด้วยแววตาเอ็นดูระคนรักใคร่‘อันตรายน

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 83 ยามท้องนภาสดใส [1]

    หลิวเสี่ยวฟางเดินสำรวจดูห้องใหญ่ไปมาก่อนจะก้มลงเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าที่เพื่อรอเวลา เสียงแว่วขับเพลงทุ่มเบา ๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องอาบน้ำให้ได้ยิน ทำเอาหลิวฟางอี้ส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างนึกหมั่นไส้ คุณชายฟู่ช่างดูแตกต่างจากเมื่อก่อนเสียสิ้นเชิงสินะด้านในอ่างอาบน้ำไม้เนื้อดีมีร่างแกร่งของบุรุษแช่กายอยู่ภายใน มือแกร่งตั้งใจถูไถ อาบน้ำอย่างพิถีพิถันกว่าทุกครา นึกอยากเรียกเจียวมิ่งเข้ามาขัดตัวให้เสียจริงเชียว มือใหญ่จับผ้าถูไปมาตามมัดกล้ามเนื้อหนั่นแน่นจนมั่นใจว่าสะอาดทุกซอกทุกมุมแล้ว จึงลุกก้าวออกจากอ่างสวมเพียงอาภรณ์ชุดคลุมเดินออกมาใช่! เขาชินแต่มีคนคอยเตรียมไว้ให้ไปเสียหมดจนลืมไปเสียสนิทยังดีหน่อยที่เจียวมิ่งยังทิ้งเสื้อชุดคลุมไว้ด้านในอยู่บ้าง“สูด ฮืม!”“อ๊ะ!” หลิวฟางอี้ตกใจที่ฟู่หลางเทียนเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ทำเอานางที่เก็บของที่กระจายเกลื่อนเต็มพื้นอยู่ต้องตกใจ“อื้ม ตัวเจ้าหอมข้าชอบยิ่งนัก ชักอดใจไม่ไหวเสียแล้วสิ วันพรุ่งข้าให้ท่านพ่อจัดหาแม่สื่อไปสู่ขอเจ้าเลยดีรึไม่ หื้ม” ฟู่หลางเทียนคิดเช่นนั้นจริง ๆ เขาอยากไปขอหมั้นนางให้เป็นทางการเสียทีหลัง

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 82 ท่านมันช่าง... เจ้าเล่ห์นัก [2]

    “ฮึก ฮือ ขะข้าทนไม่ไหว ข้าไม่อาจแสร้งว่าไม่รู้สึกกับท่านได้ ฮึก ฮื้อ ทั้ง ๆ ที่ขะข้า อยากจะลืมท่านไปเสียสิ้น ฮือ ฮึก ๆ” ยิ่งได้ฟังสิ่งที่หลิวฟางอี้เอื้อนเอ่ย ฟู่หลางเทียนคล้ายกับปลาได้น้ำในหน้าแล้ง ใจแกร่งสั่งไหวเบ่งบานอย่างดีใจด้วยความหวัง ใจที่หนักอึ้งหมดอาลัยกับทุกสิ่งโปร่งโล่งอย่างอัศจรรย์ ใบหนาคมคายเผยยิ้มกว้างออกมาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำน้อย ๆ อย่างปิติดีใจอย่างเหลือล้น“เสี่ยวฟาง! ข้าได้ยินแล้วข้าช่าง ๆ ดีใจยิ่งนัก เด็กดีข้าคิดถึงเจ้า คิดถึงเหลือเกิน” ฟู่หลางเทียนคลายอ้อมกอดเพื่อจะได้พินิจจ้องมองใบหน้านางได้อย่างเต็มรัก มือหนาสั่นน้อย ๆ ค่อย ๆ ยกขึ้นลูบไล้กอบกุมที่กรอบหน้าของนางอย่างทะนุถนอม นิ้วแกร่งเกลี่ยเช็ดน้ำตาออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ จรดฝังริมฝีปากหนาลงช้า ๆ กับริมฝีปากบางนุ่นแผ่วเบา เพียงเท่านี้คล้ายมีกระแสดึงดูด จูบที่เพียงแผ่วเบาราวผีเสื้อโบยเมื่อครู่ เริ่มจะดุดันวาบหวามขึ้นอย่างดูดดื่ม ลิ้นหนาสอดแทรกความดูดดึงทุกซอกทุกมุมทั่วปากเล็กอย่างเต็มรักก่อนจะค่อย ๆ ถอนจุมพิตออกอย่างเชื่องช้าอ้อยอิ่งอย่างนึกตัดใจ หากไม่แล้วฟู่หลางเทียนกลัวห้ามใจตนเองไม่ได้ เขาไม่อยากหักหาญน

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 81 ท่านมันช่าง... เจ้าเล่ห์นัก [1]

    ยามซวี [20.00 น.]ในที่สุดหลิวฟางอี้ก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไปว่านางไม่รู้สึกใด ๆ กับฟู่หลางเทียน ร่างอวบอิ่มภายใต้ชุดคลุมเดินตรงเข้าไปยังเรือนที่ป้ายเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ[เรือนซูเมิ่ง ตระกูลฟู่]หลิวฟางอี้เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อเรือน ก่อนจะหยุดแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกกำลังใจ เมื่อเรียกกำลังให้ตัวเองแล้วนางทำใจอยู่พักใหญ่ เท้าเล็กค่อย ๆ ก้าวเดินไปตามทางเดินที่ประตูจวนเปิดอ้าไว้คล้ายกับรู้ว่านางจะมาอย่างไรอย่างนั้น“คุณหนู! เจียวมิ่งรู้อยู่แล้วว่าท่านจะมา” เจียวมิ่งถลาวิ่งเข้ามาหานางด้วยความดีใจ“อืม” หลิวฟางอี้เพียงขานรับเล็กน้อยอย่างสงวนท่าที“คุณชายอยู่ในนี้ขอรับ เชิญขอรับ”พรึบ!“อ๊ะ” หลิวฟางอี้ตกใจที่หลังจากนางก้าวเข้าไปในห้องเจียวมิ่งก็ปิดประตูลงทันที และทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องพลันจมูกนางก็ได้กลิ่นเหม็นแรงของเหล้าคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง จนหลิวฟางอี้อดที่จะยกมือขึ้นมาปัดไล่กลิ่นพร้อมทั้งยกมืออีกข้างขึ้นปิดจมูกเพื่อบรรเทากลิ่นเหม็นแรงฉุนที่ลอยตีปะทะคลุ้งไปทั่วเสียไม่ได้ ดวงตากลมโตพยายามมองฝ่าความมืดสลัวเพื่อมองหาเป้าหมายที่ทำให้นางต้องถ่อมาหาถึงที่ตึก ตึก ตึก! ฟู่หลาง

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 1 สตรีน่ารังเกียจ

    ร่างอวบอิ่มค่อนไปทางอ้วนกลม พลิกกายภายใต้ผ้านวมอุ่นนุ่มไปมาอย่างปวดเมื่อยราวกับไปทำงานหนักมาเสียจนร่างกายปวดเมื่อยไปหมด หลังถูกเสียงพูดคุยโหวกเหวกของผู้คนด้านนอกห้องปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล 'หลิวฟางอี้' รู้สึกว่าการตื่นในเช้าวันนี้ราวร่างกายได้รับการหลับใหลไปเสียนาน เปลือกตาที่ขยับขยุกขยิกไปมาเ

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 11 อยู่ที่ใดล้วนพบเจอ

    [สำนักศึกษา]“พี่ฮ่าวอี้”“อ้าวเสี่ยวฟาง”หลิวฟางอี้ หลังลงจากรถม้าก็รีบวิ่งไปกอดแขนทักทายพี่ชายอย่าง มู่ฮ่าวอี้อย่าสนิทสนม พร้อมกับเตรียมต่อว่าเขาที่หนีกลับแล้วทิ้งนางต้องเผชิญกับปีศาจร้ายอย่างคุณชายฟู่“พี่ฮ่าวอี้ ท่านรู้ความผิดตัวเองรึไม่ ท่านทิ้งข้าไว้โรงเตี๊ยม ฮึ!” เสี่ยวฟางทำหน้าและท่าทางแง่ง

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 9 ทัณฑ์รัญจวน

    เสี่ยวฟางพยายามใช้มือของตนทั้งปัดป่ายทุบข่วนฟู่หลางเทียนพัลวัน หากแต่บุรุษหน้านิ่งร่างยักษ์เช่นเขาหาได้สะทกสะท้านไม่ ซ้ำยังตีมือหนัก ๆ ลงบนสะโพกหนาของตนเสียหลายคราจนเสี่ยวฟางน้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บแปลบพลั่ก!“อื้อ!” คนถ่อยเป็นบุรุษรังแกสตรี ฮือ!เจ็บใจนัก เสี่ยวฟางที่ถูกผลักให้ล้มลงอย่างแรงสะบัดหน้าก

  • สตรีอ้วนเช่นข้า ขอหย่ารักท่าน   ตอนที่ 8 สตรีน่ารังเกียจ

    "ย่ะอย่า”เสี่ยวฟางทำได้เพียงส่งเสียงออกมาเมื่อร่างแกร่งผงะเปิดโอกาสให้ตนได้หายใจหายคอบ้างก่อนจะโฉบลงมาบดจูบแรง ๆ อีกครั้ง อย่างห้ามใจไม่ไหว ฟู่หลางเทียงมองสตรีที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของตนด้วยอาการที่หอบหายใจรุนแรง ใบหนาหล่อเหลาบัดนี้เริ่มแดงก่ำไรผมชื้นไปด้วยเหงื่อหอบหายใจรุนแรง สายตาคมกวาดมองร่างอวบในอ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status