ตอนที่6

หลี่หรูอี้นั่งรอห่าวตี้หลุนอยู่ในเรือนหอด้วยความร้อนใจ

" มาหรือยัง"

" ยังเจ้าค่ะ"

" นี่มันนานแล้วนะ"

" โธ่คุณหนู ใจเย็นสิเจ้าคะ"

" เจ้าเรียกข้าว่าอะไร"

" ขออภัยเจ้าค่ะฮูหยิน "

" เจ้าออกไปดูอีกทีซิ"

" แต่ข้าพึ่งไปมาเมื่อกี้เองนะเจ้าคะ คุณชายห่าวกำลังดื่มกับแขกในงานชนจอกเหล้ายังไม่ครบคนเลยเจ้าค่ะ"

" ขืนรอให้ชนจอกเหล้าครบทุกคนคืนนี้ข้าก็ไม่ต้องเข้าหอกันพอดี เจ้า ไปตามมา"

" จะดีหรือเจ้าคะ"

" ข้าบอกให้ไปก็ไปสิ"

" เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ ไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

บ่าวคนสนิทหายไปพักใหญ่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจ้าบ่าวจะเข้าห้องหอ หลี่หรูอี้หงุดหงุดดึงผ้าคลุมหน้าออก เปิดประตูจะไปตาม ก็เห็นห่าวตี้หลุนถูกสหายประคองพาเดินโซเซมาส่ง ข้างหลังมีหยูเหยียนบ่าวรับใช้ของนางตามมาติดๆ

" โอ้ เจ้าสาวมารอรับถึงหน้าห้องหอเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"

" พวกข้าพาเจ้าบ่าวมาส่งแล้ว เชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอสุขสันต์ "

" เข้าหอสุขสันต์ พวกข้าไม่รบกวนแล้ว"

พอพวกสหายปล่อยมือออก ห่าวตี้หลุนก็โงนเงนจะล้ม หลี่หรูอี้ต้องรีบรับเขาไว้ไม่ให้ล้มแล้วพาไปที่เตียงนอน 

มองดูเจ้าบ่าวของตัวเองที่เมาไม่ได้สติก็ยิ่งโมโห คืนเข้าหอของนางที่วาดฝันเอาไว้สวยหรูกลับต้องมาเป็นเช่นนี้ นางเขย่าตัวเขาอย่างแรง

" ตี้หลุน ตี้หลุน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะห้ามหลับตื่นลืมตาขึ้นมา ท่านต้องทำหน้าที่สำคัญให้เสร็จก่อน"

" อือ ข้ารู้แล้ว"

" รู้แล้วก็ลุกขึ้นมาสิ เหล้ามงคลยังไม่ได้ดื่มกับข้าเลยนะ"

" อืม ข้าดื่มไม่ไหวแล้ว"

" ไม่ดื่มก็ได้ไว้ตอนเช้าค่อยดื่ม แต่ท่านต้องลุกขึ้นมาทำหน้าที่"

" หน้าที่อะไร "

" ก็คืนเข้าหอเขาทำอะไรกันเล่า เร็วสิรีบถอดผ้าออก ข้ารอนานแล้วนะ"

" หือ หลานเอ๋อ"

ห่าวตี้หลุนตาลาย มองเห็นหลี่หรูอี้เป็นเมิ่งอันหลานก็ดึงนางมากอด

" หลานเอ๋อ หลานเอ๋อของข้า ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะทรยศข้า หลานเอ๋อ"

หลี่หรูอี้ผลักห่าวตี้หลุนออก ตบหน้าเขาอย่างแรง เพลี้ยะ

" โอ้ย เจ้าตบข้าทำไม"

" ก็ตบเรียกสติไง ท่านมองดูข้าให้ดีบอกสิว่าข้าคือใคร"

ห่าวตี้หลุนเพ่งมองดูดีๆก็เห็นว่าสตรีตรงหน้าคือหลี่หรูอี้ เขาล้มตัวลงนอนแผ่หมดแรง

" อี้เอ๋อ"

" ก็ข้าหน่ะสิ นี่ท่านเมาจนคิดว่าข้าเป็นนางรึไง ข้าบอกไว้ก่อนเลยนะว่าข้าไม่ยอมเป็นตัวแทนของใครทั้งนั้น"

คร่อก คร่อก

" นี่ท่าน ท่านกล้าหลับเหรอ ข้าไม่ให้นอน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ข้าบอกให้ลุก"

" อย่ากวนคนจะนอน"

หลี่หรูอี้มองดูห่าวตี้หลุนที่นอนเมาหมดสภาพด้วยความโมโห นางไม่ยอมแพ้พยายามปลุกให้เขาตื่นมาทำหน้าที่ให้ได้

" โอ้ย จะกวนอะไรนักหนา เจ้าอยากมากนักใช่ไหม งั้นก็ทำเอาเองเลยสิ"

ห่าวตี้หลุนแก้เชือกมัดกางเกงออก หลี่หรูอี้ถอดกางเกงเขาออกพยายามปลุกเท่าไหร่มันก็ไม่พร้อมใช้งาน จนนางเหนื่อยยอมแพ้

เมิ่งอันหลานมาเดินเล่นในสวน ถึงรู้ว่าจวนนี้มีคนไม่มาก เป็นจวนเล็กๆแต่ร่มรื่นมีต้นไม้ดอกไม้สวยๆเต็มไปหมด

" ดีขึ้นแล้วเหรอ"

เสียงทักข้างหลังทำให้นางรีบหันกลับไปมอง ไม่คิดว่าจางฮั่นจะมายืนอยู่ข้างหลังนางในระยะประชิดแบบนี้ นางก้าวถอยหลังจนเซแต่ถูกเขารั้งไว้ด้วยแขนข้างเดียว ทั้งสองสบตากันในระยะใกล้ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรง

" ท่าน ท่านมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

" พึ่งมา"

" อะ อ๋อ "

" ที่ข้าถาม เจ้ายังไม่ได้ตอบ"

" หือ อ้อ ข้าดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วง ข้ารบกวนท่านมาหลายวันแล้วงั้นข้าถือโอกาสลาท่านเลยแล้วกัน"

จางฮั่นขมวดคิ้ว

" ลา ลาไปไหน หรือว่าเจ้าคิดจะกลับไปจวนตระกูลห่าวอีก เจ้าไม่รู้รึไงว่าตอนนี้ห่าวตี้หลุนแต่งภรรยาใหม่แล้ว ข่าวลือว่าเจ้าคบชู้จนถูกปลดเป็นอนุ เจ้าจะกลับไปเป็นอนุของเขาอีกรึ"

" ข้าไม่คิดจะกลับไป เดิมทีข้าคิดอยากออกจากจวนตระกูลห่าวอยู่แล้ว แต่ติดตรงที่ห่าวตี้หลุนหาว่าข้ากินฟรีอยู่ฟรีไหนจะค่าสินสอดตอนข้าแต่งเข้าอีก ข้าแค่อยากไปโดยไม่มีอะไรติดค้างกับเขา ที่สำคัญข้อกล่าวหาที่ว่าข้าคบชู้มันไม่จริงพวกเขาใส่ร้ายข้า เพื่อหาข้ออ้างปลดข้าแล้วรับหลี่หรูอี้เข้าจวน ข้าต้องลบล้างข้อกล่าวหานี้"

" เจ้าพูดจริงรึ"

" ท่านไม่จำเป็นต้องเชื่อข้า ยังไงข้าก็กำลังจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้ถึงสองครั้งด้วยกัน หากมีโอกาสข้าจะตอบแทนท่านแน่นอน"

เมิ่งอันหลานโค้งคำนับแล้วเดินจากไป จางฮั่นรีบคว้าแขนนางเอาไว้

" เหตุใดต้องไปจากที่นี่ด้วย ถ้าเจ้าไม่กลับไปจวนตระกูลห่าวแล้วยังมีที่ใดให้เจ้ากลับไปอีก หรือจะกลับบ้านของเจ้าที่หางโจว"

นางมองหน้าเขา เขารู้ได้ยังไงว่าบ้านของนางอยู่ที่หางโจว

" เอ่อ ข้า "

" ท่านคงสืบประวัติข้ามาหมดแล้วสินะ"

" ข้ารู้ว่าเจ้าถูกใส่ร้าย ข้าจะช่วยเจ้าทวงความเป็นธรรมเอง หากเจ้าต้องการหลุดพ้นจากคนตระกูลห่าวข้ามีวิธี"

" วิธีอะไร"

" เจ้าก็แค่"

" ท่านหัวหน้าพวกข้าตามจับตัวมันได้แล้ว"

เซิ่งเทียนเดินนำลูกน้อง ที่ลากตัวชายร่างท้วมคนหนึ่งกับชายผอมสูงอีกคนเข้ามาแล้วจับทั้งสองคุกเข่าลง

" เงยหน้าขึ้น"

จางฮั่นออกคำสั่ง ทั้งสองค่อยๆเงยหน้าขึ้นเห็นหน้าของชายทั้งสองชัดๆ เมิ่งอันหลานก็จำได้ ชายร่างท้วมคือคนที่กล่าวหาว่าเป็นชู้กับนาง ส่วนชายผอมคือบ่าวรับใช้ที่ส่งจดหมายให้นาง

" พวกเจ้า"

" สารภาพมาถ้าไม่อยากถูกส่งทางการ "

" อย่า อย่าส่งข้าไปให้ทางการเลยข้าสารภาพแล้ว เป็นฮูหยินใหญ่ นาง นางให้บ่าวคนหนึ่งไปพาข้ามาแล้วให้ข้าเล่นละครใส่ร้ายฮูหยินน้อยว่าคบชู้กับข้า"

" ส่วนข้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ในจวน วันนั้นจดหมายที่ข้าส่งให้ฮูหยินน้อยเป็นจดหมายมาจากเมืองหลวง คนส่งบอกว่าเป็นน้องชายของฮูหยินน้อย"

" แล้วทำไมวันนั้นเจ้าไม่พูดความจริง"

" ข้า ข้าจำเป็นต้องใช้เงิน คือว่าข้าติดพนัน ฮูหยินใหญ่บอกให้ข้าใส่ร้ายฮูหยินน้อยว่าเป็นชู้กับชายผู้นี้ โดยมีข้าเป็นคนส่งจดหมายให้พวกท่าน โดยมีค่าจ้างเป็นเงินจำนวนหนึ่ง ที่จริงข้าก็ไม่อยากจะใส่ร้ายท่าน แต่ฮูหยินน้อย ข้า ข้าจำเป็นจริงๆ"

" แล้วจดหมายปลอมพวกนั้น"

" เป็นคุณหนูลั่วชิงที่เขียนขึ้นมา"

" เอาหล่ะ พวกเจ้าเขียนคำสารภาพแล้วลงชื่อซะ"

ชายสองคนเขียนคำสารภาพลงกระดาษพร้อมลงลายมือชื่อ

" ทีนี้พวกข้าไปได้แล้วใช่ไหม"

" ส่งพวกมันไปให้ทางการ ให้นอนเล่นในคุกสักพัก"

" ห๊ะ อย่า อย่า ไหนบอกว่าถ้าข้าสารภาพแล้วจะไม่ส่งทางการไง"

" ฮูหยินน้อยโปรดเมตตาด้วยข้าสำนึกผิดแล้ว อย่าส่งข้าให้ทางการเลย คุณชายโปรดเมตตาด้วย"

ทั้งสองถูกลากออกไป จางฮั่นส่งจดหมายสารภาพผิดให้เมิ่งอันหลานแล้วพูดขึ้น

" ทีนี้ก็เหลืออีกเรื่อง"

จวนตระกูลห่าว

เพล้ง ห่าวตี้หลุนปาจอกน้ำชาจนแตกกระจาย เมื่อได้รู้ว่าเมิ่งอันหลานหายไป

" คนทั้งคนหายไปทั้งจวนไม่มีใครรู้ ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าให้เปลืองไปทำไมห๊ะ"

" คุณชาย ตอนนั้นพวกเราทุกคนต่างก็วุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานแต่งให้ท่าน เลยไม่มีใครสนใจนาง"

" นางหายไปตั้งแต่ตอนไหน"

ทุกคนก้มหน้าเงียบ

" ไม่มีใครรู้ ดี ดียิ่ง นางบาดเจ็บ หิมะก็ตกหนัก ยังสามารถหนีออกจากจวนไปได้โดยไม่มีใครเห็น ช่างเก่งกล้าสามารถนัก"

" ในเมื่อนางไปแล้วเจ้าจะไปอาลัยอาวรณ์นางทำไม คนที่เจ้าควรใส่ใจคืออี้เอ๋อภรรยาของเจ้า"