ตอนที่8

" ท่าน ทำไมท่านต้องบอกว่าเงินทองพวกนั้นเป็นของน้องชายข้าด้วย"

จางฮั่นรินชาส่งให้นางแล้วยิ้มก่อนพูดขึ้น

" หากบอกว่าเป็นของข้าที่ให้เจ้า พวกเขาจะคิดยังไง"

เมิ่งอันหลานหยุดคิด หากพวกนั้นรู้ว่าเงินทองข้าวของที่เอาไปคืนให้ ล้วนเป็นของจางฮั่น ทุกคนในตระกูลห่าวโดยเฉพาะห่าวตี้หลุนที่ไม่มีมันสมอง ต้องคิดว่านางมีความสัมพันธ์พิเศษกับจางฮั่น หรืออาจคิดว่านางขายร่างกายเพื่อแลกมาก็ได้ การที่เขาบอกไปแบบนั้นเป็นการปกป้องนาง แล้วยังยืนยันว่านางมีน้องชายจริงๆ

" ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือข้า ขอบคุณที่ทำให้ข้าเป็นอิสระหลุดพ้นจากตระกูลห่าวข้าจะหามาคืนท่านแน่นอน แค่อาจจะใช้เวลาหน่อย"

" ไม่ต้อง ข้าไม่ใช่ห่าวตี้หลุนที่คิดเล็กคิดน้อยเก็บเงินเก็บทองกับเจ้า"

" แต่เงินทองพวกนั้นไม่ใช่น้อยๆข้ารู้ว่าท่านมั่งคั่ง เงินทองข้าวของพวกนั้นสำหรับท่านอาจเล็กน้อย แต่สำหรับข้าไม่ใช่ ข้าสัญญาว่ายังไงก็จะหามาคืนท่านแน่นอน"

" ข้ายกให้ มันสมควรเป็นของเจ้า"

นางขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

" หลายปีก่อนที่เขาไท่ซานฝั่งตะวันออก เจ้าจำได้ไหมว่าเคยช่วยชีวิตใครคนหนึ่งไว้"

เมิ่งอันหลานขบคิดอยู่พักใหญ่ หลายปีก่อนนางเคยช่วยใครไว้นะ ตอนนั้นนางยังเด็กมาก อยู่ที่เขาไท่ซานเรียนรู้วิชาแพทย์กับอาจารย์ซู

" ข้าเคยรักษาคนมามาก ช่วยชีวิตคนก็มากด้วยข้าจำไม่ได้หรอก ยิ่งถ้าเป็นตอนอยู่เขาไท่ซานยิ่งจำไม่ได้เลย ตอนนั้นข้าอายุ8-9หนาวเอง "

จางฮั่นรู้สึกน้อยใจ นางยังเด็กมากจะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก

" ท่านอย่าบอกนะว่าเป็นท่าน"

เขาพยักหน้าก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วเล่าให้ฟัง

" ตอนนั้นข้าไปทำงานลับให้ฟ่าบาท พลาดพลั้งถูกพิษแล้วมาหมดสติอยู่บนเขาไท่ซานฝั่งตะวันออก ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเท่าใด รู้สึกตัวขึ้นมาก็อยู่ในถ้ำ มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆกำลังนั่งจ้องมองข้าอยู่ แล้วก็ช่วยข้าป้อนยา ตอนนั้นข้าถูกพิษไม่มีเรี่ยวแรงเจ้าป้อนยาด้วยปากของเจ้าให้ข้า รู้ไหมเด็กน้อย นั่นหน่ะเป็นจูบแรกของข้าเลยนะ"

เมิ่งอันหลานพลันหน้าแดงขึ้นมา ภาพเหตุการณ์ตอนนั้นค่อยๆฉายชัดขึ้น นางออกไปเก็บสมุนไพรมาปรุงยาตามที่อาจารย์ซูบอก ระหว่างนั้นดันไปเจอคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ จับชีพจรดูพบว่าเขายังไม่ตาย ฝนกำลังจะตกจึงลากเขาไปไว้ในถ้ำที่อยู่ไม่ไกล โชคดีสมุนไพรที่นางเก็บมาสามารถแก้พิษที่เขาได้รับได้ เลยจัดการก่อกองไฟต้มยาให้เขา แต่เขาถูกพิษแทรกซึมจนกลายเป็นอัมพาตชั่วคราวไปแล้ว ให้กินยาเองก็ไม่ได้ ป้อนก็ไม่เข้าปาก นางยังเด็กอยู่จึงไม่คิดอะไรมาก จึงป้อนยาให้เขาด้วยปากของนางเอง ไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นจูบแรกของเขา แต่นั่นก็คือจูบแรกของนางด้วยนะ

" ก่อนเจ้าจะจากไป ได้บอกกับข้าว่าใช้สมุนไพรที่หามาอย่างยากลำบากปรุงยาแก้พิษให้ข้าหมดแล้ว ต้องเสียเวลากลับไปเก็บใหม่ หากได้สมุนไพรไม่ครบอาจารย์ของเจ้าก็ไม่สามารถปรุงยาได้ เจ้ายังบอกอีกหากพบกันคราวหน้าให้ข้าตอบแทนด้วยข้าวของเงินทองหลายหีบ เพราะพิษที่ข้าได้รับมีแต่อาจารย์ของเจ้ากับเจ้าเท่านั้นที่รู้วิธีแก้ "

" พิษของเผ่าหุยร้ายแรงมาก หากถูกพิษภายในชั่วยามจะกลายเป็นอัมพาตธาตุไฟเข้าแทรก ต่อมาอวัยวะภายในจะถูกทำลายเลือดจะออกจากทวารทั้ง7ตายอย่างทรมาน อาจารย์ของข้าพึ่งจะสอนวิธีแก้พิษชนิดนี้พอดี แล้วก็ให้ข้าลงเขาไปหาสมุนไพรมาปรุงยา ดีที่อาจารย์บอกตัวยาให้ข้ารู้ก่อนไม่งั้นถึงข้าเจอท่านก็ช่วยไม่ได้"

" นับว่าเป็นโชคดีของข้าที่ได้เจอเจ้า ทีนี้จะยอมรับเงินทองข้าวของพวกนั้นรึยัง"

" ท่านยกให้ข้า"

" แน่นอนตามสัญญาที่ให้ไว้ตอนนั้น"

" สัญญา"

" หลังจากที่เจ้าพูดว่าเจอกันอีกครั้งจะให้ข้าเอาเงินทองหลายหีบมาตอบแทนเจ้า ข้าก็บอกว่าสัญญาจะตอบแทนเจ้าอย่างที่เจ้าต้องการ แต่เจ้าไม่ได้ยินเพราะจากไปก่อน"

" ผ่านมาหลายปีทำไมยังจำได้อีก"

" จำได้สิ ข้าไม่ใช่เด็กน้อยขี้ลืมอย่างเจ้านี่"

" ท่าน"

นางถลึงตามองเขา จางฮั่นหัวเราะหึหึ

" ได้ งั้นข้าจะถือว่าเงินทองที่เอาไปให้ตระกูลห่าวเพื่อที่ข้าไม่ต้องติดค้างกับพวกนั้นท่านยกให้ข้า ตอบแทนข้าที่ครั้งนึงเคยช่วยชีวิตท่านไว้"

จางฮั่นพยักหน้ากระตุกยิ้มมุมปาก ยกชาขึ้นมาจิบ สายตายังมองนางไม่ละไปไหน

" เดี๋ยวก่อน ท่านรู้ได้ไงว่าข้าเป็นคนเดียวกับเด็กคนนั้นที่ช่วยท่าน"

" ตอนแรกข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ตอนที่ช่วยเจ้าไว้ที่ตลาดวันนั้น ข้าจำรอยแผลเป็นที่ข้อมือเจ้าได้"

" แค่รอยแผลเป็นพิสูจน์อะไรได้ คนอื่นก็อาจมีรอยแผลแบบนี้ที่เดียวกันก็ได้"

" ข้าเป็นหัวหน้าองครักษ์ของฟ่าบาทหากอยากรู้เรื่องอะไรคิดว่าจะสืบไม่ได้เหรอ"

" งั้นท่านก็รู้เรื่องของข้าหมดแล้วงั้นสิ"

" อือ"

พอเขารู้ว่านางเป็นฮูหยินของห่าวตี้หลุนก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย นางอายุ17เหตุใดถึงได้แต่งงานเร็วนัก ทำไมเขาถึงไม่พบนางเร็วกว่านี้นะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดตามหานางเพื่อตอบแทน แต่เขาทำภารกิจลับให้ฟ่าบาทต้องอยู่ต่างแคว้นปิดบังตัวตน ทำภารกิจเป็นเวลาหลายปี จึงไม่อาจทำตามใจตามหานางได้ เขาพึ่งได้กลับมาเมืองหลวงไม่นาน และได้รับภารกิจใหม่ที่เมืองนี้ จึงมีโอกาสพบนางอีกครั้งโดยบังเอิญ

" เจ้าอยู่ที่นี่อย่าไปไหนเลยนะ"

" หือ ท่านว่าอะไรนะ"

" ข้า ข้าบอกว่าที่นี่เป็นจวนส่วนตัวของข้าที่ฝ่าบาทประทานให้ นอกจากข้าใครก็ไม่มีสิทธิ์ไล่เจ้า เจ้าสามารถอยู่ได้นานเท่าที่เจ้าต้องการ"

เมิ่งอันหลานคิดๆดูแล้วนางเองก็บาดเจ็บแผลยังไม่สมานดี นางคิดจะกลับไปหาอาจารย์ที่เขาไท่ซาน แต่ก็ได้ข่าวว่าอาจารย์ไม่อยู่ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่อาจารย์ของนางก็แบบนี้ไม่เคยอยู่กับที่นานๆ แต่นางก็ยังคิดจะกลับไปอยู่ดี ติดอยู่ที่การเดินทางต้องใช้เงิน ตอนนี้นางไม่มีเงินจะรบกวนยืมจางฮั่นก็ไม่เหมาะ จะกลับไปหาบิดาที่หางโจวก็ไม่ดี ไม่อยากให้บิดาของนางต้องมากังวลเรื่องที่นางหย่าร้าง ยิ่งถ้ารู้ว่านางถูกห่าวตี้หลุนทำร้าย ด้วยนิสัยนักเลงเก่าเขาต้องตามมาเอาเรื่องแน่ ถึงยังไงในจวนตระกูลห่าวก็ยังมีฮูหยินผู้เฒ่าคนนึงที่ดีกับนางเสมอมา ไม่รู้ว่าหากฮูหยินผู้เฒ่ารู้เรื่องของนางจะเป็นยังไง 

" คุณชายจาง"

" เรียกชื่อข้าเฉยๆก็ได้"

" ไม่ ไม่เหมาะมั้ง"

" เหมาะไม่เหมาะข้าตัดสินเอง"

" เอ่อ คือข้ามีเรื่องอยากรบกวนท่านหน่อย"

" ได้สิ แต่เรียกพี่ฮั่นก่อน"

" ห๊ะ อะ พี่ พี่ฮั่น"

หลายวันต่อมาจวนเล็กๆก็เปิดด้านหน้าเป็นโรงหมอ มีชาวบ้านมารอใช้บริการกันมากมาย ลูกน้องของจางฮั่นช่วยจัดระเบียบชาวบ้าน เมิ่งอันหลานใช้ผ้าคลุมครึ่งหน้าปิดบังใบหน้าที่แท้จริงเวลารักษาคนไข้ นางไม่ต้องการให้ใครรู้ตัวตนและใบหน้าที่แท้จริงของนาง มีหว่านเอ๋อเป็นผู้ช่วยอยู่ข้างๆหว่านเอ๋อเองก็ปิดบังใบหน้าด้วยเช่นกัน

จางฮั่นยืนยิ้มมองเมิ่งอันหลานอยู่ไม่ไกล พอคนไข้หมดแล้วเขาก็เดินเข้ามาหานาง

" เหนื่อยหรือไม่ พึ่งเปิดได้สามวันคนเยอะตลอดเลย"

" ก็นิดหน่อย แต่เห็นเงินแล้วก็หายเหนื่อยนะแม้จะไม่มากแต่ข้าก็มีความสุขที่ได้ช่วยรักษาพวกเขา"

นางเก็บค่ายาไม่แพงเอาราคาที่นางอยู่ได้และชาวบ้านมีเงินจ่าย ใครไม่มีนางก็รักษาให้ฟรี เป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไรมา