ตอนที่9

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ

ฮูหยินผู้เฒ่าตบหน้าห่าวตี้หลุนไม่ยั้งมือ จนเลือดซิบมุมปากหน้าแดงเป็นรอยฝ่ามือชัดเจน

" สารเลว หัวของเจ้ามันไม่มีมันสมองเลยรึไงถึงได้ไม่รู้จักคิดไตร่ตรองดูให้ดีก่อน เจ้าลงโทษนางอย่างงั้นได้ยังไง นางดูแลเจ้ามาหลายปีไม่รังเกียจที่เจ้าพิการ คอยป้อนข้าวป้อนน้ำเจ้าคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้เจ้า ยอมลำบากฝ่าพายุหิมะขึ้นเขาไปเก็บหิมะพันปีมาปรุงยาให้เจ้า เป็นนางที่ขอร้องหมอเทวดาซูให้ลงจากเขามารักษาเจ้า หากไม่มีนางเจ้าคิดว่าเจ้าจะกลับมาเดินได้อีกไหมเจ้าบอกข้าซิ แล้วนี่คือสิ่งที่เจ้าตอบแทนนางเหรอ พอเจ้าเดินได้ก็รีบไปหาผู้หญิงที่ทิ้งเจ้าไปแต่งงานกับคนอื่น ข้าไม่อยู่พวกเจ้าก็รวมหัวกันรังแกนางใส่ร้ายว่านางคบชู้ แล้วยังแต่งนังผู้หญิงคนนี้เข้ามาในตระกูลห่าวของข้าอีก พวกเจ้าช่างไม่เห็นหัวข้าจริงๆ "

ห่าวตี้หลุนคุกเข่าสำนึกผิด เขายอมรับความผิดทุกอย่างไม่โต้เถียงสักคำ

" ไป ไปพาหลานสะใภ้ของข้ากลับมา หากเจ้าพาหลานเอ๋อกลับมาไม่ได้ก็ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าย่าอีก"

" ท่านย่า นางได้หย่าขาดกับพี่ตี้หลุนแล้วเหตุใดยังให้เขาไปตามนางกลับมาอีก"

" หุบปาก เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเรียกข้าว่าย่า "

" แต่ข้าเป็นภรรยาของพี่ตี้หลุนเป็นฮูหยินน้อยที่แต่งเข้ามาอย่างถูกต้องด้วยเกี้ยว8คนหาม ท่านรู้หรือไม่ว่างานแต่งของข้าใหญ่โตเพียงใด ยังให้คนทั้งเมืองที่มาร่วมงานกินดื่มฟรีไม่อั้นอีก"

" เจ้า เจ้ากล้าเอาสมบัติของตระกูลไปถลุงเล่นดี ดีจริงๆ"

ฮูหยินผู้เฒ่าชี้หน้าห่าวเหลียนฮวา

" ท่านแม่ ข้าเป็นฮูหยินใหญ่ของจวน สมบัติของตระกูลข้าย่อมมีสิทธิ์ไม่น้อยไปกว่าท่าน งานแต่งของบุตรชายข้าข้าก็แค่จัดให้ใหญ่โตสมเกียรติเท่านั้น"

ห่าวเหลียนฮวาพูดโดยไม่รู้สึกผิด

" เจ้าดีแต่ใช้จ่าย เคยดูบัญชีของจวนหรือไม่ เคยรู้ไหมว่าตอนนี้เงินในจวนของเราเหลือมากน้อยแค่ไหน ไม่รู้ เจ้าแม่ลูกไม่เคยรับรู้อะไรทั้งนั้น เจ้าในฐานะแม่ ในฐานะฮูหยินใหญ่ของจวน วันๆเอาแต่เข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของฮูหยินจวนนั้นจวนนั้นจวนนี้ ออกจากจวนทุกวันไปสุมหัวนินทาคนอื่น ไม่ค่ำไม่กลับ "

ห่าวเหลียนฮวาก้มหน้างุด ฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้าไปหาห่าวลั่วชิง

" เจ้าก็เหมือนกัน แม่เป็นอย่างไรลูกก็ไม่ต่างวันๆเอาแต่เที่ยวเล่น ส่งให้ไปเรียนที่สำนักศึกษาก็ไม่ไป เลยวัยปักปิ่นมาแล้วยังไม่มีบ้านใดมาสู่ขอ ทุกวันกองซื้อแต่เสื้อผ้าเครื่องประดับจนแทบไม่มีที่จะเก็บ"

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องหน้าหลี่หรูอี้ด้วยความไม่พอใจ

" ส่วนเจ้า หากตี้หลุนเดินไม่ได้เจ้าก็คงไม่คิดจะกลับมา คนอย่างเจ้าข้าไม่ยอมรับเข้าตระกูลห่าว หลานสะใภ้ของข้ามีเพียงหลานเอ๋อคนเดียวเท่านั้น"

พูดจบฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินจากไป

ห่าวตี้หลุนตามหาเมิ่งอันหลานไปทั่วแต่ก็ไม่พบไม่มีวี่แวว ก่อนหน้าที่เขารู้ว่านางหายไปก็ให้คนออกตามหาแล้วแต่ก็ไม่พบ เขากลับจวนอย่างหมดแรงเหมือนร่างไร้วิญาณ นั่งดื่มเหล้าเมามายอยู่ใต้ต้นเหมย หวนคิดถึงวันแรกที่เจอเมิ่งอันหลาน วันที่ได้แต่งงานกับนาง วันที่นางคอยดูแลเขาอย่างไม่รังเกียจ คอยเอาใจเขาเป็นกำลังใจให้เขา หิมะโปรยปรายลงมาเขาแหงนหน้าขึ้นดู

" ตอนนั้นที่เจ้าขึ้นเขาไปเอาบัวหิมะพันปีมาให้ข้า เจ้าต้องฝ่าพายุหิมะไป คงลำบากมากใช่ไหม พอข้าเดินได้นอกจากจะไม่ขอบคุณเจ้า ยังทรยศเจ้าไปหาอี้เอ๋ออีก "

เพี๊ยะ เพี๊ยะ ห่าวตี้หลุนตบหน้าตัวเองไปหลายที

" ข้ามันชั่ว ข้ามันเลว"

มองไปที่ลานบ้าน ภาพที่เขาสั่งโบยนางภาพที่นางถูกโบยจนสลบแล้วทิ้งไว้ท่ามกลางหิมะฉายชัดขึ้นมา

" หลานเอ๋อข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรสั่งลงโทษเจ้า ข้าควรตรวจสอบให้ดี ทำไมทำไมถึงโง่แบบนี้ หลานเอ๋อข้ารู้ผิดแล้ว กลับมาหาข้าได้ไหม ข้ายอมทุกอย่าง ข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง ไม่ว่าเจ้าจะให้ข้าทำอะไรข้ายอมหมด ขอแค่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ ไม่เหมือนเดิม ฮ่าฮ่า นางเกลียดข้าแล้ว นางทิ้งข้าไปแล้ว ฮือฮือ"

ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ มองดูห่าวตี้หลุนที่พร่ำเพ้อเมามายไม่ได้สตินั่งกอดไหเหล้าตากหิมะ

"คุณชายจะออกไปตามหาฮูหยินน้อยทุกวัน พอกลับมาก็จะไปนั่งดื่มเหล้าเมามายอยู่ตรงนั้น นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วยังไร้วี่แววของนาง ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปข้าเกรงว่าคุณชาย"

" มันเป็นสิ่งที่เขาก่อขึ้นมาเอง ตอนมีอยู่ไม่รู้จักถนอม มาเห็นค่าตอนนางจากไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด ให้คนไปพาเขาเข้าเรือน"

บ่าวรับใช้จะเข้าไปพาห่าวตี้หลุนกลับเข้าเรือน แต่ถูกเขาไล่ตะเพิดออกไป เขาค่อยๆลุกขึ้นเดินโซเซกลับเรือนเอง ผ่านสวนเห็นเงาตะคุ่มๆก็หยุดเพ่งมอง พอขยี้ตาอีกทีเงานั้นก็หายไป เขาคิดว่าตาฝาดจึงเดินไปต่อไม่สนใจ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงครวญครางดังขึ้น แถมเสียงนั้นยังฟังคุ้นๆ

" อาาาา เเรงอีก อื้อแรงๆเลย โอววว"

ห่าวตี้หลุนกลับหลังเดินไปดูด้วยความอยากรู้ แล้วภาพหลังพุ่มไม้ก็ทำเอาเขาแทบหายเมา มารดาของเขาอยู่ในท่าคลานคุกเข่ากำลังถูกหยางหยางกระแทกอย่างเมามันส์ เขาเดินออกไปนั่งรออยู่ไม่ไกลได้ยินเสียงกระแทกดัง ตับ ตับ ตับ ตับ ผสมกับเสียงครางด้วยความเสียวซ่าน 

หยางหยางกับห่าวเหลียนฮวาเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ก็ตกใจแทบช็อค เมื่อเห็นห่าวตี้หลุนนั่งจ้องมองพวกเขาอยู่

" ตะตี้หลุนเจ้า เจ้ามานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

" หึ ก็ตั้งแต่ตอนที่พวกท่านกำลังทำเรื่องบัดสีกันนั่นแหละ"

ห่าวเหลียนฮวากับหยางหยางมองหน้ากัน

" ฮ่าฮ่า คุณชาย ข้ากับฮูหยินใหญ่จะทำเรื่องอะไรแบบนั้นได้ยังไง ข้าว่าท่านเมามากแล้ว มาเดี๋ยวข้าพาท่านไปส่งที่เรือน"

หยางหยางเข้าไปประคองห่าวตี้หลุนให้ลุกขึ้น ห่าวตี้หลุนผลักหยางหยางออกชี้หน้าด่า

" ไอ้เนรคุณ กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา แม่ข้าแก่ขนาดนี้แล้วเจ้ายังจะเอาอีก"

ห่าวเหลียนฮวาถึงกับสะดุ้ง ห่าวตี้หลุนหันมาชี้มารดาตัวเอง

" ท่านก็เหมือนกัน หยางหยางอายุเท่ากันกับข้า เขาเป็นลูกท่านได้เลยนะ แต่ท่านยัง เลว เลวทั้งคู่"

"ตี้หลุนข้าเป็นแม่เจ้านะ"

" ก็เพราะว่าท่านเป็นแม่ข้า ข้าเลยไม่บอกใคร ดีแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่เรียกคนในจวนมาดูพวกท่านทำเรื่องน่ารังเกียจ ข้ารู้ว่าท่านเหงา ท่านพ่อประจำอยู่ชายแดนไม่สามารถให้ความสุขท่านได้ แต่ไม่คิดว่าท่านจะทนเหงาไม่ไหวทรยศท่านพ่อได้ลง "

" เจ้ารู้ก็ดีแล้ว ในเมื่อพ่อของเจ้าให้ความสุขข้าไม่ได้ ข้าก็ต้องแสวงหาด้วยตัวเองข้าผิดตรงไหน เป็นพ่อของเจ้าที่ผิดต่อข้า ใครใช้ให้เขาไปประจำอยู่ชายแดนเป็นสิบปีก็ยังไม่ยอมกลับ ทุกวันนี้ข้าไม่ต่างกับเป็นหม้ายมีชื่อแค่เป็นฮูหยินของพ่อเจ้าเท่านั้น 10ปีแล้วนะที่เขาไม่ยอมกลับจวนมา10ปีไม่ใช่10วัน เจ้าให้ข้าภักดีรอเขาไปเพื่ออะไร บางทีที่เขาไม่กลับมาอาจมีครอบครัวใหม่อยู่ที่นั่นไปแล้วก็ได้"

" ไม่จริง"

" เจ้าต้องเห็นใจแม่ แม่ก็เป็นคนมีชีวิตมีจิตใจ แม่ก็เหงาเป็น"