ตอนที่ 4-2 ทำไมต้องรักพี่ด้วย

มือหนาบีบเคล้นอกสวยอย่างเร้าอารมณ์ ใบหน้าหล่อก้มลงดูดดึงยอดอกใช้ปลายลิ้นร้อนจะตวัดระรัวเร็วจนร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่าน มือหนาลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างหลงใหลเลื้อยต่ำลงไปเรื่อยๆสัมผัสเนินเนื้อนูนกลางกายสาวที่ยังมีแพนตี้ตัวบางขวางกั้น

            ปลายนิ้วเรียวลูบไล้จุดเปราะบางกลางกลีบดอกไม้จนร่างเล็กผวาสะท้านเผลอตัวแอ่นอกเข้าหาอย่างลืมอาย

            “อ๊ะ...อื้อ...”

            “หึ ชอบไหม” คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบเพราะริมฝีฝากของเขาครอบครองริมฝีปากเธอไว้ด้วยจูบที่แสนเร้าร้อนดูดดื่มจนแทบจะดูดกลืนวิญญาณจนลืมหายใจ

            ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะเร็วๆยามเมื่อเขาผละริมฝีปากออกจ้องมองร่างเล็กที่เขาทาบทับตัวอยู่ ก่อนจะรีบถอดเสื้อผ้าตนเองออกโยนทิ้งคนละทิศละทางอย่างไม่ไยดี เผยแผ่นอกกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้าที่เธอหลงใหลจนต้องหยุดสายตามองเขาอย่างเผลอไผล

            “บัวดื้อมากนะ รู้ไหม” เสียงเข้มเอ่ยดุ นัยน์ตาสีนิลคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่แทบจะเปลือยเปล่านัยน์ตาพราวระยับ ก่อนจะเคลื่อนตัวเองลงเล็กน้อย ยกขาเรียวทั้งสองแยกออกจากกันจ้องมองใช้นิ้วชี้เกี่ยวแพนตี้สีหวานออก ก้มหน้าลงใช้ปลายลิ้นลากปาดวนชิมน้ำหวานที่เริ่มไหลซึมอย่างพึงพอใจก่อนจะตวัดลิ้นระรัวเร็วจนร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่าน พยายามขยับสะโพกหนีแต่ถูกเขาจับยึดเอวไว้แน่น หล่อนเผลอขมิบช่องรักรัดลิ้นร้อนที่กำลังละเลงระรัว ตักตวงความหวานจากกลีบดอกไม้งามของเธอไม่หยุดราวกับกระหาย

            “อ๊ะ...อ๊า...พี่พอร์ช...บะ...บัว จะไม่ไหว” เสียงหอบกระเส่าพยายามร้องบอก ในขณะที่เขาเองก็ยังมัวเมาเพลิดเพลินกับน้ำคาวหวานรสชาติคุ้นลิ้นที่ยังละเลงฉกชิมไม่หยุดจนร่างเล็กกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำหวานออกมามากมายให้เขาได้ฉกชิม

            ภัทรกฤชผละใบหน้าออกห่างลุกนั่งยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเอง พลางมองสบตาหญิงสาวที่กำลังนอนหอบหายใจแรง ทรวงอกสะท้านขึ้นลง ดวงตาปิดปรือมองเขาอย่างยั่วยวนโดยไม่ตั้งใจ

            “ชอบไหม”

            “แฮ่กๆ...”

            “ว่าไง หื้อชอบไหม” เขายังคงถามซ้ำเมื่อเห็นเธอเอาแต่หอบหายใจแรงไม่ยอมตอบเขา

            “หึหึ” เชฟหนุ่มหัวเราะในลำคอพึงพอใจ ก่อนจะชายปลายนิ้วเรียวสอดใส่เข้าไปยังช่องทางรักคับแคบที่มีหยาดน้ำหวานไหลซึมออกมา

            “แฉะขนาดนี้แล้ว...หื้อ ไม่ชอบเหรอ งั้นพี่หยุดนะ”ขยับเข้าออกนิ้วมืออย่างช้าๆ จงใจยั่วเย้าอารมณ์เธอที่กำลังพุ่งทะยานความต้องการสูง

            “งื้อชอบ...ชอบค่ะ พี่อย่าหยุด”

            “หึหึ...แค่นิ้วจะไปสะใจได้ไง” เชฟหนุ่มชักรูดแก่นกายหนาที่ผงาดตื่นตัวพร้อมใช้งานเต็มที่ จดจ่ออยู่ที่ปากทางรักที่มีหยาดน้ำหวานเคลือบคลออยู่ ก่อนจะค่อยสอดใส่เข้าไปในรูร่องสีหวานอย่างช้าๆไม่รีบร้อน

            รัญลฎากัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น มือสองข้างจิกกำปลอกหมอนเสียวสะท้าน ส่งเสียงหวานครวญครางไม่หยุดเมื่อเขาค่อยๆขยับสะโพกเข้ามาอย่างช้าๆ ใบหน้าสวยหวานเหยเกอยู่ใต้ร่างของเขาที่เริ่มขยับสะโพกรัวเร็วแรงขึ้น ทุกจังหวะที่ขยับเข้าออกเน้นแน่นตอกอัดเข้าไปในช่องสวาทไม่ยั้งแรง ยิ่งถูกตอดรัด เสียงครวญครางผสานเสียงหอบกระเส่า หายใจแรงดังขึ้นไม่หยุด

            เสียงเนื้อกระทบเนื้อกับจังหวะรักที่สอดประสานกัน บางจังหวะที่เขาจับเธอพลิกตัวขึ้นให้อีกฝ่ายเป็นคนกุมเกมรักนี้ตามห้วงอารมณ์รักที่พุ่งสูง เอวเล็กขยับรัวเร็วอกสวยกระเพื่อมตามแรงขยับสะกดสายตาเขาให้จ้องมองไม่วางตา

            รัญลฎาไขว่คว้ามือหนาของเขาจับหน้าอกสวย บีบบังคับให้เขาปรนเปรอบีบเคล้นคลึง ผสานจังหวะรักที่เธอพยายามขยับควบเอวเข้าหาแท่งร้อนของเขารัวเร็วขึ้น 

“อะ...อะ”เสียงหวานส่งเสียงครวญครางไม่หยุด  เผลอกัดริมฝีปากตัวเอง ปรือตามองหน้าเขา

“อือ...บัว...ดี” มือหนาบีบเคล้นอกสวยอย่างมันมือ ในขณะที่เธอออกแรงขยับเอวขึ้นลง ตาคมเหลือบมองแก่นกายตนเองที่กำลังถูกกลีบดอกไม้สวยกลืนกินให้ช่องทางรักเธอชักเข้าออกด้วยความเสียวซ่านสั่นสะท้านไม่นานร่างเล็กกระตุกเกร็งถี่ชิงปล่อยน้ำรักออกมามากมาย

            ตัวเขาเองก็ต้องรีบเร่งเร้าจังหวะตัวเองให้ตามทันกระแทกสวนช่องทางรักของเธอที่กำลังตอดรัดเขาแน่นรัวเร็วจนร่างเล็กล้มตัวลงซบหน้ากับอกแกร่งหมดเรี่ยวแรง เชฟหนุ่มขยับเอวสอบตอกอัดปลายหัวบานกระแทกเข้าออกยังจุดอ่อนไหวของเธอซ้ำๆ ร่างสูงหอบหายใจแรง เนื้อตัวกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยนักรักสีขาวขุ่นเข้าไปยังช่องทางรักคับแคบที่ขมิบตอดรัดตัวตนของเขาแน่น

            “งื้อ...พี่พอร์ช” เสียงหวานแหวใส่ พร้อมกับฟาดมือไปที่แผงอกของเขาเบาๆ ก่อนจะยกเอวออกทิ้งตัวลงนอนข้างๆเขา

            “หึหึ พี่ไม่ได้เตรียมมา” เสียงเข้มบอกเสียงพร่า ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวออกอาการงอแงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาได้ปลดปล่อยน้ำคาวเข้าไปในช่องทางรักโดยลืมใส่เครื่องป้องกัน

            วงแขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามโอบรัดร่างเล็กเข้ามากอด ยอดอกสวยแนบชิดกับอกแกร่ง พลางกดจมูกลงบนขมับเปียกชื้นเหงื่อ

            “เหงื่อออกขนาดนี้สร่างไข้แล้วมั่ง” คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ เพียงแค่เปรยออกมาเท่านั้นในขณะที่เธอเองกอดรัดเขาแน่น ริมฝีปากเล็กระบายรอยยิ้มบางๆอย่างมีความสุขกับบทรักที่เขาปรนเปรอให้ เป็นความสุขสมที่ตัวเองก็ยอมรับว่าขาดเขาไม่ได้เลยจริงๆ

            “อย่างนี้ต้องซ้ำนะ ไข้จะได้หาย” เชฟหนุ่มไม่รอให้เธอได้ตอบ จัดการพลิกตัวขึ้นทาบทับสอดใส่ท่อนรักที่ผงาดตัวพร้อมเข้าไปยังช่องทางรักของเธอที่ไม่ทันตั้งตัว

            “อ๊ะ....อื้อ พี่พอร์ช...พอก่อน”

            “พอไม่ได้แล้วบัว” เขาร้องบอกก่อนจะขยับเอวสอบเข้าหารัวเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องพร้อมกับเสียงหวานคราวครางร้องเสียงหลง

            “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ เร็วอีก...พี่พอร์ช...อื้อ”

            “เร็วอีกเหรอ” เชฟหนุ่มถามเสียงหอบกระเส่า โน้มใบหน้าเข้ากดจูบริมฝีปากเธออีกครั้งอย่างดูดดื่ม