ร่วมเตียง 1

 ห้องนอนกว้างของนาวินนั้นแตกต่างไปจากเดิม ผนังห้องรวมถึงสไตล์การตกแต่งเปลี่ยนไปตามความต้องการของผู้เป็นเจ้าของ

            เมื่อก่อนพิมพ์พลอยเคยใช้เวลาในห้องนี้อยู่บ่อยครั้งจนเหมือนเป็นห้องของตนเอง

            ‘พี่วิน ไหนว่าวันนี้จะเล่านิทานให้น้องพิมพ์ฟังไง’ เสียงออดอ้อนของเด็กน้อยกระทบโสตประสาท นาวินยิ้มกว้างเมื่อเห็นผู้มาเยือน พิมพ์พลอยมักมาค้างคืนกับเขาในทุกวันศุกร์และเสาร์

            ‘น้องพิมพ์อยากฟังเรื่องอะไรล่ะคะ’ คนช่างเอาใจเอ่ยถาม ‘เจ้าชายกับเจ้าหญิงดีมั้ย’

            เป็นเขาเองที่รู้ใจเธอทุกครั้ง พิมพ์พลอยฉีกยิ้มเห็นฟันพร้อมพยักหน้ากอดเอวสอบไว้ นาวินซึ่งถูกถาโถมจากร่างเล็กนิ่งไปชั่วครู่ เมื่อรู้ว่าเสียงหัวใจของตนเองเต้นแรงกระหน่ำอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน

            พิมพ์พลอยโตขึ้นมากเธอไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป รูปร่างของเด็กหญิงวัยสิบห้าปีค่อยๆ เปลี่ยนไปช้าๆ ส่วนตัวเขาเองก็เติบโตเช่นกัน นาวินจึงทำได้เพียงแค่ผละห่างจากเธอ

            ‘ทำไมเหรอคะพี่วิน’ คนตัวเล็กขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

            ‘ไม่มีอะไรครับ มามะฟังนิทานกัน’ นาวินส่ายหน้าปฏิเสธพลางมองไปยังเตียงกว้างแกมเชิญชวน เด็กน้อยของเขากระโดดดีใจก่อนเดินตามพี่ชายไปอย่างว่าง่าย

            ความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของห้องกว้าง พี่ชายผู้แสนใจเริ่มเล่านิทานและให้น้องน้อยซบอกแกร่ง มือของเขาลูบยังกระหม่อมบางเพื่อให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย

            ทุกความอบอุ่นซึ่งเคยเกิดขึ้นในห้องนี้ พิมพ์พลอยไม่เคยเอะใจเลยว่า…สักวันหนึ่งมันจะหายไป

            ติ๊ด! ติ๊ด!

            เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันชื่อดังปลุกคนซึ่งหวนนึกถึงอดีตกลับมาสู่โลกปัจจุบัน พิมพ์พลอยคว้าโทรศัพท์ที่ถูกชาร์จแบตเตอรี่ไว้ยังโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู เธออยู่ในชุดนอนลูกไม้ซีทรูสีขาว คนที่เตรียมไว้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณนายลดา พิมพ์พลอยถอนหายใจเพราะรู้สึกอึดอัด อยากจะตบปากตัวเองที่ไม่นึกปฏิเสธท่านไปตั้งแต่แรก

            ก็เธอไม่รู้นี่นาว่าคุณแม่เล่นแกล้งกันแบบนี้ คนตัวเล็กได้แต่ก้มหน้าจำใจรับชะตากรรมไปตามระเบียบ เธอยังจำนัยน์ตาประหลาดของนาวินที่จ้องมองเพียงชั่วครู่ก่อนจะเดินออกไปทำธุระส่วนตัวข้างนอกระเบียง

            ‘ณฟ้า’

            ‘เป็นไงบ้างรอดหรือร่วง’

            ‘แน่ะเงียบใส่…หรือร่วงแล้ว’

            แช็ตของอีกฝ่ายทำให้เธออารมณ์ดี อย่างน้อยมันก็ช่วยคลายความกังวลซึ่งอัดอั้นอยู่ภายในใจได้

            ‘น่าจะเดาออกนะ’

            ไม่รู้ต้องอธิบายสถานการณ์ตอนนี้ให้เพื่อนรักฟังแล้วสบายใจอย่างไรดี จะให้โกหกว่าไม่เป็นไรมันก็ดูสวนทางกับความจริงนี่นา

            [ไม่เป็นไรหรอก…ชินแล้ว]

            [ขอบคุณในความรักเพื่อน]

            ข้อความขึ้นอ่านเพียงแค่คนรับยังไม่มีวี่แววจะตอบกลับ สงสัยคงยุ่งอยู่ เมื่อคิดได้ดังนั้นคนตัวเล็กจึงวางเครื่องมือสื่อสารไว้ยังที่เดิม

            ตื๊ด! ตื๊ด!

            เสียงสั่นเรียกเข้าทำให้เอาคนที่ชั่งใจเตรียมตัวเข้านอนสะดุ้งตกใจ

            ‘ณฟ้า’ ชื่อเพื่อนรักปรากฏขึ้นยังหน้าจอมือถือ เอาอย่างไรดีถ้าไม่กดรับตอนนี้พ่อลูกรัฐมนตรีจะเป็นห่วงเธอมั้ย แต่ถ้ารับสายแล้วนาวินเข้ามาได้ยินจะทำอย่างไร

            …ช่างเถอะ เขาจะได้ยินก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจ ความรู้สึกเพื่อนคือสำคัญที่สุด

            [ว่า?]

            [เห็นแกอึดอัดเป็นห่วงว่ะ] ปลายสายเลือกที่จะบอกความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา เขาเป็นเช่นนี้เสมอ

            [ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ชินไปเอง]

            [ถ้าไม่สบายใจ ฉันไปรับแกตอนนี้ได้เลยนะ] น้ำเสียงร้อนรนจนคนตัวเล็กถอยหายใจหนักๆ ทางออกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ

            …เธอแต่งงานแล้วคนอื่นจะคิดอย่างไร

            [ฉันโอเคแกนอนเหอะไว้เจอกันพรุ่งนี้] เลือกปฏิเสธทางอ้อมแบบนี้ย่อมดีกับทุกฝ่าย

            [แน่ใจ] คนเป็นห่วงย้อนถาม

            [อืม…อย่ามาเว่อร์]

            [งั้นพรุ่งนี้ฉันไปรับ]

            [ฟ้า…] แม้รู้ดีว่าห้ามไปก็เปล่าประโยชน์ ณฟ้าดื้อดึงแค่ไหนเธอรู้ดี

            [เป็นห่วง]

            [โอเคพรุ่งนี้ค่อยมารับฉัน] พิมพ์พลอยรีบรับปากเมื่อเห็นประตูกระจกข้างนอกนั้นเลื่อนออกมา เธอไม่รู้ว่ามันถูกเปิดตั้งแต่เมื่อไรเพราะไม่ได้สนใจ

            [ไว้คุยกันนะ] เสียงราบเรียบบอกปลายสายก่อนตัดไปทันที ขณะที่ดวงตากลมโตหันไปปะทะกับนัยน์ตาคมเข้มซึ่งมองเธอราวกับทำผิดอะไรนักหนา

            เขามองเธอเหมือนจะบอกว่า…

            เคยเตือนแล้วใช่ไหม ทำไมถึงกล้าทำผิดอีกความหมายของมันบอกแบบนั้น