ขอโอกาส

หลังจากกินอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็เรียกพนักงานมาเช็คบิล เมื่อพนักงานบอกราคาเสร็จชายหนุ่มก็หยิบบัตรเครดิตให้พนักงานทันที เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้นก็ยื่นเงินค่าอาหารของตัวเองให้ชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยื่นมือมารับเงินที่หญิงสาวยื่นให้ พร้อมบอกกับหญิงสาวว่า

"มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง" 

"นายจะมาเลี้ยงฉันทำไม ฉันกับนายไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย และอีกอย่างฉันก็ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร โดยเฉพาะนาย" 

"เลี้ยงข้าวแค่นี้ ผมไม่คิดเป็นบุณคุณหรอก แต่ถ้าคิดเป็นอย่างอื่นก็ไม่แน่" บอกหญิงสาวแบบยิ้มๆ

"อย่างอื่นนี่อะไร พูดให้ดีๆ นะ อย่ามาทะลึ่งกับฉัน" พูดพร้อมกับถลึงตาใส่ชายหนุ่มตรงหน้า

"ทะลึ่งอะไรคุณ คิดไปถึงไหน อย่างอื่นที่ผมพูดถึงน่ะ หมายถึงผมอยากขอโอกาสได้ทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้นแค่นั้นเอง" บอกหญิงสาวด้วยใบหน้าจริงจัง

"ทำไมนายต้องอยากรู้จักฉันด้วย ฉันไม่เห็นจะอยากรู้จักนายเลยสักนิด" นั่งกอดอกตอบชายหนุ่มตรงหน้า

"คุณพูดแบบนี้ ผมน้อยใจนะ" มองค้อนหญิงสาวที่พูดออกมาแบบนั้น เดี๋ยวก่อนเถอะ ถ้าเปลี่ยนสถานะมาเป็นแฟนเขาเมื่อไหร่ละก็ ถ้าพูดแบบไม่รักษาน้ำใจกันแบบนี้อีก จะลงโทษให้เข็ดเลยคอยดู

"นี่นายให้มันน้อยๆ หน่อย"

"ผมพูดจริงนะ ที่ผมบอกว่าจะจีบคุณ แล้วผมก็บอกคุณไว้ตรงนี้เลยว่าผมพูดจริงทำจริงและผมจะทำทุกอย่างให้คุณใจอ่อนยอมคบผมให้ได้" พูดกับหญิงสาวอย่างมุ่งมั่นตั้งใจว่าจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้

"ฉันบอกนายไปแล้วไงว่าฉันไม่......." ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ ชายหนุ่มก็เอ่ยออกมาก่อน

"ผมรู้ ผมแค่อยากจะขอโอกาสจากคุณ ถ้าผมทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว แต่คุณก็ยังไม่ใจอ่อนให้ผม ผมจะถอยออกมาเองและจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตคุณอีก"

"ฉัน..." เมื่อเจอมาดจริงจังไม่มีล้อเล่นของชายหนุ่ม ก็ทำให้หญิงสาวไปไม่เป็นเหมือนกัน

"ผมไม่ได้ขอให้คุณเปิดใจให้ผมตอนนี้ ผมแค่ขอโอกาสจากคุณเท่านั้น อย่าพึ่งปฏิเสธผมเลย ให้ผมได้ทำให้คุณเห็นถึงความจริงใจของผมก่อน ผมขอแค่นั้น" ชายหนุ่มสบตากับหญิงสาว เพื่อให้เธอเห็นความตั้งใจและความจริงใจของเขาจากทางสายตา

"ฉันแค่ไม่อยากให้นายมาเสียเวลากับฉัน นายยังเด็กยังต้องเจอคนอีกมากและฉันก็เชื่อว่านายจะต้องเจอคนที่ดีที่เหมาะสมกับนายมากกว่าฉัน เพราะฉันรู้ตัวเองดีว่าฉันไม่เหมาะสมไม่คู่ควรกับใครหรอก"

"คุณเอาอะไรมาคิดมาตัดสินใจแทนผม อายุเหรอ ผมเด็กกว่าคุณแล้วไง ถึงผมจะเด็กกว่าคุณแต่ผมก็มีความคิดนะ และอีกอย่างคุณรู้ได้ไงว่าตัวเองไม่เหมาะสมไม่คู่ควรกับผม คุณลองคบกับผมแล้วเหรอ" 

"ทำไมนายเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้นะ" เธอพูดกับชายหนุ่มอย่างอ่อนใจ

"ผมว่าคุณต่างหากที่เข้าใจอะไรยาก ไม่ใช่ผม" ชายหนุ่มเถียงกับทันที

"ตกลงนายจะขอโอกาสจากฉันให้ได้เลยใช่ไหม" ถามกลับอย่างจริงจัง

"ใช่" ตอบหญิงสาวอย่างมั่นใจโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"งั้นก็ได้ ฉันให้เวลานาย 6 เดือน ถ้าภายใน 6 เดือน นายไม่สามารถทำให้ฉันใจอ่อนยอมคบกับนายได้ นายต้องออกไปจากชีวิตฉัน" หญิงสาวเสนอข้อตกลงกับชายหนุ่ม แล้วคิดในใจว่าเวลาแค่ 6 เดือน ชายหนุ่มไม่มีทางทำให้เธอใจอ่อนได้แน่นอน เธอคิดอย่างมั่นใจ แต่ใครจะรู้เลยว่าข้อเสนอที่ตัวเองเสนอไปอย่างมั่นใจนั้นจะผูกมัดเธอกับเขาไว้ตลอดไป

"โอเค ตกลงตามนี้ครับ" เมื่อได้ฟังข้อเสนอของหญิงสาว ชายหนุ่มก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา แค่เธอให้โอกาสก็พอ ที่เหลือเขาจัดการได้ ชายหนุ่มคิดอย่างมาดหมายว่ามีเวลาให้ทำคะแนนให้จีบตั้ง 6 เดือน หลังจากนี้คุณตั้งรับผมให้ดีๆ ก็แล้วกัน เพราะถ้าคุณพลาดเมื่อไหร่คุณเสร็จผมแน่ ระวังตัวไว้เถอะแม่สาวเหลือน้อย

หลังจากทำข้อตกลงกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เดินมารอรถเมย์เพื่อกลับคอนโด เมื่อเดินทางมาถึงคอนโดต่างคนก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องของตัวเองไป โดยหญิงสาวกลับไปเขียนนิยายของตัวเองต่อไม่ได้คิดถึงหรือสนใจชายหนุ่มที่พึ่งทำข้อตกลงกับตัวเองไป ต่างกับชายหนุ่มที่กำลังคิดและเตรียมตัวให้พร้อมกับการเผด็จศึกหญิงสาวให้สำเร็จ โดยชายหนุ่มคิดว่าจะค่อยเป็นค่อยไปก่อน จะไม่รีบรุกหญิงสาวมากไป ทำตัวเหมือนน้ำซึมบ่อทราย ค่อยๆ แทรกซึมไปทีละนิดทีละนิดไม่เกิน 6 เดือนเต็มแน่นอน เริ่มจากชวนไปหาอะไรกินเย็นนี้เลยแล้วกัน ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรชวนหญิงสาว แต่เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็ทำให้นึกได้ว่าไม่มีทั้งเบอร์ทั้งไลน์ของหญิงสาว คิดได้ดังนั้นก็อยากจะเคาะหัวตัวเองจริงๆ ที่มัวแต่ดีใจที่หญิงสาวเปิดโอกาสให้จนลืมขอเบอร์กับขอไลน์ไว้ เมื่อคิดได้ก็เดินไปเคาะประตูห้องหญิงสาวทันที

ก๊อก ๆ ๆ ๆ

"ว่าไง"

"ทักแบบนี้ ผมเสียใจนะ" พูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

"ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายเดินมาเคาะห้องดิฉันเนี่ย มีธุระอะไรหรือเปล่าค่ะ" ชายหนุ่มทำหน้าเซ็ง เมื่อได้ยินหญิงสาวพูดจาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ถือสาคิดว่าปล่อยไปก่อน แล้วยื่นมือถือของตัวเองไปตรงหน้า หญิงสาวก้มมองโทรศัพท์ในมือชายหนุ่มที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างสงสัย พร้อมกับเอ่ยปากถามออกไป

"นายเอาโทรศัพท์มายื่นให้ฉันทำไม"

"ก็ผมยังไม่มีทั้งเบอร์ทั้งไลน์คุณเลย"

"แล้ว ??" ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างอ่อนใจ นี่เธอแกล้งไม่รู้หรือเธอไม่รู้จริงๆ ว่าคนจะจีบกันมันต้องมีเบอร์มีไลน์ไว้ติดต่อกันไม่งั้นจะจีบจะคุยกันยังไง

"ก็ถ้าผมไม่มีทั้งเบอร์ทั้งไลน์คุณ ผมจะจีบคุณได้ไง"

"มันจำเป็นด้วยเหรอ ห้องก็อยู่ตรงข้ามกันแค่นี่เอง ปกติถ้ามีอะไรนายก็มาเคาะห้องฉันอยู่แล้ว" หญิงสาวบอกออกไปอย่างที่คิด

"จำเป็นสิ จำเป็นมากด้วย" เมื่อชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทำให้หญิงสาวครุ่นคิดสักพัก แล้วก็พยักหน้าหยิบโทรศัพท์มากดเบอร์ตัวเองลงในเครื่องแล้วยื่นไปคืนชายหนุ่ม พร้อมหันหลังจะปิดประตูแต่ชายหนุ่มดันไว้ไม่ให้ปิดเสียก่อน

"อะไรอีก" ถามออกมาด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญนิดๆ

"แล้วมือถือคุณล่ะ"

"มือถือฉันทำไม" ถามออกไปอย่าง งงๆ

"ผมขอเช็คดูหน่อยว่าคุณไม่ได้ให้เบอร์ผมมามั่วๆ" เมื่อหญิงสาวได้ฟังก็กรอกตาไปมา แล้วเดินกลับเข้าห้องเพื่อไปหยิบโทรศัพท์มาให้ชายหนุ่มจะได้จบๆ เธอจะได้กลับไปทำงานของเธอต่อสักที เมื่อได้โทรศัพท์ของหญิงสาวมา ชายหนุ่มก็ทำการโทรเข้าทันที เมื่อเช็คแล้วว่าเป็นเบอร์ของหญิงสาวจริงๆ ก็จัดการเมมชื่อและแอดไลน์ตัวเองลงในเครื่องหญิงสาวทันที พร้อมส่งรูปตัวเองไปในเครื่องหญิงสาวเพื่อตั้งเป็นรูปโปรไฟล์เวลาโทรเข้าโทรออกจะได้เห็นหน้าเขาตลอด เมื่อจัดการเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เจ้าของพร้อมรอยยิ้มเท่ๆ ส่งให้หญิงสาว

"มีอะไรอีกไหม" ถามออกไปอย่างประชดประชัน

"มี" ชายหนุ่มก็ตอบกลับทันทีเหมือนกัน

"อะไรอีก ฉันว่านายชักจะเยอะไปละนะ" เธอเริ่มจะโมโหกับความเยอะของเขาละนะ

"อย่าพึ่งโมโหสิคุณ ผมแค่จะชวนคุณไปกินข้าวตอนเย็น" ชายหนุ่มรีบบอกก่อนที่หญิงสาวจะโมโหและไม่พอใจไปมากกว่านี้ เมื่อได้ฟังชายหนุ่มพูดก็พยักหน้าเข้าใจ

"อืม ๆ แต่ฉันขอใกล้ๆ แถวนี้นะ ฉันขี้เกียจไปไกลๆ"

"ครับผม แถวๆ นี้แหละไม่ไกลแน่นอน งั้นเย็นนี้ประมาณ 6 โมงผมมารับนะ" ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงดีใจที่หญิงสาวไม่ปฏิเสธ นึกว่าต้องใช้แผนสำรองสะแล้วถ้าหญิงสาวปฏิเสธ เมื่อชายหนุ่มบอกแถวๆ นี้ หญิงสาวก็พยักหน้าให้ชายหนุ่ม แล้วต่างคนก็ต่างแยกเข้าห้องตัวเอง

ฝากกดติดตาม ฝากกดใจ ฝาก comment เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ