ตอนที่ 14 ความห่วงใยของอคิณ

ตอนที่

14

ความห่วงใยของอคิณ

      พราวตะวันยังคงจมอยู่กับความเศร้า เธอเอาแต่นอนเศร้าไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น อคิณชวนเธอไปไหนก็ไม่ไป เขาจึงเดินเข้าไปนั่งที่ขอบเตียงอย่างเงียบๆ พราวตะวันหันหลังให้เขาและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง

       “พราว...” อคิณเรียกพราวตะวันขึ้นมาแต่เธอก็ยังไม่ยอมเอาตัวออกมาจากผ้าห่ม

       “พราวตะวัน...” อคิณเรียกเธออีกครั้งแต่เธอก็เอาแต่นอนคลุมโปงอยู่อย่างนั้น

       “ผมเข้าใจเลยว่าคุณเสียใจ แต่การจมอยู่กับมันแบบนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ”

       พราวตะวันไม่ตอบ เธอซุกหน้าเข้ากับหมอนแน่นขึ้น “การอยู่กับความเศร้าในห้องสี่เหลี่ยมนี้จะยิ่งทำให้คุณแย่ลง” อคิณพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่จริงจัง “การได้ออกไปเจอโลกภายนอกบ้าง ได้เห็นสิ่งใหม่ๆ อาจจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น”

       พราวตะวันยังคงนิ่งเงียบ อคิณจึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขาคิดจริงๆ “ผมไม่ได้จะบังคับคุณ แต่มันไม่มีใครสามารถมีความสุขได้ถ้าต้องทนทุกข์อยู่ตลอดเวลา ผมอยากให้คุณออกมาจากตรงนี้เพื่อตัวคุณเองนะครับ ผมพร้อมที่จะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ”

หลังจากที่อคิณพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้พราวตะวันนอนอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง แต่คำพูดของอคิณยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธออย่างชัดเจน

       ในที่สุดพราวตะวันก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง คำพูดของอคิณยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ เธอเดินลงมาชั้นล่างและเห็นอคิณกำลังนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเขาเห็นเธอเขาก็ลุกขึ้นแล้วยิ้มบางๆ

       “ไปทำอะไรแก้เบื่อกันดีไหมพราว” อคิณกล่าวพร้อมกับยื่นมือไปให้เธอ

       พราวตะวันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “ทำอะไรคะ”

       “ไปทำอาหารเพื่อสุขภาพกันครับ ผมอยากให้ทำให้คุณอาสุริยะและคุณอาอรัญญาได้ทาน อีกไม่กี่วันคุณอาก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ” อคิณตอบพร้อมกับส่งยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดให้กับเธอ

       พราวตะวันไม่ได้ปฏิเสธ เธอต้องการที่จะหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องคิดถึงเรื่องที่เจ็บปวดอีกต่อไป ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องครัว อคิณหยิบวัตถุดิบต่างๆ ออกมาวางบนโต๊ะ พราวตะวันมองเขาอย่างงงๆ

       “คุณทำอาหารเป็นเหรอ”

       “ก็พอได้ครับ” อคิณตอบเธอแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “แต่ผมคิดว่าถ้ามีคุณช่วย ผมคงจะทำได้ดีกว่านี้”

       พราวตะวันยิ้มบางๆ แล้วเริ่มลงมือหั่นผักตามที่อคิณบอก อคิณมองดูเธอด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขอย่างแท้จริง เขาไม่เคยคิดว่าการได้ทำอาหารกับใครสักคนจะมีความสุขได้มากขนาดนี้

       ในขณะที่พราวตะวันกำลังหั่นแครอทอยู่นั้น เธอก็ทำมีดบาดนิ้วตัวเอง เธอร้อง “โอ๊ย!!!” เบาๆ อคิณเห็นดังนั้นก็รีบวางมีดในมือลงแล้วเดินเข้ามาหาเธอทันที เขาจับมือของเธอขึ้นมาดูอย่างเบามือที่สุด ใบหน้าหล่อคม ของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

       “เป็นอะไรหรือเปล่า” อคิณถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนจนพราวตะวันรู้สึกได้ถึงความห่วงใยจากเขา เขาค่อยๆ พลิกนิ้วของเธอขึ้นมาดูรอยแผลเล็กๆ ที่มีเลือดซึมออกมา

       “ไม่เป็นอะไรมากค่ะ” พราวตะวันตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “แค่โดนมีดบาดนิดหน่อยเอง”

       อคิณส่ายหน้าเบาๆ แล้วรีบพาเธอไปที่อ่างล้างจานอย่างอ่อนโยน เขารีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาแล้วก็ทำแผลให้เธออย่างเบามือที่สุด เขาไม่อยากให้เธอเจ็บไปมากกว่านี้

       “ต่อไปต้องระวังกว่านี้นะ เข้าใจนะ” อคิณกระซิบเบาๆ ขณะที่เขาก้มลงทำแผลให้เธอ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เธอมากจนพราวตะวันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา พราวตะวันมองใบหน้าของเขาด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าของเธอเริ่มแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้

       หลังจากทำแผลเสร็จ ทั้งสองคนก็กลับมาทำอาหารต่อ พราวตะวันพยายามหั่นผักให้ละเอียดมากขึ้น แต่อคิณก็ยังคงยืนอยู่ข้างๆ และคอยสังเกตเธออยู่ตลอดเวลา จนพราวตะวันรู้สึกอึดอัด

       “คุณจะยืนเฝ้าฉันทำไมคะ”

       “ก็กลัวคุณจะทำมีดบาดมืออีก” อคิณตอบพร้อมกับยื่นมือมาจับมือของเธอไว้

       “ผมหั่นเองดีกว่า คุณไปทำอย่างอื่นที่ไม่ได้ใช้มีดดีกว่าผมเป็นห่วง แล้วก็อย่าไปใกล้หม้อมันร้อน เอาเป็นว่าคุณเตรียมกล่องใส่อาหารดีกว่า” อคิณพูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงพราวตะวัน

       “นี่คุณ สรุปฉันก็ไม่ได้ทำอะไรสิ!!!” พราวตะวันโวยวายออกมาเล็กน้อย เธอหันไปทำหน้ามุ่ยใส่อคิณอย่างไม่พอใจที่เขาพูดราวกับว่าเธอเป็นเด็กสามขวบที่ต้องดูแลทุกฝีก้าว

       อคิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เขามองใบหน้าบึ้งตึงของพราวตะวันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

       “ก็ใช่ไงครับ หน้าที่ของคุณคือยืนสวยๆ อยู่ข้างๆ ผมก็พอ”

       พราวตะวันรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดไปทั่วทั้งใบหน้าของเธอ เธอรีบหันหน้าหนีพร้อมกับดันตัวของอคิณออกไปห่างๆ

       “บ้าบอ ใครอยากจะยืนเฉยๆ กันเล่า คุณชวนฉันมาทำอาหาร ฉันก็ต้องทำอาหารสิ”

       “แต่ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บจากอะไรอีกแล้ว” อคิณตอบกลับอย่างทันควัน น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนพราวตะวันต้องหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง เธอเห็นแววตาที่จริงจังของเขา และหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง

       “เอาอย่างนี้นะครับ” อคิณเดินไปหยิบกะละมังขนาดกลางออกมาจากตู้แล้ววางไว้ตรงหน้าพราวตะวัน “คุณช่วยล้างผักพวกนี้ให้ผมหน่อยได้ไหม ส่วนผักที่ต้องใช้มีดเดี๋ยวผมจัดการเอง”

       พราวตะวันพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอเดินไปล้างผักอย่างเงียบๆ อคิณที่เห็นเธอดูตั้งใจก็แอบยิ้มออกมา เขาหันไปจัดการกับมีดและแครอทอย่างคล่องแคล่ว สายตาของเขาแอบชำเลืองมองพราวตะวันเป็นระยะๆ เธอที่กำลังก้มหน้าก้มตาหั่นผักอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว สายตาของทั้งสองคนประสานกัน พราวตะวันรีบก้มหน้าลงทันทีด้วยความเขินอาย

       “นี่คุณ...” พราวตะวันเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา “ทำไมต้องมองฉันแบบนั้น”

“แบบไหนครับ” อคิณถามพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

“ก็...แบบที่เหมือนจะกินฉันได้อยู่แล้วน่ะ” พราวตะวันตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“คุณคิดมากไปแล้วครับ” อคิณหัวเราะเบาๆ “ผมแค่อยากจะให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัยก็เท่านั้นเอง”

คำพูดของอคิณทำให้พราวตะวันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดใจ เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้งแล้วยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มแรกที่เธอส่งให้เขาหลังจากที่เธอรู้เรื่องของฟิล์ม อคิณเห็นดังนั้นก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

“คุณยิ้มแล้วน่ารักดีนะครับ” อคิณเอ่ยชมออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

พราวตะวันหน้าแดงก่ำ เธอหันหน้าไปทางอื่นเพื่อปกปิดความเขินอายของตัวเอง “หยุดพูดเถอะ”

ทั้งสองคนยังคงทำอาหารไปเรื่อยๆ บรรยากาศในครัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของทั้งสองคน มันเป็นครั้งแรกที่พราวตะวันรู้สึกว่าความเศร้าที่เคยมีมันค่อยๆ จางหายไปจากใจของเธออย่างช้าๆ มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่อคิณได้มอบให้

หลังจากใช้เวลาทำอาหารร่วมกันได้สักพัก โจ๊กเพื่อสุขภาพก็เสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนช่วยกันตักโจ๊กใส่กล่องอย่างตั้งใจและบรรจง พราวตะวันมองดูโจ๊กในกล่องด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“แครอทรูปหัวใจน่ารักจังเลย” เธอพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

อคิณที่เห็นเธอมีความสุขก็รู้สึกเหมือนได้รับพลังบวกจากเธอเช่นกัน “ใช่ไหมครับ” เขาตอบพร้อมกับยื่นมือไปเชยคางของเธอขึ้นมา

“แต่ก็ยังไม่น่ารักเท่าคุณหรอกนะ”

พราวตะวันไม่ได้ตอบอะไร เธอได้แต่มองเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกที่สับสนและประหลาดใจ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน