บทที่ 4

หมับ !

"ขอฉันดูหน่อย"

"ผมไม่เป็นไร" ลูเซิร์นตอบกลับทันทีที่เห็นเทียนสี่พุ่งเข้ามาคว้าที่ข้อมือแกร่งของเขาเอาไว้

"แต่เลือดคุณยังไหลอยู่เลย" มือนุ่ม ๆ จับพลิกไปมาที่ฝ่ามือใหญ่ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งผมเทาขาวที่บาดเจ็บ ทำให้ทั้งคู่เผลอสบตากันเข้าอีกครั้ง

"ผมไม่เป็นไร" น้ำเสียงทุ้ม ๆ ของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้เทียนสี่ขมวดคิ้วเข้าหากันปนความสงสัยว่าเหตุใด ผู้ชายที่มีใบหน้าค่าตาไม่เหมือนคนไทยเช่นนี้ถึงพูดไทยได้ชัดปร๋อราวกับเป็นคนไทยแท้ ๆ

"ฉันว่าคุณควรจะไปหาหมอ" เทียนสี่สลัดความสงสัยนั้นทิ้งไป แล้วเสนอสิ่งสำคัญกว่าที่อยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

"ผมไม่เป็นไร" ลูเซิร์นยังคงยืนยันคำตอบเดิม ก่อนเทียนสี่จะพยักหน้าอย่างเข้าใจด้วยว่าไม่อยากที่จะรบเร้าอีกฝ่าย

แล้วผละมือออกจากการเกาะกุม เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน

"ฉันมีออเดอร์ส่งอาหาร" เทียนสี่วิ่งไปดูอาหารที่วางอยู่ภายในกระเป๋าบนเบาะที่นั่งด้านหลัง ซึ่งเทมากองรวมกันอยู่ข้างเดียวจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นเมนูอะไร

"มีอะไรรึเปล่า" ร่างสูงเดินตามไปที่รถของเทียนสี่ ก่อนเหลือบไปเห็นสภาพของอาหารที่อยู่ภายในกล่องใส

"ฉันลืมไปเลยว่าต้องรีบเอาอาหารไปส่ง" ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่เหน็บไว้กับกระจกมองข้างเพื่อใช้บอกเส้นทางการขับขี่ในระหว่างรับงานขึ้นมาดู ก่อนพบเรื่องที่ทำให้ต้องรู้สึกงุนงงปนความสงสัย

"ออเดอร์หายไปไหนแล้ว !"

"เกิดอะไรขึ้น ?"

"ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าระบบเป็นอะไรรึเปล่า" เทียนสี่รู้สึกมึนงงกับระบบบนแอปพลิเคชัน เพราะเธอเพิ่งเริ่มรับงานไรเดอร์ได้ไม่เท่าไหร่ จึงยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับการใช้งาน แต่ดูเหมือนว่าออเดอร์ที่หายไปดื้อ ๆ กลางครันแบบนี้ เธอเองก็ยังไม่เคยพบเคยเจอ

"มีอะไรให้ผมช่วยไหม" ลูเซิร์นแสร้งถามทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเธอกำลังประสบปัญหาที่ตัวเองเป็นคนสั่งการให้ลูกน้องคนสนิทอย่างเซย์ยะที่เก่งในการแฮกข้อมูล รวมถึงโครงสร้างการทำงานระบบเอไอ และยิ่งไปกว่านั้น พวกเขานี่แหละที่เป็นคนใช้โปรแกรมอัจฉริยะป้อนข้อมูลเสมือนจริงในการลับลวงพรางเพื่อล่อให้เทียนสี่มาติดกับถึงที่นี่ ก่อนจัดการรีเซ็ตออเดอร์ในระบบบนแอปพลิเคชันนั้นทิ้งไปอย่างไร้ร่องรอย

"ช่างเถอะ เกิดเรื่องขึ้นแบบนี้ ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะรับงานต่อแล้ว แต่ว่าอาหารนี่สิ ปลายทางเงินสด แถมโดนหักเงินในระบบไปแล้วด้วย" เทียนสี่ถอนหายใจทิ้ง อย่างคิดไม่ตกกับเรื่องของค่าใช้จ่าย ไหนจะค่าน้ำมันที่เพิ่งกัดฟันแคะกระปุกออมสินออกมา แถมตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวก็มีอยู่แค่สองร้อยกว่าบาทเท่านั้น

"ค่าอาหารของคุณเท่าไหร่ เดี๋ยวผมซื้อต่อให้เอง" ลูเซิร์นแสดงความรับผิดชอบ  โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้เลยสักนิดว่าสิ่งที่เขากำลังพยายามทำอยู่นั้นมีจุดมุ่งหมายอะไรแอบแฝงอยู่หรือไม่

"อย่าเลย ฉันไม่อยากรบกวน อีกอย่างแผลที่มือคุณ ฉันเองก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบด้วย เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันพาคุณไปหาหมอก็แล้วกัน" เทียนสี่คำนวณค่าทำแผลกับค่ายาสองร้อยกว่าที่มีคงพอเอาอยู่ถ้าเป็นที่คลีนิกไม่ถึงขั้นต้องไปโรงพยาบาล

"ไม่จำเป็น แผลนิดเดียว ผมไม่เป็นไร"

"ใบมีดสะอาดรึเปล่าก็ไม่รู้ เกิดคุณเป็นบาดทะยักขึ้นมาทำไง" ว่าแล้วก็ล้วงเอาบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงสีดำพอดีกับรูปร่างเพรียวบางอันสมส่วนของตัวเอง

"โทษทีนะ ฉันขอมือคุณหน่อยสิ" ลูเซิร์นยื่นท่อนแขนแกร่งออกไปให้ ก่อนที่เทียนสี่จะจัดการร่นแขนเสื้อสูทของเขาขึ้นเหนือข้อศอกหนาแล้วบรรจงพันผ้าเช็ดหน้าผืนบางไปบนฝ่ามือแกร่งเพื่อห้ามเลือดเอาไว้

"คงช่วยให้เลือดหยุดไหลได้สักพัก" ดวงตาคมกริบไล่มองทุกการกระทำของหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่มีทีท่าอะไร

"ผ้าเช็ดหน้ามันอาจจะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่ว่าฉันซักเองกับมือเลยนะ สะอาดเอี่ยม พันแผลเอาไว้แบบนี้ รับรองเชื้อโรคไม่กล้ามาแหยมคุณหรอก"

"ขอบคุณ" ริมฝีปากหยักเอ่ยขึ้น ก่อนที่เทียนสี่จะคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมาเพื่อรับคำกล่าวของเขา

"ตกลง คุณจะไม่ไปให้หมอดูอาการสักหน่อยเหรอ"

"ไม่ครับ" คำตอบของลูเซิร์น ทำให้เทียนสี่เงียบไปอย่างใช้ความคิดกับอะไรสักอย่างจนตกผลึก

"ถ้างั้นเดี๋ยวแวะที่ร้านขายยา ฉันทำแผลให้คุณเองแล้วกัน" ว่าแล้วก็ตั้งท่าจะคร่อมไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่ง แต่ก็ถูกมือแกร่งของลูเซิร์นถือวิสาสะคว้าที่ข้อมือบางเอาไว้เป็นรอบที่สอง

หมับ !

"ไปรถผมดีกว่า เดี๋ยวยังไง ผมได้แวะส่งคุณที่บ้านด้วยเลย"

"อะไรนะ ?" เทียนสี่อึ้งในคำกล่าวนั้น ก่อนจะอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู อีกทั้งยังกดสายตาลงมองตามการกระทำของอีกฝ่ายที่เกาะกุมข้อมือบางของเธอเอาไว้ จนใบหน้าขาวเนียนเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด

"เกิดคนพวกนั้นย้อนกลับมา คุณจะทำยังไง"

เทียนสี่อึกอักทำอะไรไม่ถูก จู่ ๆ ก็รู้สึกใจเต้นหวิว ๆ ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จะว่าเหมือนคนน้ำตาลตกก็คงไม่ใช่ เพราะอาการที่ว่าส่งผลให้ใบหน้าที่เห่อร้อนของเธอปรากฏเป็นสีแดงระเรื่อคล้ายกับผลของเชอร์รี่

"ขอโทษที" ลูเซิร์นคลายฝ่ามือหนาออกจากการเกาะกุม เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอรั้งข้อมือเธอเอาไว้นานเกินไป "แค่จะถามคุณว่าอยากไปแจ้งความเอาไว้ด้วยรึเปล่า ผมจะได้พาไปที่สถานีตำรวจเป็นพยานให้คุณด้วยเลย"

เทียนสี่ก้มหน้าที่เริ่มจะแดงก่ำลงทันใด พร้อมกับส่ายหน้าไปมา ก่อนตอบคำถาม

"ไม่ดีกว่า"

"คุณกลัว ? หรือว่ามีศัตรูที่ไหนรึเปล่า"

"เปล่าค่ะ แค่ไม่อยากเสียเวลา อีกอย่างฉันไม่อยากมีเรื่องกับใครด้วย" ว่าแล้วก็เงยหน้าขึ้นสบตาของร่างสูงอย่างรู้สึกผิดอยู่ในใจที่ทำให้เขาต้องมาบาดเจ็บ จนอีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น "ฉันว่าเราไปหาที่ทำแผลกันดีกว่า" เทียนสี่รีบตัดบท กลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นอากัปกิริยาแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอ

"งั้นไปรถผม ส่วนรถคุณเดี๋ยวผมให้เซย์ยะขับตามไปส่ง"

"เอ่อ..." เทียนสี่กระอักกระอ่วนอย่างไม่ค่อยจะเห็นด้วยนัก แต่ก็เหมือนกับมีเวทมนตร์อะไรบางอย่างสะกดให้เธอคล้อยตามไปอย่างว่าง่าย

"ขอกุญแจด้วยครับ" มือบางส่งของสิ่งนั้นให้กับเขาไปอย่างง่ายดายแล้วเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างดื้อ ๆ ราวกับถูกป้ายยา ก่อนที่ร่างสูงของลูเซิร์นจะเดินนำไปจนถึงรถสีดำคันหรูที่จอดสนิทอยู่ข้างทาง โดยที่ด้านในมีกุญแจเสียบคาเอาไว้