บทที่ 3

หมับ !

ทว่าข้อมือบางกลับถูกร่างสูงของใครบางคนพุ่งมาคว้าเอาไว้เสียก่อน แต่มืออีกข้างที่ไวเป็นกรด กลับยกขึ้นตั้งท่าจะเสยเข้าที่ปลายคางของหนุ่มอินเตอร์ผมเทาขาวใบหน้าหล่อเหลาอย่างลูเซิร์นที่ตรงเข้ามาหาเธออย่างไม่ปกปิดใบหน้าและตัวตน หลังปลดล็อกอุปกรณ์สื่อสารที่ซุกซ่อนไว้ทั่วตัวออกไปจนหมด โดยใช้มือแกร่งอีกข้างคว้าที่ข้อมือบางเอาไว้พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เธอหมุนตัวกลับมาให้ความสนใจ เขาถึงได้ส่งสัญญาณบางอย่างไปหาอันมิ่งและคนของเทวทูตสีเงินให้รู้ตัว

"นี่ !" เทียนสี่รู้สึกไม่พอใจที่ จู่ ๆ ผู้ชายคนนี้ก็เข้ามาขัดจังหวะ ทั้งที่เธอกำลังจะได้เห็นใบหน้าค่าตาของคนพวกนั้นอยู่แล้ว แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ต่อว่าต่อขาน อันมิ่งกับคนของเทวทูตสีเงินก็กรูกันมาห้อมล้อมทั้งเธอและลูเซิร์นเอาไว้

"พวกมันมีปืน !" เป็นคำกล่าวของลูเซิร์นที่พิงแผ่นหลังชนกันไว้ โดยที่ถูกคนของเทวทูตสีเงินและอันมิ่งห้อมล้อมไว้รอบตัว

"แล้วคุณพวกไหน อยู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนี้ พวกเดียวกับคนพวกนั้นรึเปล่า" เทียนสี่ไม่ไว้ใจ แม้ว่าหน้าตาของผู้ชายที่พิงหลังแนบชิดกับเธอไว้ดูราวกับหวังดีมาช่วยเหลือก็ตาม

"ผมเป็นพลเมืองดี แค่อยากช่วยเหลือคุณเท่านั้น"

"งั้นก็จัดการคนพวกนี้ให้ทีสิ" เทียนสี่บอกกับอีกฝ่าย ก่อนเขาจะส่งสัญญาณสั่งอันมิ่ง โดยผ่านแค่สายตาอันคมกริบเท่านั้น ก็ทำให้อันมิ่งรับรู้และเข้าใจถึงความหมายได้ทันที เพราะเขาทำงานกับลูเซิร์นมานานจนแทบอ่านภาษากายกันได้หมดแล้ว ทำให้อันมิ่งขยับตัวบอกคนของเทวทูตสีเงินให้ลงมือ

ผลัวะ ! ผลัวะ !

อันมิ่งพุ่งเข้าไปหาลูเซิร์นแบบไม่ยั้งมือ เพราะรู้จังหวะกันดีอยู่แล้วเวลาที่ฝึกปรือกัน ไม่ว่ายังไงตนก็ไม่มีทางชนะเขาได้หากใส่เต็มเหนี่ยว ถึงยังไงลูเซิร์นก็ผ่านไปได้อยู่ดี

'ไม่แรงจะแสดงให้สมบทบาทได้อย่างไร อันมิ่งนึกในใจ'

"โอ๊ะ !" อันมิ่งถูกถีบเข้าที่ต้นขาแกร่งด้วยเรียวขาเล็กของเทียนสี่ที่ไวกว่า จนลูเซิร์นถึงกับอึ้ง แทนที่เขาจะเป็นคนเข้ามาช่วยเหลือ แต่กลับเป็นเธอเสียได้ที่ช่วยเหลือเขาเอาไว้

"ระวังหน่อยสิคุณ !" เทียนสี่หันเพียงเสี้ยวหน้ามากล่าวคำเตือน ก่อนจะพุ่งเข้าไปแตะตวัดขาและปล่อยหมัดพุ่งไปที่คนของเทวทูตสีเงินที่ดาหน้ากันเข้ามาหา

ลูเซิร์นกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจในความห้าวหาญนี้ คว้าไปที่เอวคอดกิ่วของคนที่อยู่ในชุดกางเกงขายาวดูทะมัดทะแมงให้เข้ามาหาแล้วยกร่างเธอขึ้นสูงเหนือพื้นหมุนเหวี่ยงให้เป็นวงกลมเตะอัดคนของเทวทูตสีเงินที่กลับมารายล้อมพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้ราวกับหญิงสาวดูไร้น้ำหนัก โดยที่ความจริงแล้ว เธอก็ดูจะบอบบางมากสำหรับชายหนุ่มลูกครึ่งอินเตอร์ รูปร่างกำยำ สูงถึง 191 เซนติเมตรอย่างเขา หลังจากที่ได้สัมผัสร่างของเธอให้ลอยขึ้นสูงเหนือพื้นด้านล่างลอยอยู่บนอากาศ

ผลัวะ ! ผลัวะ ! ผลัวะ !

เทียนสี่ยกเรียวขาขึ้นถีบคนของเทวทูตสีเงิน รวมถึงอันมิ่งจนล้มกลิ้งไปทีละคน ๆ แล้วเผยยิ้มมุมปากราวกับนึกชอบใจในความรู้ใจของผู้ชายผมเทาขาวหน้าตาอินเตอร์คนนี้อย่างบอกไม่ถูก

แต่ทันใดนั้นเองอันมิ่งที่เหลือบไปเห็นแววตาอันคมกริบของลูเซิร์นก็รีบดึงมีดพกสั้นที่ซุกซ่อนเอาไว้ออกมาจากด้านหลัง ขึ้นมาสะบัดเปิดใบมีดที่พับอยู่พร้อมกับจ้วงแทงมาที่ร่างบางของเทียนสี่แบบจัง ๆ อย่างไม่ออมมือ

วืด !

ลูเซิร์นยกมือขึ้นปัดมีดเล่มนั้นทิ้งไปแล้วดึงปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติที่ซุกซ่อนอยู่ด้านหลังขึ้นมาดันกระสุนเข้ารังเพลิงแล้วเหนี่ยวไก

ปิ้ว !

ลูเซิร์นยกปืนขึ้นเล็งข่มขู่ ก่อนจะยิงเฉียดไปที่ต้นขาของอันมิ่ง และ พวกที่กระถดถอยหนี ทีละคน ๆ อย่างตั้งใจ จนทั้งหมดกรูไปที่รถตู้คันเดิมแล้วหลบหนี ก่อนที่เซย์ยะซึ่งคอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาจะรีบเข้ามาดูอาการ หากแต่ฝ่ามือแกร่งของลูเซิร์นกลับยกขึ้นห้ามปรามเอาไว้ ด้วยว่าไม่อยากให้ต้องตื่นตกใจใด ๆ นัก

"ไม่ต้อง" คำสั่งสั้น ๆ ทำเซย์ยะชะงักงัน

ดูเหมือนว่าจะเป็นครั้งแรกที่ลูเซิร์นถึงกับเลือดตกยางออกขณะปฏิบัติหน้าที่ และ เป็นการลงทุนเสียเลือดเสียเนื้ออย่างตั้งใจ จนเซย์ยะคาดไม่ถึง

"ไม่เป็นไร" ว่าแล้วก็หันไปหาร่างบางของเทียนสี่ที่ยืนตัวทื่ออยู่ด้วยความหวาดระแวง ทันทีที่เหตุการณ์ตรงหน้าดูจะบานปลายจนถึงขั้นใช้อาวุธมีดและปืน

"คุณเป็นใคร ทำไมถึงพกของพวกนี้ด้วย" เทียนสี่ถามเสียงสั่น ในขณะที่ยังคงยืนนิ่ง หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมตอบ

"นี่เซย์ยะ คนของผม คุณไม่ต้องกังวลไป ผมไม่ทำอันตรายคุณหรอก" ลูเซิร์นปรายตามองไปทางเซย์ยะ ระหว่างที่แนะนำคนของตัวเองอย่างเปิดเผยเพื่อเป็นการผูกมิตร

"มีทั้งปืน ทั้งผู้ติดตาม เสื้อผ้าก็ดูดี มีราคา คุณคงไม่ใช่แค่พลเมืองดีธรรมดา ๆ ทั่วไปหรอกใช่มั้ย คุณเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่ !" เธอย้ำถามพร้อมก้บจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาชนิดที่ตาไม่กะพริบ

"ผมแค่ผ่านมาแถวนี้ แล้วเผอิญเห็นเหตุการณ์เข้า เลยลงมาช่วยเหลือ ก็เท่านั้น คุณไม่ควรคิดเป็นอย่างอื่น"

"ฉันจะไว้ใจคุณได้ยังไง" คำถามของเทียนสี่ทำให้ลูเซิร์นที่นิ่งเงียบไปก่อนหน้านั้นเดินเข้ามาหยุดยืนในระยะที่ไม่ห่างกันเท่าไหร่ แล้วสบตากับเธออย่างเปิดเผย

"ผม ลูเซิร์น หรือ จะเรียก ลูซ เฉย ๆ ก็ได้" ร่างสูงประสานสายตาของคนที่ตัวเล็กกว่าอยู่เนิ่นนาน โดยที่เทียนสี่เองก็มองเขาตอบกลับไปเช่นกัน

"เอ๊ะนั่น ! ที่มือคุณมีแผล" เพราะพึ่งจะได้ทันสังเกตเห็น ทำให้เทียนสี่ตกอกตกใจ ในหัวพลันแล่นไปเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ตอนที่เขาเข้ามาปัดมีดพกสั้นที่ทำท่าว่าจะจ้วงแทงมาที่เธออย่างบ้าระห่ำ ทำให้ต้องมาเจ็บตัวแทนเธออย่างที่ช่วยไม่ได้