บทที่ 2

เซย์ยะที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับหันมารายงานกับลูเซิร์น หลังจากที่เขาก้มหน้าก้มตารัวนิ้วสัมผัสไปบนแป้นพิมพ์ของคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งอย่างขะมักเขม้น โดยใช้เอไออัจฉริยะดึงฐานข้อมูลบางอย่างบนแอปพลิเคชันการทำงานของไรเดอร์อยู่สักพักใหญ่

"ได้แล้วครับ"

ลูเซิร์นพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาอันคมกริบดูเวลาบนสมาร์ทวอทช์ที่สวมอยู่กับข้อมือแกร่ง ขณะนั่งอยู่เบาะหลังรถสปอร์ตสีดำคันหรู ซึ่งจอดสนิทอยู่บนไหล่ทางของถนนเส้นหนึ่งมากว่า 10 นาทีแล้ว

"บอกคนของเราให้เตรียมพร้อม"

"ทราบแล้วครับ" เซย์ยะรับคำสั่ง ก่อนใช้เครื่องมือสื่อสารที่ซุกซ่อนไว้บนคอปกเสื้อติดต่อหาคู่หูเพื่อเริ่มภารกิจ "เหยื่อมาติดกับตามแผน ล็อกเป้าหมาย ตำแหน่ง 14 นาฬิกา ระยะห่างไม่เกิน 1 กิโลเมตร จะถึงภายใน 30 วินาที"

"ลงมือเลย" สิ้นเสียงของลูเซิร์น เซย์ยะก็รัวปลายนิ้วมือเรียวยาวสัมผัสไปบนแป้นพิมพ์บนคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กอีกครั้ง ก่อนที่บางอย่างบนจอภาพจะถูกรีเซ็ตไป พร้อมกับเสียงเบรกกะทันหันของมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งที่ขับมาด้วยความเร่งรีบเพื่อนำอาหารไปส่งให้ถึงมือลูกค้าตามออเดอร์ที่ได้รับ ก่อนจะต้องเหยียบเบรกจนหัวทิ่ม ที่จู่ ๆ ก็มีรถตู้คันหนึ่งขับเบียดเข้ามาปาดหน้าขวางทางเอาไว้จนแทบจะเสียหลักล้ม

เอี๊ยด !

"ขับรถภาษาอะไร !" ริมฝีปากบางชมพูระเรื่อภายใต้หมวกกันน็อคสีขาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะถอดหมวกออกมาส่งผลให้ผมที่รวบรัดไว้พอลวก ๆ ปลิวสยายตกลงมาทั่วแผ่นหลัง ด้วยความสวยสะดุดตาของเธอ สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้ที่พบเห็น

"34-23-32 สูง 176 หนัก 44 หุ่นเช้ง หน้าเป๊ะ ! ตรงปกไม่จกตา นางฟ้าชัด ๆ" อันมิ่งเผยความรู้สึกผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่ใช้ติดต่อกับเซย์ยะ โดยมีลูเซิร์นที่นั่งอยู่บนเบาะหลังได้ยินคำกล่าวนั้นผ่านอุปกรณ์สื่อสารสีดำขนาดเล็กซึ่งสวมใส่ไว้บริเวณใบหูหนาด้วยเช่นกัน

ลูเซิร์นหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถหรูเฝ้าดูเหตุการณ์อย่างใกล้ชิดแบบไม่ยอมให้คลาดสายตา ก่อนขยับหูฟังแล้วก้าวลงจากรถ โดยไม่มีท่าทีอะไรหลังจากได้ฟังคำกล่าวของอันมิ่งราวกับไม่เคยสนใจอะไรพวกนี้เลย

"อย่ามัวแต่ล้อเล่น !" ลูเซิร์นขยับปากออกคำสั่งผ่านอุปกรณ์สื่อสารไปยังลูกน้องคนสนิท ทำให้อันมิ่งสลัดความคิดในหัวแล้วหันมาทำหน้าที่ของตัวเอง

"ไปเอาตัวมา !" อันมิ่งส่งสัญญาณเพื่อบอกให้คนของเทวทูตสีเงินที่ติดตามมาด้วยอีกสามคนลงจากรถตู้คันดังกล่าวเข้าไปรวบตัวเป้าหมายเอาไว้ แน่นอนว่าหญิงสาวที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงเมื่อแรกเห็นคือ เทียนสี่ สตรีหมายเลข 1 ที่นายใหญ่อย่างคาลวินต้องการตัวมากที่สุดในเวลานี้

"อย่าให้ว่าที่นายหญิงของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อกได้รับบาดเจ็บเป็นอันขาด !" อันมิ่งบอกกับคนของเทวทูตสีเงิน แต่ไม่ทันจะได้พูดพร่ำทำเพลงอะไรไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงลงไม้ลงมือกันเกิดขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทุกฝ่าย

ผัวะ !

เท้าเล็กเตะตวัดขาเข้าไปที่ลำตัวของคนที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ แต่ยังไม่ทันได้แตะเนื้อต้องตัว ร่างสูงของชายสวมสูทสีดำปิดบังใบหน้าไว้ด้วยฮูทและหน้ากากอนามัยสีเดียวกัน ซึ่งเป็นคนของเทวทูตสีเงินก็กระเด็นห่างออกไปคนละทิศละทาง

"เธอมีฝีมือ ระวังด้วย" ลูเซิร์นขยับปากเบา ๆ ด้วยท่าทีที่เรียบเฉย ขณะที่สายตาอันคมกริบเพ่งมองสถานการณ์ตรงหน้าโดยไม่ละสายตาไปไหน หลังจากที่ก้าวลงมาอยู่บริเวณข้างประตูรถด้วยความที่คาดไม่ถึง

"อะไรกันครับเนี่ย ไม่เห็นฟอร์ลันให้ข้อมูลนี้มาเลย" เป็นอันมิ่งที่ขมวดคิ้วขึ้นถามอย่างไม่โอเคนัก

"ไม่ต้องออมมือ ในคำสั่งไม่มีข้อห้ามความรุนแรง" ลูเซิร์นออกปาก เพราะต้องการเห็นฝีมือของหญิงสาวที่กำลังจะมาเป็นนายหญิงของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อกว่าคู่ควรสำหรับตำแหน่งนี้มากแค่ไหน

"จับตัวเธอไว้ !" อันมิ่งหันไปสั่งการกับคนของเทวทูตสีเงินที่ได้รับคำสั่ง แต่ยังไม่มีใครเข้าไปประชิดถึงตัวเธอได้แม้แต่คนเดียว

ผลัวะ ! ผลัวะ ! ผลัวะ !

เทียนสี่ได้ยินไม่ชัดว่าคนพวกนั้นพูดอะไรกัน นอกจาก ว่าที่นายหญิง อะไรสักอย่าง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะมันไม่น่าจะใช่เรื่องสำคัญสำหรับเธอเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ความปลอดภัยจากชายชกรรจ์กลุ่มนี้ต้องมาก่อน

"โทษที ผมไม่อยากทำแบบนี้เลย" อันมิ่งพึมพำ โดยอาศัยจังหวะที่เทียนสี่เผลอเข้าไปล็อกคอเธอเอาไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งจากทางด้านหลัง แต่ก็หยุดเธอได้แค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

เมื่อข้อศอกเล็กของเทียนสี่กระทุ้งเข้าที่หน้าท้องแกร่งของอันมิ่งสองถึงสามครา จนเขาต้องยอมปล่อยในนาทีต่อมาเมื่อโดนส้นเท้าของเธอย่ำเข้าที่รองเท้าหนังราคาแพงอย่างเต็มกำลัง ก่อนจะหมุนตัวออกมาจากวงแขนแกร่ง แล้วพลิกร่างกลับมาเตะเข้าที่หว่างขาอย่างจังจนอันมิ่งหน้าซีดร้องโอดโอยอย่างทนไม่ไหว

ผัวะ!

"โอ๊ย !" อันมิ่งงอตัวยกมือขึ้นกุมหน้าเป้ากางเกงจุกระบมอย่างที่ไม่เคยเป็น ก่อนที่ร่างบางของเทียนสี่จะปราดเข้าไปดึงหน้ากากอนามัยสีดำ ซึ่งทำหน้าที่ปิดบังใบหน้าของเขาเอาไว้