ตอนที่ ๕

ตอนที่ ๕

          ผ่านไปหลายสัปดาห์กว่าบุลินจะได้เจอกับน้องสาวฝาแฝดของนิศากร ส่วนคนเป็นแม่นั้นหญิงสาวก็บอกตามตรงว่าพ่อกับแม่ของตัวเองเกลียดกันมาก หากรู้ว่าพวกเธอทั้งสองมาเจอกันจะเป็นปัญหา ชายหนุ่มได้แต่รู้สึกว่าพวกผู้ใหญ่ช่างไม่แยกแยะเอาเสียเลย

          “พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่กี่ขวบ” บุลินคุยกับหญิงสาวระหว่างนั่งรถไปด้วยกัน

          “เจ็ดขวบค่ะ ตั้งแต่ตอนนั้นก็ถูกห้ามเจอกับฝาแฝด แล้วก็คุณแม่ด้วย”

          ชายหนุ่มนึกถึงพ่อของตัวเองที่เสียไป ตอนนั้นเขาเพิ่งจะสามขวบ ส่วนบวรก็ห้าขวบ เขากับพี่ชายแทบไม่มีความรู้สึกเศร้าเสียใจด้วยซ้ำ เพราะยังไม่มีใครเข้าใจว่าความตายคืออะไร อาจจะคิดถึงอยู่บ้างตอนที่โตขึ้นมาและรับรู้ว่าตัวเองไม่มีพ่อแล้ว

          “พวกเราเคยนอนด้วยกันทุกคืน พอต้องแยกกันไนท์ก็เอาแต่ร้องไห้จนคุณพ่อรำคาญ” สีหน้าฝืนยิ้มนั้นทำให้บุลินสงสาร “งานแต่งคุณพ่อก็คงไม่ยอมให้คุณแม่มาแน่ๆ ส่วนคุณแม่ก็คงไม่มาเพราะไม่อยากเจอหน้าคุณพ่อ”

          “พ่อเธอดูเป็นคนใจดีนะ ไม่คิดเลยว่าจะทิฐิแรงอยู่เหมือนกัน”

          “จริงๆ ก็ทั้งคุณพ่อคุณแม่เลยค่ะ กว่าไนท์กับเดย์จะได้เจอกันก็เมื่อไม่กี่ปีก่อนเอง แล้วก็เจอกันด้วยความบังเอิญ ไนท์ไม่รู้ว่าคุณแม่อยู่ที่ไหน ส่วนเดย์ก็จำทางกลับบ้านไม่ได้”

          “แล้วงานแต่งล่ะ น้องสาวจะมาหรือเปล่า”

          “คงไม่ได้มาค่ะ ก็เลยอยากให้เขาได้เจอพี่บุ้ง เขาจะได้สบายใจ”

          บุลินเลิกคิ้ว “...”

          “เขากลัวว่าไนท์จะได้แต่งกับคนที่นิสัยไม่ดี แต่ไนท์คิดว่าพี่บุ้งเป็นคนดีก็เลยอยากให้ได้เจอกัน เดย์จะได้ไม่ต้องห่วง” นิศากรเอียงคอเล็กน้อยพลางยิ้มอย่างน่ารัก ทำให้คนมองเผลอจ้องตาไม่กะพริบ

          “อ๋อ...” ชายหนุ่มค่อยๆ เบือนหน้าหนีจากหญิงสาวอย่างแนบเนียน

         

          ทิพากรอยู่ในชุดเดรสแขนตุ๊กตายาวเคียงเข่าเช่นเดียวกันกับนิศากร เพียงแต่ว่าที่เจ้าสาวของเขาใส่สีฟ้าอ่อน แต่อีกฝ่ายใส่สีเหลืองอ่อน ส่วนหน้าตานั้นก็เหมือนกันอย่างกับพิมพ์ หากมองในระยะร้อยเมตรก็คงแยกไม่ออก

          หญิงสาวผู้มีหน้าเหมือนว่าที่เจ้าสาวของบุลินราวกับแกะยกมือไหว้ชายหนุ่มผู้สูงวัยกว่า นิศากรแนะนำทั้งคู่ให้ได้รู้จักกันเรียบร้อยแล้ว บุลินก็เรียกพนักงานให้มารับออเดอร์

          “เธอ...” ชายหนุ่มชะงักพลางมองสองสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปกติเขาอยู่กับนิศากรก็แทนอีกฝ่ายว่าเธอตลอด แต่เพราะตอนนี้มีสองคน จะบอกว่าพวกเธอมันก็...

          “น้องไนท์กับน้องเดย์อยากทานอะไรก็สั่งได้เลยครับ วันนี้พี่เป็นเจ้ามือเอง”

          นิศากรยิ้มหน้าบานเหมือนอย่างเคย ส่วนทิพากรเพียงมองเขานิ่งแล้วเอ่ยขอบคุณ

          บุลินพิศมองทั้งสองคนที่กำลังคุยกันกะหนุงกะหนิง เสียงหัวเราะใสๆ ของนิศากรนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุข ส่วนทิพากรเองก็ดูเหมือนจะมีความสุขไม่ต่างกัน ชายหนุ่มคิดว่าทั้งคู่คงรักกันมาก ตอนนั้นต้องเจ็บปวดแค่ไหนกันนะที่ถูกแยกจากกัน

          พออาหารถูกยกมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็รับประทานกันเงียบๆ เสียเป็นส่วนใหญ่ อาจเพราะทั้งสามคนไม่มีใครคุยเก่งนักและไม่รู้จะคุยอะไรกันดี แต่แปลกที่บุลินไม่ได้รู้สึกอึดอัด เขากลับรู้สึกเพลินที่ได้มองหญิงสาวสองคนอยู่ด้วยกัน

          ก่อนจะกลับนิศากรขอตัวไปห้องน้ำ แต่ทิพากรกลับเลือกที่จะไม่ไปด้วย บุลินพอจะรู้ว่าเจ้าตัวคงอยากคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว

          “คุณดูเป็นคนดี”

          บุลินก็คิดว่าเขาไม่ได้ร้ายนะ “ครับ”

          “ฝากพี่สาวของฉันด้วยนะคะ เพราะคุณพ่อเอาแต่หวง ก็เลยไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกเลย ถ้าไม่ลำบากจนเกินไปฉันก็อยากให้คุณพาเธอไปเที่ยวบ่อยๆ” ทิพากรยิ้มบาง

          ชายหนุ่มนึกถึงทุกครั้งเวลาที่นิศากรได้ออกมาข้างนอก “ผมจะไม่ปล่อยให้เธออยู่แต่บ้านอย่างแน่นอนครับ วางใจได้”

          “ขอบคุณค่ะ”

          ดูเหมือนทิพากรจะเป็นคนคุยไม่เก่ง ดังนั้นบทสนทนาก็เลยจบลงอย่างรวดเร็ว แต่ในใจชายหนุ่มอยากให้เธอวางใจในตัวเขามากกว่านี้

          “รู้ใช่ไหมครับว่าการแต่งงานของผมกับไนท์มีเงื่อนไข” อีกฝ่ายพยักหน้า “แต่ผมรับรองว่ามันจะไม่เลวร้ายอย่างแน่นอน พี่สาวของคุณเป็นคนน่ารัก บางที...ถ้าได้ใกล้ชิดกันมากกว่านี้ ผมกับเขาจะต้องเป็นคู่สามีภรรยาที่ดีอย่างแน่นอนครับ” บุลินรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ก็เลยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

          ทิพากรยิ้มกว้างกว่าเดิม “ดีใจค่ะที่ได้ยินอะไรแบบนี้จากคุณ”

          บุลินคิดว่าการพบกับน้องสาวของว่าที่ภรรยานั้นผ่านไปด้วยดี อีกฝ่ายดูจะมองเขาอย่างเป็นมิตรมากขึ้น ก่อนจะจากลากันเขาก็ได้เห็นทั้งสองสาวหอมแก้มกันไปมาด้วยท่าทางน่ารัก

          พอกลับมาอยู่กันสองคนนิศากรก็เอ่ยขึ้น “เดย์บอกว่าเขาชอบพี่บุ้งนะคะ พี่บุ้งดูใจดีเหมือนกับที่ไนท์บอกเขาไว้”

          “พี่ดูใจดีเหรอครับ”

          “ค่ะ” นิศากรยิ้มจนตาหยี “ตอนแรกไนท์ไม่ได้หวังเลยว่าคนที่ต้องแต่งด้วยจะเป็นคนใจดี ขอแค่เป็นคนที่ไม่ใจร้ายก็พอแล้ว แต่เพราะพี่บุ้งใจดี ไนท์เลยคิดว่าไนท์โชคดีที่จะได้แต่งงานกับพี่บุ้ง”

          บุลินมองดวงหน้าของหญิงสาวนิ่ง ภายในใจไม่ได้รังเกียจเจ้าตัวเลยสักนิดตั้งแต่ที่ได้พบกันวันแรก ความรู้สึกว่าเข้ากันได้เป็นความรู้สึกที่สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน หากอีกฝ่ายไม่รังเกียจเขาเช่นกัน บางทีก็อาจแต่งงานและเป็นสามีภรรยากันไปจนแก่เฒ่า ส่วนความรู้สึกรักมันอาจจะมีหรือไม่มีเขาก็ไม่อาจจะรู้ล่วงหน้าได้ แต่อย่างน้อยๆ เขากับเธอก็คงจะต้องผูกพันกันมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะตอนนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายอยู่มาก

          “พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันดีไหมครับ”

          “เที่ยวเหรอคะ”

          “ครับ”

          “...” หญิงสาวทำหน้าลังเล

          “เดี๋ยวพี่ไปขออนุญาตคุณชัยกรให้เองครับ”

          “...ถ้าคุณพ่ออนุญาต ไนท์ก็ไปค่ะ” ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้ม

          “จะไม่ถามหน่อยเหรอครับว่าพี่จะพาไปที่ไหน ถ้าพี่พาไปขายจะทำยังไงฮึ”

          นิศากรหัวเราะ “ไนท์ตัวนิดเดียวเองน่าจะขายไม่ได้ราคาหรอกค่ะ”

          “จะพาไปเที่ยวแถวๆ สวนผึ้งที่ราชบุรีน่ะ ค้างสักสองคืน”

บุลินอธิบายต่อเรื่อยๆ พลางจิ้มนิ้วลงบนมือถือของตัวเองไปด้วย “เก็บของไปแค่เสื้อผ้าก็พออย่างอื่นเดี๋ยวให้ศิลป์เขาเตรียมให้ เพราะพี่สั่งงานเรียบร้อยแล้ว” เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้อีกฝ่าย

          หญิงสาวอมยิ้มเล็กน้อย “จริงๆ แล้วพี่บุ้งก็ดูเป็นคนเอาแต่ใจเหมือนกันนะคะ”

          “อ๋อ...นิดหน่อยน่ะ แล้วไม่ชอบคนเอาแต่ใจหรือเปล่า”

          “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าแค่นิดหน่อย”

          เขาจะไม่เล่าหรอกว่าแต่ก่อนตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจแค่ไหน เพราะถูกทั้งคุณย่าและพี่ชายอย่างบวรโอ๋ แต่พอได้อยู่กับตัวเองมาเป็นสิบปีความเอาแต่ใจก็ลดลงไปเยอะแล้ว

อืม...ลดลงเยอะแล้วจริงๆ นะ

          อีกด้านหนึ่งเลอศิลป์ก็ต้องรีบเร่งหาจองห้องพักเป็นการด่วน ห้องพักหรูหรา ดูดี มีสระว่ายน้ำส่วนตัว!

          “น่ารักจังเลยค่ะ”ใบหน้าพออกพอใจของนิศากรทำให้คนที่สามารถหาจองบ้านพักแบบพูลวิลล่าได้ยืดนิดๆ

          “เป็นไงบ้างครับพี่บุ้ง พอใจไหมครับ” เลอศิลป์ผายมือไปยังบ้านพักขนาดกะทัดรัดสีขาว ด้านบนมีดาดฟ้าชมวิวและสระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดเล็ก

          “ก็ดี แต่นี่ดีสุดแล้วเหรอ”

          “ประทานโทษครับ นี่สุดความสามารถแล้ว กะทันหันขนาดนี้ก็ยังได้ที่พักเลิศๆ ขนาดนี้เชียวนะครับ”

          บุลินหัวเราะในลำคอเบาๆ “ขอบใจ”

          “พี่บุ้งบอกให้ผมจองไว้สองคืน แต่ผมจองเผื่อไว้สามคืนนะครับ ที่นี่บรรยากาศดี คิดว่าพี่คงเปลี่ยนใจแน่ๆ” เลอศิลป์เดินเข้าไปใกล้เจ้านายซึ่งพ่วงตำแหน่งญาติกันแล้วกระซิบบอกเสียงเบา

          “ทำเป็นรู้ดี”

          “ก็ไม่รู้ว่าพี่จะทำอะไรนะถึงได้ให้หาห้องพักที่เป็นเตียงเดี่ยว” เลอศิลป์หรี่ตา “หรือจะซ้อมเข้าหอ”

          ป๊อก! บุลินเคาะหน้าผากของเลขาตัวเองไปหนึ่งที

          “โอ๊ยพี่!”

          นิศากรซึ่งเดินเข้าไปสำรวจภายในบ้านก่อน โผล่หน้ากลับมาเห็นเหตุการณ์พอดี จึงมองทั้งสองหนุ่มด้วยความงุนงง

          “เป็นเลขารู้แค่เรื่องงานก็พอแล้ว”

          “อันนี้ถามในฐานะน้องไง”

          “เรื่องของฉัน”

          สีหน้าลำบากใจของนิศากรทำให้ชายหนุ่มทั้งสองเริ่มรู้สึกตัวว่าละเลยเธอ หญิงสาวมองหน้าบุลินแล้วทำหน้าอึกอัก

          “ผมขอขึ้นไปนอนเล่นบนดาดฟ้าสักหน่อยแล้วค่อยกลับแล้วกันนะครับ” พูดจบก็เดินขึ้นบันไดข้างตัวบ้านขึ้นไปยังดาดฟ้า แล้วทิ้งว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวไว้ให้อยู่กันสองต่อสอง

          “มีอะไร” บุลินเดินเข้าไปหานิศากรที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอถอยหลังกลับเข้าไปข้างใน ชายหนุ่มจึงตรงไปนั่งยังโซฟาลายดอกไม้สไตล์วินเทจสีอ่อนหวาน

          “เตียงมัน...มีแค่เตียงเดียวค่ะ”

          “จองกะทันหันก็เลยมีแต่บ้านพักหลังนี้ครับ”

          “แล้ว...จะนอนกันยังไงล่ะคะ”

          “ก็นอนด้วยกันไงครับ” บุลินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ผิดกับหญิงสาวที่หน้าเริ่มแดงเรื่อ เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เขาได้เห็นเธอเขินแบบจริงจังขนาดนี้ เพราะก่อนหน้านั้นท่าทางของนิศากรดูสบายๆ อยู่ตลอดเวลาเสียมากกว่า “รังเกียจเหรอครับ หรือเห็นว่าไม่เหมาะสมเพราะเรายังไม่ได้แต่งงานกัน”

          นิศากรก้มหน้างุด “ไม่ได้รังเกียจค่ะ แค่รู้สึกเหมือนจะทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่ชิน”

          “มานั่งตรงนี้สิ” บุลินกวักมือเรียกให้มานั่งข้างกัน หญิงสาวจึงค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้างชายหนุ่ม

          “คืนนี้จะลองดูก่อนน่ะ”

          “ลอง!” นิศากรร้องเสียงหลง “ลองมีอะไรกันเหรอคะ”

          บุลินหัวเราะเบาๆ “ยังหรอก แค่นอนด้วยกันเฉยๆ ก็พอ ทำความคุ้นเคยนิดหน่อย เพราะเวลาก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วนะ ถือว่าเป็นหลักสูตรเตรียมตัวก่อนเข้าหอแล้วกัน เพราะถ้าให้พี่เดาเธอไม่น่าจะมีประสบการณ์การเรื่องผู้ชาย”

          “มะ...มีค่ะ” แก้มแดงๆ ของนิศากรยังคงเป็นสีเข้มเหมือนเดิม

          “หืม...”

          “เคยจูบกับเพื่อนผู้ชาย”

          “จริงเหรอ งั้นลองจูบพี่หน่อยสิ” บุลินอยากรู้จริงๆ ว่าจูบนั่นมันจะเป็นยังไง

          “...จะให้จูบพี่บุ้งจริงๆ เหรอคะ”

          “จริงสิ แค่จูบเอง เพราะถ้าแต่งงานกันไปมันก็ต้องมากกว่าจูบอยู่แล้ว อีกอย่างจูบกันบ้างก่อนแต่งก็ดีเหมือนกัน ถือว่าช่วยกระชับความสัมพันธ์”

          นิศากรทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นพี่บุ้งหลับตาก่อนสิคะ”

          “ทำไมล่ะ”

          “พี่บุ้งไม่เขิน แต่ไนท์อาย” อารมณ์เขินอายของหญิงสาวทำให้บุลินรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกและรู้สึกชอบใจไม่น้อย

          “โอเครับ” ดังนั้นชายหนุ่มจึงหลับตาลงตามคำขอ เขาเฝ้ารออย่างอดทน แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นเพียงการใช้ริมฝีปากของอีกฝ่ายแตะลงมาเบาๆ ก่อนจะผละออกเท่านั้นเอง

          “ละ...ลืมตาได้แล้วค่ะ”

          บุลินลืมตาขึ้นก็พบว่านิศากรกำลังยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองอยู่ “นี่จูบแล้วเหรอ ไหนบอกพี่มาหน่อยว่าตอนที่จูบกับคนอื่นครั้งแรกน่ะอายุเท่าไหร่”

          “ทำไมต้องบอกด้วยล่ะคะ” หญิงสาวลดมือลง ใบหน้ายังคงแดงก่ำ ไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม ทั้งๆ ที่ปกติกล้าสบตาเขาตรงๆ อยู่เสมอ

          “ไม่บอกก็ไม่เป็นไร แต่พี่จะทำให้ดูว่าจูบน่ะเขาทำกันแบบไหน” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรั้งเอวเล็กๆ ให้ขยับเข้ามาใกล้ “ถ้าไม่อยากจูบก็ปฏิเสธได้นะ แต่ถ้าอยากลองก็หลับตาลงซะ”

          นิศากรที่ยังคงก้มหน้างุดเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เธอไม่เคยคิดเลยว่าหัวใจจะเต้นแรงเพราะใครคนหนึ่งได้ขนาดนี้ เธอกำลังแย่แล้ว

          หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่กำลังจับจ้องเธอด้วยดวงตาแวววาว มันมีแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้เธอเอ่ยปากปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นจึงแทบไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตัวเองหลับตาลงตรงไหน พอรู้ตัวอีกทีริมฝีปากที่เธอเคยได้แต่มองก็แตะลงมาบนริมฝีปากของตัวเองแล้ว

          บุลินเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อให้ได้มุมที่เหมาะสม มืออีกข้างที่ว่างอยู่ไต่ไปตามแผ่นหลังจนกระทั่งถึงเรือนผมนุ่มน่าสัมผัส เขาสอดเข้าไปสัมผัสผิวบริเวณหลังลำคอพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงเบาๆ เป็นวงกลม ไม่รู้ว่าผู้ชายคนอื่นทำแบบนี้ไหม แต่เขาชอบที่จะเล่นกับผิวของอีกฝ่ายตรงบริเวณลำคออย่างนี้

          นิศากรถูกลิ้นของชายหนุ่มดุนดันเบาๆ เธอจึงเผยอริมฝีปากขึ้นด้วยสัญชาตญาณ มือเล็กยกขึ้นขยุ้มเสื้อของเขาเมื่อลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาภายในโพรงปาก เธอทำอะไรไม่ถูกเลยตอนที่ลิ้นถูกเกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนจนเธอจนมุม

เธอ...เธอไม่ไหวแล้ว

          “อื้อ...” หญิงสาวผลักชายหนุ่มเต็มแรง “พี่บุ้ง ไนท์หายใจไม่ออก!”

          หญิงสาวหอบเหมือนเพิ่งไปวิ่งมา ส่วนชายหนุ่มกุมท้องของตัวเองหัวเราะเสียงดัง!