ตอนที่ 6

เช้าวันต่อมาดูเหมือนว่าน้องรุ้งกับพี่เรนจะหายจากพิษไข้เป็นปลิดทิ้งเพราะต่างก็ตื่นขึ้นมารับแสงอาทิตย์และลมทะเลกันแต่เช้าด้วยความร่าเริงและตื่นเต้นราวกับว่าไม่เคยเจ็บป่วยเสียอย่างนั้น

"อย่าเพิ่งออกไปตากแดดสิคะ เดี๋ยวไม่สบายต้องกินยากันอีกนะ" คุณแม่คนสวยรีบร้องห้ามเมื่อเห็นว่าเด็กๆ อยากจะออกไปท้าความร้อนจากดวงอาทิตย์ไม่ยอมกลับเข้ามาในบ้านพัก

"ค่ะ/ครับ" เด็กจอมซนเชื่อฟังคำของมารดาอย่างว่าง่ายเพราะยังเข็ดหลาบกับรสชาติของยาที่ได้กินเข้าไปเมื่อคืนไม่หาย

เมื่อเข้ามาในบ้านสองพี่น้องก็นั่งล้อมคนตัวโตที่นอนหลับเหงื่อท่วมไม่รู้เรื่องอยู่บนที่นอนด้วยความสงสัยใคร่รู้

"แม่ป่านคะ คุณลุงคนเมื่อวานมาทำอะไรที่บ้านเราคะ"

"พี่เรนไม่ชอบคุณลุงคนนี้เลยครับ" เมื่อคนพี่เอ่ยว่าไม่ชอบขี้หน้าเจ้านายของแม่คนน้องก็พยักหน้าหงึกๆ เป็นเชิงเห็นพ้องต้องกัน

"ไม่เอานะเด็กๆ ต้องขอบคุณคุณลุงนะลูกที่เมื่อวานพาพี่เรนไปหาหมอ"

"น้องรุ้งว่าคุณลุงหน้าเหมือนพี่เรนนะ" เด็กหญิงช่างพูดก้มมองคุณลุงที่นอนหลับตาพริ้มพลางใช้ดวงตากลมสวยสำรวจใบหน้าของเขาจนถ้วนทั่วก่อนจะเงยหน้าไปทางพี่ชายฝาแฝดของตัวเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความไม่เข้าใจ ยิ่งมองพี่ชายฝาแฝดคิ้วเรียงสวยก็ยิ่งขมวดเข้าหากัน

"จริงเหรอ" เด็กชายเป็นฝ่ายก้มมองดูบ้างเพื่อให้แน่ใจว่าคนเป็นน้องไม่ได้โกหก เด็กชายหมุนศีรษะไปมาเพื่อสำรวจก่อนจะเงยหน้ามองน้องสาวตัวเอง

"เหมือนน้องรุ้งด้วย" นิ้วเล็กๆ ชี้ไปที่เด็กหญิงผมยาวด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่อยากจะเชื่อเลยว่านอกจากตัวเองแล้วจะมีคนอื่นที่หน้าตาเหมือนทั้งสองคนด้วย

"แม่ป่านดูสิ" สองพี่น้องพูดพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น แต่คนเป็นแม่นั้นกลับทำหน้าไม่ถูก เธอเชื่อแน่ว่าลูกต้องถามว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วเธอจะอธิบายลูกอย่างไรดีแต่ไม่ทันได้คิดหาคำตอบพ่อของลูกก็ขัดจังหวะเสียก่อน

"หมอกร้อนจังเลยป่าน" มือหนายกขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มไรผมอย่างอ่อนแรงทั้งที่หลับตา

"หิวน้ำด้วย"

นั่นปะไร ลูกสาวและลูกชายเอาไข้มาติดคนเป็นพ่อซะแล้ว ยิ่งอยากจะออกให้ห่างโชคชะตาก็ดันผลักเขาเข้ามาใกล้เธอเสียนี่ แล้วอย่างนี้เธอจะทำอย่างไรดี

"ร้อนจริงๆ ด้วย" มือเล็กๆ วางอังลงบนหน้าผากลาดของคนตัวโตกว่าก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วเพราะถูกความร้อนเล่นงาน

"ไหนๆ แม่ป่านขอดูหน่อยครับ" คนเป็นแม่ปรี่เข้าไปขวางลูกน้อยทั้งสองให้ห่างจากคนที่ได้ชื่อว่าพ่ออย่างรวดเร็วไม่ใช่เพราะห่วงใยเขาหรอกนะแต่กลัวว่าเหมภัสและเหมวิชจะถูกพิษไข้เล่นงานซ้ำสองมากกว่าหญิงสาวสั่งให้ตัวเองคิดเช่นนั้น

มือบางวางอังลงบนหน้าผากของเหมันต์เลียนแบบลูกๆ แต่ก็ต้องชักมือกลับทันทีเหมือนลูกๆ ไม่มีผิดเมื่อความร้อนที่แผ่มาถึงหลังมือเธอมันมากกว่าสองพี่น้องเมื่อคืนเสียอีก

"คุณหมอก ตื่นค่ะ" หญิงสาวเขย่าคนตัวโตที่นอนเหงื่อท่วมอย่างกังวล เพราะตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรของเขาไม่ได้มีแต่เม็ดเหงื่อแต่มันยังแดงก่ำอีกด้วย

"คุณหมอกตื่นค่ะ รีบไปอาบน้ำอาบท่าก่อนค่ะ เดี๋ยวไข้จะขึ้นสูงอีกนะคะ" เมื่อไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะตื่นปารวตีก็จัดการจุ่มผ้าขนหนูลงในน้ำที่เพิ่งยกมาบิดผ้าจนหมาดแล้ววางบนหน้าผากพ่อของลูกเพื่อช่วยลดความ ร้อนให้บรรเทาลง                                            

ขณะที่หญิงสาวกำลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวลดไข้ให้พ่อของลูกลุงเอกของเด็กๆ ก็ปรากฏตัวพร้อมกับอธิผู้เป็นลูกชายเหมือนฟ้าส่งมาช่วยอย่างไรอย่างนั้น

"ลุงเอก" เด็กชายและเด็กหญิงวิ่งกรูเข้าหาเอกภพอย่างคุ้นเคย

"ลุงเอก คุณลุงคนนี้เขาหน้าเหมือนน้องรุ้งกับพี่เรนเลยค่ะ" เด็กหญิงรีบบอกด้วยความตื่นเต้น แต่คุณลุงผู้ใจดีกลับยิ้มอย่างชอบใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเพื่อนรักนอนซมอยู่บนฟูกโดยมีปารวตีคอยบิดผ้าขนหนูเช็ดตามใบหน้าให้อย่างไม่อิดออด ใบหน้าสวยหวานนั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอีกคน

"ติดไข้เด็กๆ ล่ะสิ ไม่เป็นไรวันนี้เราพาเด็กๆ ไปเล่นที่บ้านเอง ป่านดูแลมันไปเถอะ สงสัยใคร่อยากจะอ้อน" พูดจบลุงเอกก็ชวนเด็กๆ ไปเล่นกับเจ้าอ้นจอมแสบที่บ้านปล่อยให้พ่อกับแม่ที่ไม่ยอมเข้าใจกันได้มีเวลาอยู่กันตามลำพังโดยไม่ได้ฟังคำคัดค้านของปารวตีแม้แต่คำเดียว

หลังจากได้อยู่กันตามลำพังปารวตีก็วางตัวไม่ถูก เจ้านายตัวโตยังคงนอนเพ้ออยู่บนฟูกไม่ยอมที่จะลืมตาเอาแต่บ่นว่าร้อนอยู่ไม่ยอมหยุดจนน่ารำคาญแต่แม้จะรู้สึกอย่างนั้นแต่ทว่าในใจก็อดไม่ได้ที่จะห่วงใย เมื่อลองวางมือลงบนหน้าผากก็พบว่าอุณหภูมิร่างกายเขาเริ่มลดลงแล้วจนชักจะสงสัยแล้วว่าที่นอนหลับตาพริ้มอยู่นี่เรื่องจริงหรืออยากจะแกล้งเธอกันแน่

"คุณหมอกคะ ตื่นมาทานข้าวทานยาได้แล้วค่ะ สายมากแล้วดิฉันจะได้เก็บที่นอน" เสียงหวานเอ่ยเสียงขุ่นเพราะกลัวว่าเจ้านายและพ่อของลูกจะเจ้าเล่ห์เจ้ากลเพราะเมื่อก่อนนั้นเรื่องเจ้าแผนการนั้นเหมันต์ได้ชื่อว่าไม่ใครเกินและเธอก็กลัวที่จะตกหลุมพรางเขาอีกหน

ปารวตีตั้งท่าจะลุกจากที่นอนเพื่อเตรียมอาหารให้เขาทานมื้อเช้าเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะป่วยจริงๆ แต่ก็ต้องเสียหลักเมื่อพ่อของลูกคว้าข้อมือบางเอาไว้ได้ทันแถมยังฉุดเธอจนล้มทับเขาอีก นั่นปะไรเธอตกหลุมพรางเขาเข้าจนได้

“ปล่อยนะคะ ดิฉันมีเรื่องที่ต้องทำ” มือบางตีลงบนท่อนแขนโดยไม่สนใจว่าเขาจะรู้สติหรือไม่ก็ตามแต่ขืนปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนี้หัวใจเธอตกที่นั่งลำบากแน่ๆ

"หมอกร้อน ปวดหัวมากเลยด้วย ป่านครับ ป่านเช็ดตัวให้หมอกนะ อย่าไปไหนนะป่าน" คนตัวโตเริ่มเพ้อจากพิษไข้ที่เริ่มขึ้นสูง

"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ อย่ามาฉวยโอกาส" มือบอบบางแกะมือหนาที่กอดรัดเอาไว้จนแน่นหนาอย่างทุลักทุเลเพราะเจ้านายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยง่ายๆ

"ป่านครับ อย่าไปนะป่าน กลับมาหาหมอกก่อน"

เหมันต์กอดร่างบางของปารวตีเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเพราะความฝันที่โหดร้ายยังคงหลอกหลอนอยู่ในความคิด ภาพที่ปารวตีเดินจูงมือลูกสองคนเดินห่างจากเขาออกไปเรื่อยๆ แม้ว่าเขาจะพยายามวิ่งตามสามแม่ลูกเพียงใดก็ไม่อาจตามทันได้ ทำให้ชายหนุ่มที่ถูกพิษไข้เล่นงานไม่อาจยอมให้สิ่งที่สำคัญของชีวิตหลุดลอย ชายหนุ่มพร่ำเพ้อประโยคเดิมๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาตามขมับเขาพยายามวิ่งไล่ตามเธอไปจนท้ายที่สุดเธอก็เดินหายไปในความฝัน ความกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจทำให้คนป่วยสะดุ้งตื่นแทบทันที

"ป่าน อย่าทิ้งให้หมอกอยู่คนเดียวอีกนะ" ริมฝีปากหยักแสนร้อนจุมพิตลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรัก วงแขนแข็งแรงโอบรอบร่างกายบอบบางเอาไว้แน่นหนาราวกับกลัวว่าหญิงสาวจะหายไปเหมือนกับในความฝันนั้น

"ปล่อยนะคะ คุณควรจะกลับบ้านไปได้แล้ว เด็กๆ หายเป็นปกติแล้ว ธุระของคุณเป็นอันจบแล้ว เชิญค่ะ" คุณแม่ลูกสองดิ้นรนออกจากอ้อมกอดจนได้รับอิสระ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ประตูเป็นการย้ำว่าเธอไม่ต้องการให้เขาอยู่ที่นี่อีกแม้แต่นาทีเดียว

ดวงตาคมกริบจ้องมองแม่ของลูกเขาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นี่เขาไม่สบายขนาดนี้เธอยังใจร้ายไล่เขาได้ลงคอหรือว่าตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมามีแต่เขาเพียงคนเดียวที่มันเอาแต่บ้าบอคิดถึงเธอ

"เกลียดกันมากขนาดนั้นเลยหรือยังไง เจอหน้าทีไรก็เอาแต่ไล่ให้พ้นหน้าตลอด" น้ำเสียงทุ้มเจือความเศร้าตัดพ้อหวังจะให้สาวเจ้าใจอ่อนลงบ้างแต่กลับผิดคาดเพราะนอกจากแม่ของลูกจะไม่ใจอ่อนแล้วยังไม่แยแส   อีกด้วย

"อย่างน้อยขอกินข้าวกินยาก่อนไม่ได้หรือไงป่าน ปวดหัวตัวร้อนแบบนี้ขับรถกลับบ้านไม่ไหวหรอก" เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบ เขาไม่รู้จะพูดหรือเข้าหน้าเธออย่างไรดีในเมื่อตอนนี้หน้าเขาเธอยังไม่ปลาบปลื้มที่จะแล

"ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะไปตักข้าวต้มมาให้ แต่ยาคงไม่มีให้หรอกค่ะ เอาเป็นว่าทานข้าวเสร็จแล้วกลับไปทานยาที่บ้านของคุณก็แล้วกันนะคะ" หญิงสาวชี้แจงพร้อมกับตัดสินใจให้เสร็จสรรพโดยที่เจ้าตัวไม่มีโอกาสได้เถียง

พูดจบร่างบางก็ลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อที่จะไปหยิบเอาข้าวต้มส่วนของเธอที่ซื้อมาเมื่อเช้ามืดแกะใส่ชามให้พ่อของลูกได้รองท้องแต่ไม่ทันได้ทำอย่างใจคิดข้อมือบางก็ถูกคนตัวโตที่นั่งอยู่บนฟูกดึงลงมานั่งอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างรวดเร็ว

"ว้าย!!!" ปารวตีกรีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะได้ตาจ้องตาของอีกฝ่ายอยู่นานแสนนานไม่อาจละสายตาได้ราวกับว่าถูกมนต์สะกด

"อย่ามาทำรุ่มร่ามนะ ดิฉันไม่ชอบ" เมื่อตั้งสติได้ริมฝีปากสีหวานก็ต่อว่าต่อขานคนขี้โกงทันที

"แต่หมอกชอบนะป่าน ไหนๆ ก็ได้เจอกันแล้วมีลูกอีกซักคนเป็นไง" นัยน์ตาวิบวับฉายแววความร้ายกาจจ้องมองไปตามสัดส่วนสีนวลตาอย่างชอบใจจนหญิงสาวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาได้ไข้จริงๆ

"อย่า...."

ยังไม่ทันได้ร้องห้ามชัดถ้อยชัดคำเสียงหวานของคุณแม่ยังสาวก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในลำคอและริมฝีปากบางก็ถูกผนึกด้วยจุมพิตเร่าร้อนของเหมันต์ในทันที ความอ่อนหวานที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวทำให้ชายฉกรรจ์อย่างเขาแทบจะคลั่งตายเสียตรงนี้รสจูบที่ร้างไปนานกว่าสามปีของเธอยังคงปั่นป่วนเขาได้แม้เพียงสัมผัส ลิ้นอุ่นชื้นไล้เล็มไปทั่วริมฝีปากสีหวานของเธออย่างชอบใจก่อนที่ลิ้นอุ่นชื้นจอมวายร้ายจะแทรกเซาะเข้าไปกอดก่ายกับลิ้นเล็กที่ต้อนรับด้วยความอ่อนโยนจนทำให้พ่อของลูกหลงใหลจนยากจะถอดถอน แม้จะถูกกำปั้นน้อยๆ ไล่ทุบตีไปตามท่อนแขนแต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอะไรเลยซักนิด แต่มันกลับทำให้เขาหงุดหงิดใจเสียเหลือเกินที่มันคอยขัดจังหวะอยู่ไม่หยุดหย่อนจนถึงคราวที่เขาต้องปราบพยศเธอเสียเดี๋ยวนี้แล้ว