บทที่ 25 : เนียน! (18+)

ย้ายจากกิ่งไผ่ไปไต่ใบยอดสน แม้ท่วงท่าจะแข็งกระด้างเพราะอาภรณ์เกราะเหล็กที่ห่อหุ้มเนื้อตัวเอาไว้ ทว่าอัตราความเร็วก็มิได้ตกลงไปเลย เหวินเหยาเพ่งจุดไฟราว 10 จุดตรงแนวแม่น้ำไว้เป็นที่มั่น และผ่านไปราวครู่สั้นในระยะที่ห่างออกมาจากจุดเป้าหมายดังกล่าวราว 5 จั้ง วิชาพิรุณย่ำฟ้าก็ถูกปลดกลางอากาศ ร่างบางค่อย ๆ ลดระดับลงจนเหยียบย่ำลงสู่ภาคพื้น

.

"กรุบ!"

หินล้วน ๆ หินเป็นก้อน ๆ ขนาดเท่ากำปั้นเต็มไปหมดเพราะบริเวณนี้เป็นริมตลิ่ง

.

"ยุ่งยากแล้วสิ! แถวนี้มิมีไม้ใหญ่ให้ใช้กำบังกายเลยเราต้องระวัง!"

แม่นางเหวินย้ำกับตนเองนางมักจะเป็นเช่นนี้เสมอเวลาตื่นเต้น การพูดกับตัวเองก็เป็นดั่งการเตือนว่าอย่าประมาท

.

เคราะห์ดีที่เลือกปลอมตัวเป็นทหารสวมเกราะ แล้วก็ได้เกราะเหล็กหนัก ๆ ตัน ๆ นั่นแหละที่เป็นดั่งไม้ใหญ่ให้ใช้กำบังกาย ปรับอีกนิดเสริมอีกหน่อยด้วยการแสร้งทำเป็นเดินถลาโซเซให้เหมือนกับทหารที่เพิ่งเสร็จศึกแล้วหนีรอดมาได้ การแสดงเช่นนี้ทำให้จอมยุทธหญิงสามารถเดินเข้ามารวมกลุ่มกับคณะได้อย่างมิเคอะเขิน

.

ว่าแต่พวกเขาไปไหนกันหมด? รถม้าสองคันก็จอดอยู่เบื้องหน้านี้? กองไฟก็จุดไว้เป็น 10 จุด ตอนนี้อย่าว่าแต่คุณชายเซียวจวินเหยียนเลยแม้แต่เงาของมดสักตัวก็ยังมิเห็น!

.

"หรือว่า?! ค่ายกลลวงตา! เราถูกตลบหลัง!"

ไวกว่าความคิดในชุดเกราะเหล็กสุดเทอะทะ ดัชนีอัสนีบาตสะบัดแฉกสายฟ้าออกมารอรับแรงกระแทก

.

เหวินเหยาถลันตัวกลับหลังถอยห่างออกมาตั้งท่าต่อสู้ ทว่าดันมีแต่ลมแม่น้ำที่พัดสวนเข้ามาใส่ มามิมาเปล่ายังอุตส่าห์หอบเอาผ้าแพรสีชมพูผืนหนึ่งลอยปลิวตามแรงลมมาด้วย ร่างบางจึงรีบคว้าเอาไว้ดมแค่กลิ่นก็รู้แล้วว่านี่คือเครื่องหอมของสตรีในวัง กลิ่นกำยานซุนเซียง (熏香 ) กับ แป้งเซียงเฝิ่น (香粉) มิผิดนางจำได้แม่นเพราะเมื่อครั้งยังเป็นดรุณนางเองก็เคยอยากได้เครื่องประทินเหล่านี้มาก แต่การที่ผ้าเช่นนี้มาปลิวอยู่แถวนี้ก็มีเหตุให้ขบคิดด้วยจิตพิสดารอยู่

.

จากเดินเลยกลายเป็นวิ่งจอมยุทธหญิงคล้ายกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความสงสัย และยิ่งนางวิ่งเข้ามาใกล้กองไฟมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็ยิ่งเห็นแต่เสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งสตรีและบุรุษที่ถอดกระจายไว้เกลื่อนกลาด! ชุดเกราะทหารแบบที่นางใส่ถูกถอดวางผิงไฟเอาไว้ บางอันเอียงกระเท่เร่อยู่บนแง่งหิน บางอันโดนน้ำซัดหมกโคลนอยู่ริมตลิ่งก็มี

.

ส่วนอาภรณ์แบบสตรียิ่งน่าสะพรึง เพราะแม้แต่ตอนนี้ที่ใต้ฝ่าเท้าของนางก็ยังเป็นเศษผ้าเยาไต้ (腰带) ผ้าที่ใช้คาดเอวสตรีมิให้ชุดหลวมหลุด มีผ้าผืนเล็กผืนน้อยกระจายอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งไปหมด ผ้าซี่ไต้ (系带) ผ้าที่ใช้รัดแทนกระดุมเสื้อ ผ้าจงอี (中衣) ผ้าที่ใช้ปิดบังจุดสงวน ของเหล่านี้ยัดอยู่ตามซี่ล้อรถม้าแยงอยู่ในหลืบซอกหิน สารพัดความอลม่านพิสดารอันผิดวิสัยหญิงงามจากตำหนักหลวง ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่นี่คือสิ่งที่เหวินเหยากำลังสงสัยอย่างถึงขีดสุด

.

"หรือว่าจะมีโจรบุกมาปล้นขบวนรถของคุณชายเซียวจริง ๆ บะ..บ้าน่ะ! มีคนตัดหน้าเรางั้นรึ? มีคนคิดอุบายที่ซ้ำกับของเรา! ไม่จริง! เป็นไปมิได้! ไม่มีทาง!"

สติขาดผึงจอมยุทธหญิงที่มั่นใจตัวเองสูงระดับนี้ถึงกับเสียกิริยาวิ่งพล่านไปทั่ว

.

ก่อนหน้านี้มิเคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว แต่ทว่าปัจจัยหลักที่ทำให้แม่นางคิดเช่นนั้นก็เพราะในโลกยุทธภพเอง ก็มีกลุ่มจอมยุทธที่ชำนาญเรื่องการต่อสู้ทางน้ำอยู่เช่นกัน พวกเขามีชื่อว่า "เฉียนสุ่ยเก๋อ (潜水阁) หรือ "หอเร้นวารี” เป็นกลุ่มนักฆ่ารับจ้างที่มีวรยุทธสูงระดับแนวหน้า และวิชาที่พวกเขาใช้ก็มักจะมีการใช้น้ำเป็นสารตั้งต้น เคลื่อนไหวคล่องตัวทั้งบนผิวน้ำและใต้น้ำ ใช้เรือก็ได้ใช้แพก็ดีหรือแม้แต่ไม้ไผ่ต้นเดียวพวกเขาก็นำมาทำเป็นยานพาหนะเพื่อใช้ติดตามเป้าหมายได้

.

"จะเป็นพวกเฉียนสุ่ยเก๋อ (潜水阁) จริง ๆ รึ? เช่นนั้นทำไมตำหนักเงาจันทรามิแจ้งเรื่องนี้ในจดหมาย? ถ้าพวกหอเร้นวารีมีเอี่ยวจริงตำหนักเงาจันทราก็ต้องรู้ข่าวสิ? หรือจะเกี่ยวกับสถานที่กับภารกิจที่คุณชายเซียวได้รับมอบหมายมา แล้วเราก็บังเอิญเป็นชนวนเหตุให้เขาถูกต้อนมาที่แม่น้ำทำให้ทั้งคาราวานถูกสังหารตายหมด!"

.

ตกใจสุดขีดจากพิษสันนิษฐานของตนเองแต่ก็มิหนักเท่าสิ่งนี้ เมื่อจู่ ๆ เสียงร้องของหญิงชายคู่หนึ่งก็แผดซ่านฝ่ากระแสลมแม่น้ำมากระทบเข้ากับรูหู

.

"อ๊าาา~! , อื้อ~!"

"เยสสส! , อ่ะ! , อ่ะ! , อ๊าาาา!"

"อ๊าาาาาา! , อ๊าาาาาา!"

.

"จากไหน? ตรงก้อนหินใหญ่ริมน้ำฝั่งโน้นรึ?!"

สะบัดหันคอแทบเคล็ด เหวินเหยารีบพุ่งตัวเข้าไปดูเป็นการด่วน

.

โดยมิมีรถม้าสีดำขลับของคุณชายเซียวกับรถม้าสีขาวสะอาดตาของเหล่านางสนมจอดเทียบอยู่ละแวกนั้นเลย ที่เห็นมีแต่หินกับน้ำล้วน ๆ