บทที่ 43 : เปิดใจ

"หาไม่แม่นางมู่ข้าเพียงต้องทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น อาภรณ์เหล่านั้นช่างงดงามต้องใจข้าตั้งแต่แรกเห็น เพียงชายตามองข้าก็วินิจฉัยได้มิยากว่าผู้ถักทอจะต้องมีวิริยะถึงเพียงใด สิ่งนี้มิควรถูกทำลายและข้าก็มิควรยั่วโทสะท่านตั้งแต่แรก เป็นข้าต่างหากที่ควรจะคุกเข่าโค้งคำนับ"

เหวินเหยาร่ายยาวเป็นฉาก ๆ นางเอ่ยคำออกมาจากก้นบึ้งแห่งจิตใจ บนแคร่ไม้ไผ่ที่สตรีสองนางนั่งพักอยู่ห้วงยามนี้ช่างสดใสแช่มชื่น จึงมิเหมาะมิควรหากจะสนทนากันในเรื่องตึงเครียด และเมื่อต่างคนต่างเห็นพ้องต้องกันจึงเป็นมู่ซื่อหรานที่พยายามจะเปลี่ยนประเด็น

.

นางเพ่งเล็งไปยังการสมนาคุณให้แก่จอมยุทธหญิงเสียมากกว่า โดยระบุว่าสวนหลังจวนแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในเงื่อนไขสัญญาเช่นกัน กล่าวคือนอกจากการดูแลเรื่องอาภรณ์แล้ว เหวินเหยายังได้รับสิทธิในการรักษาพยาบาลและการพักผ่อนหย่อนใจในสวนแห่งนี้ได้ตามอัธยาศรัย

.

ลานดินตรงนี้คืออาณาบริเวณที่ยื่นขยายออกมาจากเรือนหลัก แรกเริ่มเดิมทีถูกใช้สำหรับเป็นที่ซักล้างสำหรับผ้าใหม่ที่เพิ่งขึ้นโครงเสร็จ ก็เลยมิแปลกที่เหวินเหยาจะเห็นราวตากผ้าจำนวนมากเต็มไปหมด สำหรับสกุลมู่แล้วผ้าทุกผืนคือสิ่งมีชีวิต กลิ่นหอมของพวกมันมาจากเส้นใยพิเศษที่ถูกเพาะเลี้ยงอย่างพิถีพิถัน และแม้จะถูกทอขึ้นเป็นผืนแล้วก็ตามแต่สภาวะแวดล้อมจะต้องน่าอยู่ เพราะฉะนั้นบริเวณนี้จึงเต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้สีสันสวยงามอยู่รายรอบ

.

มีแมลงภู่ผึ้ง มีนกบิน แล้วก็มีแม้กระทั่งสายลำธารเล็ก ๆ ที่ใสแจ๋วเห็นตัวปลา ใครได้อยู่ใกล้ก็จะมีความสุขโรคภัยไข้เจ็บมิมีเบียดเบียน นานวันเข้าปฏิกิริยาดังกล่าวก็ลุกลามลงมาถึงตัวคน ยามใดที่คนสกุลมู่มีเรื่องมิสบายใจ เศรษฐกิจไม่ดีหรือตัวเลขบัญชีของซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) มีปัญหา เพียงแค่มานั่งพักลงตรงนี้ พลานุภาพจากใยผ้าก็จะเยียวยาให้ลูกหลานทุกคนหายเป็นปลิดทิ้ง สวนหลังจวนสกุลมู่จึงเปรียบดั่งขุมพลังแห่งความลับ 

.

คนนอกมิมีทางรู้จักนอกเสียจากเหวินเหยาที่ถูกละไว้เป็นกรณีพิเศษ บางทีการที่แผลกลางแผ่นหลังนางหายเร็วก็อาจจะเพราะอานิสงส์ของผืนผ้าที่ตากอยู่บนราวก็เป็นได้ นางก็เลยได้แต่กล่าวขอบคุณที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง และนี่คงเป็นดั่งการตอกย้ำว่าโลกยุทธภพช่างกว้างใหญ่ไพศาล หากมิบุกเข้ามาก็จะมิมีทางรู้เลยว่านอกจากผ้าห่อศพคนตายแล้ว ผ้าที่ใช้รักษาผู้คนก็มีอยู่เช่นกัน เพียงแต่มันดันอยู่ในอาณาบริเวณของสกุลมู่แห่งฉางหลิงที่เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

.

แต่ถึงกระนั้นจอมยุทธหญิงก็ยังมีความเกรงใจอยู่ในที นางคงละอายแก่ใจมากหากมิยอมบอกเจตนารมณ์ที่แท้จริงของการบุกเข้ามาให้มู่ซื่อหรานล่วงรู้

.

"คือข้าต้องบอกท่านตามตรงนะแม่นางมู่ ว่าข้ามาที่ร้านทอผ้าของท่านเพราะอยากได้อาภรณ์ชุดใหม่อย่างแท้จริง โดยมิต้องเทียบเคียงให้เปลืองแรงท่านตรองดูรอยขาดกลางแผ่นหลังข้าก็ได้ รอยนี้ท่านเป็นผู้ฟันเองกับมือแล้วท่านจะมิตัดชุดใหม่ให้ข้าสักชุดงั้นหรือ? แพงเท่าไหร่ข้าก็จ่ายได้ เห็นแบบนี้ข้ามีเงินเก็บอยู่หลายตำลึงทองเชียวนะ"

.

มู่ซื่อหรานได้ฟังก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมา พลันพูดขึ้นว่า

.

"อัยหยา! (哎呀) ท่านต้องมิเชื่อแน่เพราะข้านำสายวัดตัวมาด้วย! ส่วนนี่ก็คือสมุดจดแบบท่านอยากได้ชุดแบบไหนเล่าสั่งข้ามาได้เลย ข้าจะแทรกคิวตัดชุดใหม่ให้ท่านก่อนใครเชียว ตอบแทนที่ท่านช่วยร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) ของข้าเอาไว้"

.

และหลังจากนั้นกระบวนการเนื้อแนบเนื้อใกล้ชิดกันก็เริ่มต้นขึ้น ภายใต้บรรยากาศสุดโรแมนติกในช่วงบ่าย ลมอ่อนพัดเย็นสบาย กลีบดอกเถาฮวาร่วงโรยโปรยปรายราวหิมะสีชมพูอ่อน หญิงงามสองนางสบตากันแช่มชื่น ต่างฝ่ายต่างเคารพกันและสายวัดก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างลงตัว เสี้ยวพริบตาที่จดค่าสัดส่วนกามารมณ์ก็เหมือนจะกำหนัด ยิ่งเป็นตอนที่มือชนเข้ากับนวลเนื้อในใจของมู่ซื่อหรานยิ่งเต็มไปด้วยความรุ่มร้อน

.

แก้มนางเริ่มแดงเรื่อและมือไม้ก็เริ่มสั่นเทาจนทำสายวัดหล่นพื้นไปหลายหน แค่นั้นเหวินเหยาก็พอจะอนุมานได้แล้วว่านางน่าจะเป็นรักร่วมเพศ เป็นหญิงรักหญิงแบบซ่อนเร้นที่คล้อยตามกับข่าวที่ตำหนักเงาจันทราแจ้ง สวนทางกับตัวเหวินเหยาเองที่ไม่ได้คิดอะไรเลย นางถึงกับฉวยโอกาสตอนที่แม่นางมู่เปิดช่อง พลันใช้วิชาด้ายทอวิญญาณ (หงเหมยจือฮุน) กับนางเสียด้วยซ้ำ

.

คราวนี้ล่ะหากนายน้อยเยว่เอ๋อกับแม่นางมู่แอบมาพบกันเมื่อไหร่ เหวินเหยาก็จะได้รู้จากการสั่นไหวของตัวด้ายบนนิ้วมือ มิต้องหอบสังขารมาถึงตรงนี้จนทำให้จวนคนอื่นเขาเสียหายอย่างที่เป็นอยู่