บทที่ 84 : ปลอม!

เล่าย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนที่เยว่เอ๋อจะกระโดดลงรถม้า เป็นช่วงเวลาราว 3 ก้านธูปก่อนหน้านี้เห็นจะได้ และด้วยความที่เหวินเหยานั้นเป็นผู้วางหมากทุกอย่าง นางจึงจำเป็นจะต้องมาถึงงานแต่งสกุยเวยก่อนใคร นางมาถึงก่อนแม่นางมู่มาถึงก่อนคุณชายเซียว แล้วก็แน่นอนว่าต้องมาถึงก่อนเยว่เอ๋อด้วย และด้วยความที่จะต้องใช้พื้นที่ภายในงานแต่ง นางจึงต้องสวมอาภรณ์สีชมพูลายดอกโบบั๋นเพื่อให้กลมกลืนกับผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ

.

นางยื่นซองใส่เงินที่โต๊ะรับรองหน้าประตูทางเข้า จากนั้นก็มอบของกำนัลตามธรรมเนียมเป็นหีบไม้หีบหนึ่งที่ภายในใส่แค่เศษฟางและก้อนหินเพื่อถ่วงน้ำหนักเท่านั้น คิดเอาเถอะว่าขนาดซองใส่เงินนางยังมิเขียนชื่อตนเองลงไปเลย ทั้งหมดทั้งมวลก็เพียงเพื่อจะตีเนียนว่าตนเป็นผู้ที่ถูกเชิญมาก็เท่านั้น อาศัยความคนเยอะอาศัยจังหวะที่พวกพ่อบ้านที่มารับรองเผลอ บวกกับการแต่งตัวที่ภูมิฐานมีชาติตระกูล แค่นี้นางก็เดินเข้ามาในจวนสกุลเวยได้อย่างหน้าตาเฉยแล้ว

.

"เอาล่ะ! ผ่านไปได้หนึ่งด่านต่อไปก็ต้องหาทางปลอมตัว! ว่าแต่จะเลือกใครเป็นเป้าหมายดีล่ะคงต้องเป็นคนที่ขนาดรูปร่างพอ ๆ กับเราสักหน่อย.."

สิ่งที่เหวินเหยาคิดจะทำจะเรียกว่าเป็นการปลอมตัวซ้อนก็ว่าได้

.

ทั้ง ๆ ที่อยู่ในบทบาทของแขกร่วมงานแต่นางกลับเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว จนเริ่มจะประเมินแผนผังของปรัมพิธีสถานที่จัดงานรวมไปถึงตำแหน่งโต๊ะอาหารของแขกผู้มาร่วมงานจากตระกูลต่าง ๆ ได้ กล่าวคือตามธรรมเนียมของการแต่งแบบจีนนั้น แขกเหรื่อจะมิถูกเชิญให้มานั่งโต๊ะรวมแล้วทานข้าวร่วมกันแบบงานแต่งไทย แต่พวกเขาจะถูกแยกสำรับไว้ต่างหาก มีโต๊ะของใครของมัน แล้วแต่ละโต๊ะก็จะมีฉากกระดาษสาเป็นแผงกั้นบาง ๆ เพื่อความเป็นส่วนตัว

.

พื้นที่นั่งจะถูกยกระดับพื้นให้สูงขึ้นมา ทำให้แม้จะเป็นการนั่งทานอาหารกับพื้นแต่ความสูงก็จะเป็นขั้น ๆ ไล่ระดับตามฐานันดรศักดิ์และศักดินาขอแต่ละตระกูล แขกท่านไหนสนิทสนมมากก็จะได้นั่งใกล้ปรัมพิธี มองเห็นหน้าบ่าวสาวและได้ยินแม้กระทั่งการกล่าวคำบูชาฟ้าดินของคู่สมรส แขกท่านไหนยศฐาบันดาศักดิ์มิสูงนักก็จะถูกจัดให้นั่งอยู่ไกลหน่อย เพราะฉะนั้นแผนผังการจัดเรียงที่นั่งจึงแลดูคล้าย ๆ กับโรงละคร ซึ่งมีลักษณะเป็นทรงโค้งรูปตัวยูและมีคู่บ่าวสาวยืนเด่นสง่าอยู่ตรงกลาง

.

"อืม..ม..ม..ตอนนี้เรารู้แล้วว่าสกุลไหนถูกจัดให้นั่งตำแหน่งไหน ดููจากป้ายชื่อที่วางไว้เราคงต้องโยกย้ายป้ายสกุลมู่ให้มาอยู่ติดกับสกุลจ้วง ส่วนป้ายของสกุลเซียวดันอยู่ฟากตรงข้าม หากหยิบข้ามฟากมาจะต้องมีพิรุธแน่ เต็มที่เราน่าจะทำได้แค่ย้ายมันมาอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นสองสกุลนี้ในระดับสายตา รักสามเศร้าจะบังเกิดกันก็วันนี้แหละ! เหอะ ๆ เรานี่มันเจ้าแผนการซะจริงเชียว!"

.

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ประทับใจในแกนสมองตนเองอีกครั้ง แต่ก็ต้องมิลืมไปเช่นกันว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นล้วนแต่ยังเป็นแค่ความคิด เหวินเหยาจะไปย้ายป้ายชื่อประจำตระกูลมั่วซั่วได้เช่นไร หากนางยังคงสวมอาภรณ์ลายดอกโบตั๋นอยู่เช่นนี้ นางจึงต้องใช้ยุทธวิธีการปลอมตัวซ้อนดังกล่าว

.

บ่าวรับใช้หญิงที่มีหน้าที่รับผิดชอบยกอาหารในครัวจึงกลายเป็นเป้าหมาย! อาภรณ์สีเขียวขลิบกลีบบัวเช่นนี้แหละที่จะแทรกซึมไปที่ไหนในจวนสกุลเวยก็ได้ และใช้เวลาเพียงแค่ 1 จู้เซียง (炷香) เหวินเหยาก็หาเหยื่อของนางเจอ นางเดินตามแม่นางหุ่นสวยผู้นี้อยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะกลายเป็นมุมอับสายตาเล็ก ๆ ใกล้กับห้องน้ำ ที่ถูกใช้เป็นที่บรรจุร่างเปลือยอันบางกรอบร่างนี้เอาไว้มิให้ใครเห็น

.

"เปรี๊ยะ ๆ , เปรี๊ยะ ! , เปรี๊ยะ ! "

แฉกสายฟ้าส่ายยึกยือออกจากปลายนิ้ว

.

คนเดินตามหลังทำอะไรก็ง่ายมิเหมือนเหยื่อที่อยู่ด้านหน้า ที่มิรู้เนื้อรู้ตัวสักนิดเลยว่าตนกำลังจะถูกทำให้สลบไปพักใหญ่ กว่าจะลืมตาขึ้นอีกครั้งบางทีงานอาจจะจบไปแล้วก็เป็นได้

.

"ช็อตตต..ต..ต..ต!"

แค่วางนิ้วเบา ๆ ลงที่ท้ายทอยนางก็ดิ้นกระแด่ว ๆ ราวกับโดนช็อตด้วยปืนช็อตไฟฟ้า

.

เหวินเหยาจึงรีบโผเข้ามาช้อนตัวนางจับลากเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ทำการเปลี่ยนชุด ส่วนเสื้อผ้าเก่าลายดอกโบตั๋นของเหวินเหยานางก็ได้พับมันเป็นทบเล็ก ๆ แล้วก็สอดไว้ในอ้อมอกของเหยื่อนที่นอนสลบไสลอยู่ หลังจากนั้นก็ลากหญิงรับใช้ผู้นี้มาโยนหมกไว้ตรงซอกมุมก่อนถึงห้องน้ำ 

.

สาเหตุที่เหวินเหยาทำเช่นนี้ก็เพราะ ข้อหนึ่ง : บ่าวรับใช้ผู้นี้ยังไงก็คงมิตื่นขึ้นง่าย ๆ แล้วเหวินเหยาเองก็มีความจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนมาใส่ชุดเดิมในตอนกลับ ข้อสอง : ขืนทิ้งร่างเปลือยอันสลบไสวไว้ในห้องน้ำต่อไป ยังไงซะก็ต้องมีแขกเหรื่อคนอื่น ๆ เดินมาเข้าห้องน้ำแล้วพบเห็นอยู่ดี