บทที่ 83 : สกุลเวย

สกุลเวยเป็นอีกหนึ่งตระกูลที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้าของเมืองฉางหลิง พวกเขามิเชี่ยวชาญวรยุทธ มิได้มีกำลังทหารหรือเป็นทายาทผู้สืบทอดป้อมปราการสำคัญเหมือนดั่งสกุลเซียว แล้วก็มิละม้ายคล้ายคลึงกับสกุลที่ดังในเรื่องค้าขายเชิงเศรษฐกิจอย่างสกุลมู่หรือสกุลจ้วงด้วย หากแต่สิ่งที่พวกเขาทำมาหลายชั่วรุ่นก็คือการปรุงโอสถ

.

นับแต่อดีตกาลเป็นต้นมาปัจจัยสี่ของมวลมนุษย์มิเคยเปลี่ยนแปลง อาหาร , เครื่องนุ่งห่ม , ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค ปัจจัยตัวสุดท้ายนี้ต่อให้มิต้องการแต่ก็มิมีใครหลีกเลี่ยงได้ ยาสมุนไพรที่พอกตัวคุณชายเซียวจากแผลฟ้าผ่าก็ได้จากที่นี่ คนทั่วฉางหลิงหากมิชอบเข้าโรงหมอโอสถจากสกุลเวยสามารถบรรเทาทุกข์ได้ในระดับหนึ่ง พวกเขามีร้านสาขาอยู่ทั่วไปหมดเพราะฉะนั้นความมั่งคั่งร่ำรวยจึงมากขึ้นตามเป็นเงาตามตัว

.

งานแต่งหนนี้ก็เลยยิ่งใหญ่อย่างที่เห็น ด้วยความที่ลูกค้าของสกุลเวยมีมาก หลายส่วนมาจากต่างบ้านต่างเมืองเป็นอาคันตุกะที่อยากจะมาร่วมแสดงความยินดี ผู้คนจึงอุ่นหนาฝาคลั่ง เจ้าสาวเป็นคนของสกุลเวยส่วนเจ้าบ่าวเป็นเขยแต่งเข้าที่ได้ชื่อว่าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์จนได้รับการขนานนามว่าเป็นหมอเทวดา คำว่ากิ่งทองใบหยกจึงมิได้มากเกินไปเลยหากจะใช้เปรียบเทียบกับสถานะของสองชายหญิง

.

มิหนำซ้ำโดยธรรมเนียมของงานแต่งแบบจีนแล้ว แขกหรื่อนอกจากจะต้องใส่ซองตามมารยาท พวกเขายังจะต้องมีของชำร่วยบางอย่างติดไม้ติดมือมาเป็นของกำนัลให้แก่บ่าวสาวด้วย ยกตัวอย่างเช่นกรณีของสกุลจ้วงของเยว่เอ๋อ พวกเขาทำกิจการร้านบะหมี่ งานแต่งใหญ่หนนี้ในท้ายรถม้าของเยว่เอ๋อจึงบรรจุแป้งสาลีมาหลายกระสอบ หรือกรณีของสกุลมู่พวกเขาขึ้นชื่อเรื่องการทอผ้า ขบวนรถม้าที่มู่ซื่อหรานได้นั่งมาก็ย่อมจะมีผ้าแพรและผ้าไหมเนื้อดีบรรจุใส่หีบมาหลายกุรุส เป็นต้น

.

เพราะเหตุนี้สภาพการจราจรหน้าจวนสกุลเวยก็เลยสารเลวอย่างที่เห็น คาราวานของอวยพรมงคลคลาคล่ำ มึงจะไปกูจะมาเลนซ้ายเลนขวาก็มิมี ฤกษ์งามยามดีก็ใกล้จะถึง สุดท้ายเราจึงเห็นผู้รากมากดีมากมายพากันเปิดประตูรถม้าลงมาเดินเท้า ในคอนเซ็บที่ว่าเอาตัวไปให้ถึงงานก่อน ของค่อยว่ากันทีหลังและหนึ่งในนั้นก็คือเยว่เอ๋อ!

.

"ข้าจะรีบเข้างานไปก่อนนะ ส่วนเสี่ยวโม่ถ้าถึงแล้วก็จัดแจงได้เลย! เอาของลงให้เรียบร้อยแล้วก็รอข้าอยู่ที่รถนั่นแหละ เสร็จแล้วเดี๋ยวข้าจะไปหาเจ้าเอง!"

ตะโกนสั่งการเรียบร้อย สั่งไปก็วิ่งไปด้วยใบหน้าที่แทบจะมิหันมอง

.

"ได้เลยขอรับ.. ไว้ข้าจะรอที่จุดจอดรถนะคุณหนู!"

เสี่ยวโม่ป้องปากตะโกนตอบ จนม้าถึงกับพยศยกขาหน้าด้วยความตกใจ

.

ทำเอาคาราวานรถม้าจากต่างเมืองแตกตื่นวุ่นวายกันไปหมด! จตุรัสหน้าจวนสกุลเวยมิเคยโกลาหลขนาดนี้มาก่อน งานใหญ่ของพวกเขาดูจะสวยงามแค่บรรยากาศภายใน หากแต่ภายนอกจวนประจำตระกูลนั้นไซ้คงมีมีความประทับใจใด ๆ ให้เหล่าสารถีขี้ข้าเลย!

.

จากบริเวณสามแยกก่อนถึงประตูจวน ด้วยความที่เป็นเนินสูงจึงสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านล่างได้ เหวินเหยายืนเท้าเอวหัวเราะร่าอยู่ตรงนั้น นางที่ก่อนหน้านี้ปลอมตัวมาเป็นแขกร่วมงานอยู่ในชุดสีชมพูลายดอกโบตั๋น บัดนี้กลับอยู่ในชุดสีเขียวขลิบกลีบบัว ซึ่งเป็นชุดของหญิงรับใช้แห่งจวนสกุลเวย

.

"ห่ะ ๆ , ห่ะ ๆ , พวกเจ้าสองคนเนี่ยะน่ะช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง! บางทีข้าก็อยากจะเขียนบทสรุปให้พวกเจ้าลงเอยกันจริง ๆ นะ แต่ก็อยากจะให้ลองเรื่องราวแบบในวันนี้ดูสักหน่อย ข้าได้เตรียมการไว้ให้แล้วล่ะอยู่ที่เจ้าเลยเยว่เอ๋อน้อยว่าเจ้าจะเลือกใคร ทุกสิ่งล้วนเป็นการตัดสินใจของเจ้าทั้งสิ้น!"

.

พอชะโงกหน้าแอบดูเสร็จนางก็หายฟับ! ไปอย่างที่เคยทำมาตลอด เพราะก่อนหน้านี้นางได้เตรียมการสิ่งต่าง ๆ ไว้พร้อมแล้ว การอยู่ในชุดคนใช้มิใช่เรื่องบังเอิญ! และการสวมอาภรณ์สีชมพูลายดอกโบตั๋นก็มิใช่เรื่องฟลุ๊ค! เมื่อราว 3 ก้านธูปก่อนหน้านี้เหวินเหยาได้แฝงตัวเข้าไปในงานแต่งของสกุลเวยในฐานะของแขก มีการใส่ซองและมีการมอบของชำร่วยกันเรียบร้อยแบบเนียนกริบและมิมีใครจับได้

.

แล้วนางก็ได้พบกับแม่นางมู่ซื่อหรานก่อนแล้ว หากแต่เป็นแม่นางมู่เองต่างหากที่จำความงดงามของเหวินเหยามิได้ อาจจะเป็นเพราะแขกหรื่อมากมาย และสมาธิของนางก็อาจจะอยู่ที่คุณชายเซียวที่นัดแนะกันเอาไว้มากกว่า ทำไมเขาถึงมิมาตามนัด? ทำไมนางถึงคิดถึงเขาจนด้ายแดงบนนิ้วเหวินเหยาสั่นตึก ๆ ตัก ๆ อันนี้คงต้องติดตามตอนต่อไป